Η γυναίκα που έμαθε τη γλώσσα των πιθήκων μεγαλώνοντας μαζί τους αποκαλύπτει: «Επικοινωνούν ξεκάθαρα μεταξύ τους»
0
Η Marina Chapman ήταν μόλις τεσσάρων ετών όταν απήχθη από το σπίτι της σε χωριό της Κολομβίας και εγκαταλείφθηκε λίγες μέρες αργότερα βαθιά μέσα στη ζούγκλα. Χωρίς κανέναν άνθρωπο γύρω της, το μικρό κορίτσι βρέθηκε υπό την παρατήρηση μιας ομάδας πιθήκων καπουτσίνο. Αντί να την απορρίψουν ή να την βλάψουν, οι πίθηκοι σταδιακά την αποδέχθηκαν στην ομάδα τους — και εκεί ξεκινά μια απίστευτη ιστορία επιβίωσης, προσαρμογής και επικοινωνίας.
Η Chapman αφηγείται πως έζησε για αρκετά χρόνια μαζί τους, μαθαίνοντας να κινείται όπως εκείνοι, να βρίσκει τροφή από τα ίδια δέντρα και να αποφεύγει τα αρπακτικά. Πιο εντυπωσιακό όμως είναι το γεγονός ότι ισχυρίζεται πως έμαθε τη «γλώσσα» των πιθήκων — όχι μέσα από λέξεις, αλλά μέσω ενός συστήματος ήχων, σφυριγμάτων και εκφράσεων που σήμαιναν συγκεκριμένες προθέσεις ή προειδοποιήσεις. «Έχουν ήχο για το φαγητό, ήχο για τον φόβο, ήχο για τον κίνδυνο», λέει. «Επικοινωνούν ξεκάθαρα μεταξύ τους — απλώς δεν είναι ανθρώπινη γλώσσα».
Η Marina, ύστερα από χρόνια στη ζούγκλα, διασώθηκε από κυνηγούς και πέρασε μια περίοδο σε ορφανοτροφείο πριν υιοθετηθεί και μετακομίσει στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου και έγραψε το βιβλίο The Girl with No Name, το οποίο περιγράφει την εμπειρία της. Η ιστορία της έχει προκαλέσει αμφισβητήσεις, αλλά και μεγάλο ενδιαφέρον, ειδικά από ερευνητές συμπεριφοράς ζώων και γλωσσολόγους που εξετάζουν τα όρια της διαπροσωπικής επικοινωνίας ανάμεσα στα είδη.
Παρά τις αντιρρήσεις κάποιων επιστημόνων, η Chapman επιμένει ότι η εμπειρία της ήταν πραγματική και διαμορφωτική. Μέσα στη σιωπή της ζούγκλας, ανάμεσα σε ζώα που την αποδέχθηκαν χωρίς προϋποθέσεις, βρήκε τρόπο να επικοινωνήσει, να ζήσει και —κυρίως— να επιβιώσει. Ίσως, τελικά, η γλώσσα δεν είναι μόνο λέξεις, αλλά ένα βαθύτερο ένστικτο για επαφή, κατανόηση και προσαρμογή.
H απίστευτη ιστορία δεν είχε καθολική αποδοχή από τα ΜΜΕ και το κοινό καθώς πολλοί επέλεξαν να μην την πιστέψουν. Το βιβλίο της «Το κορίτσι χωρίς όνομα» σίγουρα θέτει ενδιαφέροντα ερωτήματα σχετικά με την αυθεντικότητα και τη μνήμη. Είναι, όμως, η Μαρίνα Τσάπμαν μια φαντασιόπληκτη που έχει εξωραΐσει το παρελθόν της ή μια γυναίκα που προσπαθεί να βγάλει νόημα από μία ασυνήθιστη και βασανιστική παιδική ηλικία; Το ερώτημα παραμένει κατ’ουσία αναπάντητο.