Ανησυχία

Η «Διεθνής του αυταρχισμού» αλλά και χώρες όπως οι ΗΠΑ πρωταγωνιστούν σε ένα άθλιο ρεκόρ: αυτό των εκτελέσεων. Ενδεικτικά, πέρυσι στο Ιράν έγιναν χίλιες πεντακόσιες, ο μεγαλύτερος αριθμός εδώ και τριάντα πέντε χρόνια. Το όλο ζήτημα αναδεικνύουν «ΤΑ ΝΕΑ» με αφορμή τον πρώτο άνθρωπο στο Ιράν που επρόκειτο να εκτελεστεί από το καθεστώς, για τη συμμετοχή του στις εν εξελίξει διαδηλώσεις. Οψεις μιας κρατικής βίας που συνδυάζεται με μια αναστροφή της τάσης της θανατικής ποινής που φαίνεται να επιστρέφει κραταιά σε μια σειρά επίσης άλλων χωρών.

Κι ενώ οι κοινωνικές τάσεις θέλουν το ανάποδο με απομείωση της συναίνεσης σε τέτοιες επιλογές. Το όλο ανησυχητικό θέμα των εκτελέσεων δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να «αθωώνεται» ως μια απλώς «σκληρή απόδοση δικαιοσύνης». Τα συλλογικά παραδείγματα εξάλλου από τις φιλελεύθερες δημοκρατίες, ανάμεσά τους και στην Ελλάδα, αποδεικνύουν πως  μπορεί παράλληλα να υπάρξει θεσμική τιμωρία ή σωφρονισμός και οι σκληρές γραμμές μπορούν να χαραχθούν – πάντα εντός δικαιικού συστήματος – έναντι των στυγερών εγκλημάτων.

Αν συγκεράσουμε το δόγμα «νόμος και τάξη» με τη θανατική ποινή, απλώς εργαλειοποιούμε πολιτικά τον τιμωρητισμό και δη με τη μέγιστη και εφιαλτικότερη των ποινών. Σήμερα σε αντίστιξη των όλων παραπάνω ανησυχητικών καταγραφών, οι χώρες οφείλουν να βρουν τον μέγιστο χώρο για ένα πιο στέρεο σύστημα Δικαιοσύνης, ποινών και σωφρονισμού. Αυτό διαφοροποιεί τις δημοκρατίες από τον αυταρχισμό.