Διαφοροποιήσεις απο τις ΗΠΑ

Υπάρχουν κρίσιμα ζητήματα στα οποία η πολιτική μας διαφοροποιείται σοβαρά σήμερα από εκείνη της Ουάσιγκτον. Το πρώτο, και ίσως το σοβαρότερο, σημείο είναι η στάση μας απέναντι στη Μόσχα. Χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, έχουμε γίνει το πιο ενοχλητικό ευρωπαϊκό αγκάθι στο μάτι του Κρεμλίνου. Σε μια περίοδο μάλιστα που οι ΗΠΑ δεν βλέπουν τη Ρωσία σαν πραγματικό κίνδυνο για την Ευρώπη! Και στηρίζουν με κάθε μέσο την ανεκτική προς τη Μόσχα στάση του Ερντογάν. Τον οποίο μάλιστα φαίνεται να έχουν ανεπίσημα ορίσει  περιφερειακό ηγεμονίσκο για την εφαρμογή της στρατηγικής τους. Στη σχετική περιγραφή των στρατηγικών τους στόχων αυτό είναι ευδιάκριτο. Οπως και ο ρόλος άλλων χωρών μεσαίας δυναμικότητας, όπως η Σαουδική Αραβία, η Νιγηρία και η Ινδονησία.

Στο ζήτημα της Ευρώπης επίσης οι στρατηγικές μας επιλογές δεν φαίνονται να ταυτίζονται με αυτές της Ουάσιγκτον. Οι βλέψεις των ΗΠΑ, στο ζήτημα της Γροιλανδίας λ.χ., και στην αντιμετώπιση παλαιών του συμμάχων, όπως η Γαλλία και η Δανία, δεν ταυτίζονται με τη δική μας αντίστοιχη συμπεριφορά. Στην περίπτωση παραπέρα αποξένωσης μεταξύ τους, τι κάνουμε; Τι δρόμο ακριβώς ακολουθούμε;

Και στο ζήτημα του σεβασμού του διεθνούς δικαίου τι τοποθέτηση ακριβώς υιοθετούμε; Αλλάζουμε εντελώς κατεύθυνση και ακολουθούμε τις ΗΠΑ ή επιμένουμε στις παλιές μας θέσεις; Στη σχέση μας με το Ισραήλ επιλέγουμε τις ευμετάβλητες σχέσεις Ιερουσαλήμ και Ουάσιγκτον ή επιμένουμε στην πολιτική της σταθερής γραμμής σε φιλο-ισραηλινή στάση;

Οι επιλογές είναι δύσκολες και ασαφείς. Σε μια εποχή μάλιστα που δεν μπορείς να προβλέψεις μια μακροχρόνια σταθερή πολιτική Τραμπ. Και όταν μάλιστα ο αμερικανός ηγέτης δεν έχει κρύψει τη δυσφορία του απέναντι στην ελληνική ηγεσία. Με τόσα ζητήματα ανοιχτά, η καλύτερη συμβουλή θα ήταν να κρατάμε – απέναντι σε όλους – χαμηλό προφίλ, μέχρις ότου υπάρξει μια ευκαιρία για να δείξουμε τη χρησιμότητά μας. Καθετί άλλο, για τώρα τουλάχιστον, δείχνει εξαιρετικά παρακινδυνευμένο.