Συνταγματική αριστεία

Ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να ανακοινώσει, με ένα προσωπικό μήνυμα, την πρόθεσή του να ανοίξει τη διαδικασία για την αναθεώρηση περισσότερων από των μισών άρθρων του Συντάγματος γιατί είναι, λέει, ρετρό. Κι έτσι να αρχίσει στον δημόσιο διάλογο η συνταγματολογία, θέμα που, μάλλον, θεωρεί σχετικά ανώδυνο.

Να το πούμε, λοιπόν, όπως είναι: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μας ζητά να παραδώσουμε σε αυτόν, προσωπικά, τα κλειδιά του πολιτεύματος. Να θέσει υπό ριζική αναθεώρηση το Σύνταγμα, ενώ, μάλιστα, δεν ξέρουμε καν τι σόι Βουλή θα μας προκύψει, ποιοι δηλαδή θα ψηφίσουν την τελική μορφή του. Πρέπει απλώς να εμπιστευτούμε τη βεβαιότητα του Μητσοτάκη ότι θα εξασφαλίσει την επόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Το Σύνταγμα, όμως, δεν είναι ένας κοινός νόμος, ούτε κρίνεται με επιχειρήματα σαν αυτά που ακούσαμε στο πρωθυπουργικό «διάγγελμα». Δεν είναι συγκυριακό, ούτε μπορεί να αποτελεί εργαλείο επίδειξης μεταρρυθμιστικής ορμής. Αντιθέτως, είναι αυτό που μας προστατεύει από τις ορέξεις της συγκυρίας. Κι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αποδείξει πως το αντιμετωπίζει ως εμπόδιο ή, έστω, περιττή ενόχληση.

Πώς, ακριβώς, να εμπιστευτεί κανείς το Σύνταγμα σε αυτούς που συγκάλυψαν το σκάνδαλο των υποκλοπών, παρακολουθώντας το μισό πολιτικό σύστημα, δικαστές και την ηγεσία του στρατεύματος; Σε αυτούς που δεν εφάρμοσαν δικαστικές αποφάσεις που δεν τους άρεσαν, που άλωσαν τις ανεξάρτητες Αρχές και τους επιτέθηκαν σκαιά μόλις εκείνες τόλμησαν να ελέγξουν την εξουσία; Στο κόμμα που έταξε ορθή νομοθέτηση, «αριστεία» και μεταρρυθμίσεις και δεν δίστασε να κάνει τη Βουλή πλυντήριο και το κράτος ταμείο; Ή μήπως να εμπιστευτεί το κόμμα που τον περασμένο Ιούλιο, με λιγότερους από 15 βουλευτές παρόντες και 68 επιστολικές ψήφους, απέκλεισε το ενδεχόμενο να διερευνηθούν για τυχόν ποινικές ευθύνες οι δύο πρώην υπουργοί Αυγενάκης και Βορίδης, τα ονόματα των οποίων περιλαμβάνονταν στη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ; Που δεν δείχνει σεβασμό ούτε στους βουλευτές του που εκλέχθηκαν από τον λαό με σταυρό, βάζοντάς τους να ψηφίσουν με επιστολές, λες και είναι η γιαγιά που της δίνουν το ψηφοδέλτιο σταυρωμένο στο εκλογικό, μην μπας και αυτενεργήσει.

Αυτά συνθέτουν το προφίλ μιας εξουσίας που απεχθάνεται τον έλεγχο και ανταποκρίνεται στους θεσμούς μόνο όταν μπορεί να τους εργαλειοποιήσει. Εχουμε κανένα λόγο να της εμπιστευτούμε το τελευταίο ανάχωμα της δημοκρατίας;