چرا اساسنامه «موسیقی نواحی» و «سند موسیقی حماسی ایران» اولویت نیست؟
هوشنگ جاوید از دفتر موسیقی، معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و حوزه هنری بابت عدم توجه طرحهایش؛ «اساسنامه موسیقی نواحی» و «سند موسیقی حماسی ایران»، همچنین احیای یک جشنواره، انتقاد دارد. او میگوید: خیلی راحت بگویم که دستگاههای فرهنگیِ ما مقوله پژوهش فرهنگی را در میان خودشان تقسیم میکنند یا در این زمینه به عبارتی؛ بخور بخورهایی وجود دارد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، آیا تاکنون از خودمان پرسیدهایم که تاریخ هنر و البته موسیقی چگونه مکتوب شده تا در نهایت پس از سالها و دههها به دست ما برسد؟ آن هم بدون تحریف و دخل و تصرف؟ اگر با چنین سوالی مواجه شویم، بیدرنگ تاریخنگاران هنر و در مسیر تخصصیتر موسیقیپژوهان را به یاد خواهیم آورد. اگر تحقیق و تفحصها و ثبت و ضبطها نبود، امروز تاریخ و گذشتههای تاریخی بیمعنا مینمود. در این صورت شاید موسیقی مسیری دیگر را پیش میگرفت و از ریل اصلی که مبنای آن هویت و اصالت است، خارج میشد.
با توجه به تعدد سازها و موسیقیها بر اساس گستره جغرافیایی کشورمان و تنوع اقوام ایرانی، این موسیقی، نسبت به هنرهایی چون تئاتر، سینما، اهمیت بیشتری مییابد؛ چراکه خاستگاه آن کشور خودمان است با تاکید بر اینکه وسعت ایران فرهنگی در گذشتههای دور بیش از آن چیزی است که در نقشه امروز کشورمان مرزبندی شده است.