Երեկ ազգահավաքում, երբ թվարկում էին Սամվել Կարապետյանի բարեգործությունների մասին` մարմնով մեկ փշաքաղվեցի։Ինչքան է արել Հայաստանի համար և ոչ միայն Հայաստանի, այլև կորուսյալ Արցախի համար։ Փաստորեն Հայաստանի մեջ Մարդը կառուցել , շինել ու փայփայել է մեկ այլ Հայաստան։ Սակայն զարմանալին դա չէ։ Նա դա արել է անճռինչ, սուս ու փուս, աննկատ,առանց բսրձրաձայնելու, առանց որևէ մի ակնկալիքի, առանց որևէ այլ մեկի երես տալու միտումի... Նա դա արել է իր համար, մեր համար, և... և... հայտնվել բանտում։ Պարզվում է, որ այնուամենայնիվ, ոչ մի բարի գործ աննկատ չի մնում։Մարդ կա` տաս կոպեկի բան է անում, տաս մանեթի աչկներս կոխում... Նա այդ մարդը չէ, Նա Մարդ է պարզապես։ Եվ այսքանաից հետո որոշ ոչնչություններ ասում են` նիկոլը չլինի, բա ո՞վ լինի... Նիկոլը բացի դագաղից, պարտությունից, աղետից, արհավիրքից ու կորստից ի՞նչ է բերել մեր ժողովրդին... Ի վերջո, դագաղով եկածը, դագաղով էլ պիտի գնա...