Δράμα

Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο είχαμε δύο πραξικοπήματα που δεν το λες και συνηθισμένη επίδοση.

n Ενα πραξικόπημα στη Ρουμανία για να μη βγει ο ακροδεξιός, όπως καταγγέλλουν διάφορες πικραμένες πρακτοράντζες.

n Ενα πραξικόπημα στη Γιουροβίζιον για να βγει το Ισραήλ, όπως καταγγέλλουν κάτι πρωινάδικα.

Ποτέ άλλοτε η δημοκρατία (και η Γιουροβίζιον…) δεν έχουν ζήσει τέτοιες δραματικές στιγμές. Κι ευλόγως ανησυχούμε.

Παρόλο που στην Ελλάδα είμαστε λίγο πιο ήσυχοι. Ακόμη κι ο Σαμαράς διαβεβαίωσε ότι δεν τίθεται θέμα πραξικοπήματος, διότι «η κυβέρνηση είναι του Κυριάκου Μητσοτάκη» («ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 17-18/5).

Δηλαδή ποιανού θα μπορούσε να είναι η κυβέρνηση, αν όχι του Πρωθυπουργού; Της Πίπης Φακιδομύτη;

Ακόμη και στην Ελλάδα όμως τα καλά πράγματα έχουν ένα τέλος. Ερχονται οι Προανακριτικές και τους κατηγορούμενους θα τους μαζεύουμε με τα κάρα, όπως στη Γαλλική Επανάσταση.

Θα κλονίσει το πογκρόμ κατηγορουμένων την κυβέρνηση είτε είναι κυβέρνηση του Μητσοτάκη, είτε της Πίπης Φακιδομύτη; Δεν το γνωρίζω.

Αλλωστε έρχονται φάιναλ φορ, Ευρωμπάσκετ, παραλίες και «καλοκαιρινές διακοπές για πάντα». Πιο πιθανό βρίσκω κανένα τραγουδάκι της Γιουροβίζιον.

Για να σοβαρευτούμε, όμως. Δεν ξέρω σε ποιον θα κάνει τελικά καλό ή κακό αυτός ο διαγωνισμός προανακριτικών.

Σημειώνω απλώς πως για το ίδιο το δυστύχημα των Τεμπών τα πράγματα έχουν ξεκαθαρίσει απολύτως. Ξέρουμε τι συνέβη, πώς συνέβη και από ποιους. Η Δικαιοσύνη θα προχωρήσει.

Η περαιτέρω συζήτηση αφορά διάφορες μορφές ευθύνης που θα μπορούσε να φέρει ή να μη φέρει ένας κυβερνητικός παράγοντας πριν ή μετά το δυστύχημα. Αλλά κι εδώ πάλι η Δικαιοσύνη θα κληθεί να αποφασίσει τελικά.

Συνεπώς, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα βγάλουμε άκρη. Και δεν θα μπω στον πειρασμό να ψάξω ποιος θα βγει κερδισμένος ή χαμένος.

Σε αντίθεση με τη Ρουμανία όπου όλοι περίμεναν τον ακροδεξιό που έκανε τα γλυκά μάτια στον Πούτιν και τον Τραμπ αλλά βγήκε τελικά ένας ευρωπαϊστής, κεντρώος και μια χαρά γείτονας.

Να πω όμως τη στενοχώρια μου; Πρώτη φορά έχω δει τόσους αριστερούς να κλαίνε που δεν βγήκε ένας ακροδεξιός. Ηταν, λέει, θέμα δημοκρατίας.

Λες κι είμαστε υποχρεωμένοι να εκλέγουμε διάφορα επικίνδυνα νούμερα για να αποδείξουμε ότι έχουμε δημοκρατία κι ότι ο καθένας μπορεί να εκλέγει επικίνδυνα νούμερα.

Σε αντίθεση με τη Γιουροβίζιον όπου δεν βλέπω πολλούς διατεθειμένους να ερευνήσουν τις σοβαρές καταγγελίες των πρωινάδικων.

Τι περιμένουν επιτέλους; Να φτιάξουμε Προανακριτική; Ή να αναλάβει προσωπικά τις έρευνες η Ζωή;

Ελεος!