American bar
Οι πλειοψηφίες δεν αποχωρούν. Πρόκειται για αναφορά με κανονιστικό χαρακτήρα, πρωτίστως γιατί δημιουργούνται υπόνοιες διασάλευσης της κοινοβουλευτικής αριθμητικής. Στη βάση αυτή, οι πλειοψηφίες παραμένουν και επιβάλλονται – και μάλλον παρέλκει κάθε συζήτηση για περαιτέρω εξηγήσεις. Κάπως έτσι το μέτρησαν προφανώς και στο Μαξίμου, προσπαθώντας τις προηγούμενες ημέρες να ανακαλύψουν κάποια διέξοδο. Μια μυστική ψηφοφορία που θα οδηγούσε στην Προανακριτική τον Βορίδη ή τον Αυγενάκη ή και τους δύο, θα δημιουργούσε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, αυτή τη φορά όχι στην Ολομέλεια, αλλά στο εσωκομματικό πεδίο. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι για πρώτη φορά ο Μητσοτάκης χάνει το κόμμα ή τουλάχιστον ένα κομμάτι του. Και μαζί να επιβεβαιώσει μια δυσαρέσκεια που σιγοβράζει εδώ και μήνες σε βουλευτικά γραφεία, αλλά και κομματικές οργανώσεις. Το «κόλπο» με τις σακούλες των επιστολικών ψήφων προκρίθηκε ως μια κάποια λύση, έστω κι αν δεν έχει προηγούμενο στα κοινοβουλευτικά χρονικά ή υπάρχουν βουλευτές που παρασκηνιακά ορκίζονται ότι ουδέποτε ρωτήθηκαν ή υπέγραψαν μια επιστολική ψήφο. Το ζητούμενο είναι εάν η κίνηση μπαλώνει τα προβλήματα ή η κυβέρνηση ήρθε να προσθέσει ακόμη ένα, μπροστά σε έναν νέο κύκλο φθοράς. Στην πραγματικότητα, η «βιομηχανία» των επιστολικών ψήφων δεν εκτονώνει το κλίμα στη ΝΔ – στην άκρη του διαδρόμου οι βουλευτές είναι ακόμη πιο αγριεμένοι από τις προηγούμενες ημέρες. Παράλληλα με το «κοινοβουλευτικό κατάντημα» που υπογράμμισε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η «κρίση εσωτερικής εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης» είναι και η δική τους διάγνωση.
Στο Μαξίμου ζύγισαν και την προϊστορία. Το προηγούμενο μιας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που αποχωρεί, χρονολογείται από την κυβερνητική περίοδο του Κώστα Καραμανλή, όταν ο φόβος των μαζικών διαρροών απομάκρυνε τους βουλευτές της ΝΔ από την Ολομέλεια, προκειμένου να αποφευχθεί μια Προανακριτική για τον Παυλίδη και το Βατοπέδι. Η απόφαση, το φθινόπωρο του 2008, είχε οδηγήσει σε μια καθίζηση των ποσοστών της ΝΔ και σε μη αναστρέψιμη φθορά στο προφίλ της κυβέρνησης – που μέχρι τότε αισθανόταν ακόμη κυρίαρχη. Στο κυβερνητικό επιτελείο προσδοκούν ότι ο ελιγμός τα μεσάνυχτα της περασμένης Τετάρτης θα φέρει άλλα αποτελέσματα. Ενα δεύτερο ζητούμενο, ωστόσο, είναι εάν το αποτύπωμα που αφήνει στην κυβερνητική εικόνα καταγράφεται θετικά από το μεγάλο ακροατήριο.
Είτε το απολάμβανε, είτε έκανε την ανάγκη φιλοτιμία, ο Νότης Μηταράκης επεδίωκε να εμφανιστεί μέχρι την έναρξη της ψηφοφορίας στη Βουλή ως «βασιλιάς της μπλόφας» σε μια παρτίδα Texas Holdem. Για δυσεξήγητους λόγους, καθώς το αποτέλεσμα δεν θα ήταν διαφορετικό, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ δεν ήθελε να ξεκαθαρίσει εάν η γαλάζια πλειοψηφία θα μείνει ή θα φύγει από την αίθουσα της Ολομέλειας. Θολώνοντας τα νερά, εμφανιζόταν βέβαιος ότι το κόμμα του διατηρεί τον έλεγχο και εκθέτει την αντιπολίτευση. Αρμόδιες πηγές διαβεβαιώνουν ότι δεν είχε γίνει κάποιο ιδιαίτερο φροντιστήριο στον Μηταράκη για τη διαχείριση της αναμέρτησης, αλλά την ώρα που έδινε το δικό του ρεσιτάλ άγνοιας, γνώριζε ότι στα διπλανά γραφεία η ομάδα περιφρούρησης ετοίμαζε σε πυρετώδεις ρυθμούς τις επιστολικές ψήφους. Ο Μηταράκης θεωρεί ότι πέρασε με μεγάλο βαθμό τις εξετάσεις. Αλλά με τη Βουλή να προσομοιάζει τα ξημερώματα σε American bar, συνάδελφοί του θεωρούν ότι η κυβέρνηση βρέθηκε από το πολιτικό πόκερ να το έχει γυρίσει στο… μπαρμπούτι – και μένει να αποδειχθεί πόσες ζαριές μπορεί να ρίξει ακόμη.
Εστω κι αν ακολούθησε άλλη μέθοδο από την περίοδο Καραμανλή και έκρυψε κάτω από το χαλί μια μαζική αποχώρηση της πλειοψηφίας, δεν είναι λίγοι στη ΝΔ που βλέπουν μια επιστροφή στο 2008. Η έλλειψη εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης, τουλάχιστον όπως καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, διαφοροποιεί την εικόνα σε σχέση με εκείνη την εποχή και επιτρέπει στο Μαξίμου να ορίζει το παιχνίδι. Αλλά, με το βλέμμα στο κλίμα του φθινοπώρου, όλο και περισσότεροι – και στα κυβερνητικά γραφεία – αρχίζουν να πιστεύουν ότι το παιχνίδι δεν μπορεί να πάει μακριά.