رجوع به خِرَد ایرانی؛ روایت تازه‌ای باید بسازیم

جنگ تحمیلی همان‌طور که بی‌خبر آمد، بی‌مقدمه هم مرزها را برداشت و همدلی و امید را جای دوقطبی‌های ساختگی نشاند. در آتش جنگ تحمیلی، زندانی و زندانبان، حاکم و منتقد، هنرمند و نظامی، همه پشت یک سنگر و پشت ایران ایستادند و دیگر خبری از «ما» و «آنها» نبود. جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، نه تنها یک تجاوز نظامی، که آزمونی سخت برای ذهنیت جمعی ما بود. آزمونی که نشان داد «دوقطبی‌های کاذب» تا چه حد شکننده‌اند. وقتی موشک‌ها فرود آمدند، خط‌‌کشی‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی محو شد و خرد ایرانی و بلوغ سیاسی-اجتماعی ایرانیان بازنمایی شد. اما پرسش بزرگ امروز ما این است که آیا این همدلی را می‌توان به «صلح اجتماعی پایدار» بدل کرد و از دل این آشتی ملی، امیدی برای فردای ایران ساخت؟ دکتر هادی خانیکی معتقد است پاسخ این پرسش را باید در رفتار امروزمان جست‌وجو کرد؛ در نحوه روایت کردن این روزها، در برخورد با یکدیگر و در یادآوری این واقعیت ساده که ما وقتی قوی‌تر هستیم که از تبعید ذهنی خارج شویم و به «جمهوری خرد» برسیم و همسفران یک وطن شویم. او در تحلیلش از تحولات بزرگی می‌گوید که این جنگ تحمیلی، برای ما رقم زده است.