Προσχήματα

Τα γεγονότα κάνουν, πλέον, πολύ γρήγορα τον κύκλο τους στη δημοσιότητα. Δεν εξαφανίζονται, όμως, οι συνέπειες τους, όσο κι αν τις αγνοούμε.

Πρόσφατα νομοθετήθηκε η απαγόρευση συναθροίσεων και διαδηλώσεων σε δημόσιο χώρο, προσπερνώντας το γράμμα του Συντάγματος, με πρόσχημα το άτυπο μνημείο στα θύματα των Τεμπών. Επί ένα μήνα ασχολούμασταν με αυτό και, κάπως μαγικά, οι κυβερνητικές ντουντούκες μας ανακοίνωσαν μια μέρα ότι, αφού ψηφίστηκε ο νόμος, επανήλθε η τάξις κι η καθαριότητα. Η ανύπαρκτη «απειλή» αποσοβήθηκε κι η αλήθεια τους είναι αδιάφορη. Τα γλαστράκια, τα ρεσό και τα 57 ονόματα είναι ακόμη εκεί, για να μας θυμίζουν ότι η σχέση της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον νόμο και το Σύνταγμα είναι συγκυριακή. Αρα, προσχηματική.

Τρανταχτή απόδειξη ήταν κι η άρνησή του να εφαρμόσει ομόφωνη δικαστική απόφαση του ΣτΕ για την ενημέρωση παρακολουθούμενων από την ΕΥΠ, παρότι ο ίδιος είχε υποτίθεται, στο μεταξύ, αποδεχθεί το δικαίωμα, νομοθετώντας προς το ευνοϊκότερο. Οπως κι οι συχνές αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα χωρίς καμία επιστημονική νομοπαρασκευαστική διαδικασία.

Την ίδια «χαλαρή» σχέση έχει και με το διεθνές κι ευρωπαϊκό δίκαιο. Το επικαλείται για τα εθνικά θέματα ή όπου συμφέρει όπως π.χ. τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Παρ’ όλα αυτά, σε κεντρικό επίπεδο, αγνοεί επιδεικτικά προτάσεις κι αποφάσεις οργάνων (EPPO, ΕΔΔΑ, ΔΕΕ κ.ά.). Ενώ μέλη της που υπηρετούν σε κρίσιμα υπουργεία, όπως οι κ. Γεωργιάδης και Πλεύρης, προβαίνουν συστηματικά σε μια κατήχηση αμφισβήτησης της διεθνούς τάξης, υποστηρίζοντας ένα δίκαιο «του ισχυρού», αγνοώντας ότι ένα τέτοιο δόγμα μάλλον δεν θα μας συνέφερε αν εφαρμοζόταν στα ελληνοτουρκικά ή το Κυπριακό. Με τερατολογίες όπως «το Διεθνές Δικαστήριο είναι γεμάτο αριστερούς», ακολουθούν κατά γράμμα τη γραμμή του Τραμπ ότι «αν κρίνουμε ότι κάτι προέρχεται από τη σατανική Αριστερά, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το σεβαστούμε», με τον πρωθυπουργό να επικροτεί διά της σιωπής του.

Η στάση αυτή προβληματίζει και ενόψει συνταγματικής αναθεώρησης. Μια πλειοψηφία που αμφισβητεί το Δίκαιο και νομοθετεί για τα κανάλια, χωρίς εθνικό διάλογο και πρωτοβουλίες συναινέσεων, δεν μπορεί να πείσει ότι θα προετοιμάσει μια αναθεώρηση του Συντάγματος με πλήρη αίσθηση «της ιστορικότητας της αναθεωρητικής διαδικασίας και χωρίς λαϊκίστικες εξάρσεις». Για να κλέψουμε μια φράση από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, εάν ακόμη επιτρέπεται να τον επικαλούμαστε χωρίς να μας πουν μειοδότες.