Εκείνα που δεν φαίνονται
Για να συμφωνήσουμε προκαταβολικά: Ποδοσφαίρο προφανώς είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας που ξεκίνησαν πρωί-πρωί στο Σιντόμ ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και οι συνεργάτες του στην
αυθεντική day 1 της προετοιμασίας του Ολυμπιακού. Και απαιτεί μπόλικο ιδρώτα και υπομονή, ειδικά τέτοια εποχή. Ποδόσφαιρο είναι όμως και άλλα πολλά μέχρι να φτάσεις στο χορτάρι.
Πολλώ δε μάλλον σε αυτό το επίπεδο. Σε club που το ρόστερ τους να μπορεί να είναι το… αντάμωμα τριών διαφορετικών ηπείρων. Multi-culti: Πολυπολιτισμικό.
Το έχουν εμπεδώσει καλά αυτό το τελευταίο οι ενδιαφερόμενοι «οργανισμοί» τα τελευταία χρόνια και στα μέρη μας. Και έχουν στελεχώσει το οργανόγραμμα τους με ένα σωρό ανθρώπους που λειτουργούν σαν υπηρεσία HR. Ακόμη και έτσι όμως υπάρχουν δουλείες που το χέρι τους δεν φτάνει. Που πρέπει η λύση να δοθεί εκ των έσω. Ποδοσφαιριστής σε ποδοσφαιριστή. Φίλος σε φίλος. Κάποιος που πέρασε το ίδιο πριν από εσένα. Που ξέρει τι σκέφτεσαι και πως θα σε βοηθήσει. Σαν τη δουλειά που έχει αναλάβει και φέτος το πιο «αρχηγικό» παρεάκι σε φόντο Ερυθρόλευκο. Ο Ροντινέι. Ο Τσικίνιο. Ο Έσε.
Αυτοκόλλητοι εδώ και ενάμιση χρόνο. Με «στασίδι» στην εντεκάδα του Μεντιλίμπαρ αλλά και όχι μόνο. Παράδειγμα και στις νύχτες Euroleague στο ΣΕΦ. Που κάνουν παρέα οικογενειακώς. Που πέρσι οργάνωσαν ως και πάρτι για την αλλαγή του χρόνου προσκαλώντας όσους «ξένους» συμπαίκτες τους δεν είχαν οργανωθεί. Που θα τους βρεις «ψυχή» του πάρτι σε κάθε πρωτοβουλία των ποδοσφαιριστών για κάποια «κοινή έξοδο» έπειτα από μεγάλη νίκη κλπ. Και βεβαίως που σχεδόν πάντα θα τους βρεις τον έναν πλάι στον άλλο στα «πηγαδάκια» που γίνονται σε κοινή θέα, σαν το χθεσινό στο «Ελ. Βενιζέλος» πριν από την αναχώρηση της αποστολής για την Ολλανδία.
Γιατί όμως η κουβέντα σε αυτούς; Διότι ήδη από τα πρώτα 24ώρα στο κοντέρ της φετινής ομάδας, οι τρεις έχουν αναλάβει να βοηθήσουν στην προσαρμογή τους δύο νεαρούς των μεταγραφών. Τον Λορέντσο Σιπιόνι και τον Ντιόγκο Νασιμέντο. Ο 20χρονος Αργεντινός ήρθε από την άλλη άκρη του κόσμου. Ο 22χρονος Πορτογάλος από την δεύτερη κατηγορία της χώρας του βρέθηκε σε ένα ρόστερ επίπεδου Champions League. Και οι δύο για πρώτη φορά μακριά από τις πατρίδες τους. Τα σπίτια τους. Έχοντας πραγματικά ανάγκη από υποστήριξη.
Μιλούσαν στο τηλέφωνο ο Έσε με τον Σιπιόνι ως ότου ο δεύτερος να αποφασίσει για τη μεταγραφή του. Το ίδιο και ο Τσικίνιο με τον Νασιμέντο. Οι δύο «παλιοί» ήταν που τους περιέγραψαν τις συνθήκες που θα συναντήσουν αλλά και έγιναν οι πρώτοι «φίλοι» τους πριν καν ιδωθούν από κοντά. Καθόλου παράξενο ότι ήδη τους έκαναν κομμάτι της παρέας. Της ίδιας που πέρσι τέτοια εποχή υποδέχθηκε με τον ίδια θέρμη τον Κοστίνια και που σταθερό μέλος της αποτελεί και ο Φρανσίσκο Ορτέγκα.
Δεν είναι ασυνήθιστο να υπάρχουν τέτοιοι συμπαίκτες, πρόσωπα με ενσυναίσθηση, στο περιβάλλον που κωδικοποιημένα οι ομάδες συνηθίζουν να το αποκαλούν «αποδυτήρια». Δεν είναι όμως και υποχρεωτικό κάποιος επειδή είναι Αργεντινός να ασχοληθεί με τον επόμενο Αργεντινό, Πορτογάλος με τον Πορτογάλο κλπ. Ειδικά από εκείνους που έχουν εξασφαλίσει τη θέση του στις βασικές επιλογές και μπορούν να πιστεύουν ότι το σημαντικότερο που έχουν να κάνουν είναι να σκέφτονται τον εαυτό τους. Για αυτό και έχει σημασία η πρόθεση. Η κατανόηση και η αντίληψη. Και τελικά η ίδια η «πάστα» των ανθρώπων.
Είναι δώρο για ένα ρόστερ να έχει ποδοσφαιριστές σαν τον Ροντινέι, τον Τσικίνιο και τον Έσε. Αλλά και χαρακτήρες σαν αυτούς. Που δέθηκαν τόσο με την ομάδα. Και που η προσφορά τους στο γκρουπ έχει πολλές και διαφορετικές διαστάσεις. Είναι όμως δεδομένα και επιτυχία της ομάδας του Ρέντη να υπάρχουν αυτές οι σχέσεις. Αυτά τα αποδυτήρια. Και είπαμε: Είναι και εκείνα κομμάτι ποδοσφαίρου.