Έφυγε από τη ζωή στα 75 του ο διάσημος Πορτορικανός μουσικός της σάλσα, Γουίλι Κολόν

Ο θρυλικός μουσικός Γουίλι Κολόν, μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της σάλσα και του κινήματος Nuyorican, πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 75 ετών, όπως επιβεβαίωσε η οικογένειά του με ανάρτηση στους λογαριασμούς του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

«Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο του αγαπημένου μας συζύγου, πατέρα και διακεκριμένου μουσικού, Willie Colón. Έφυγε ήρεμα σήμερα το πρωί, περιτριγυρισμένος από την αγαπημένη του οικογένεια», αναφέρει η ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο Facebook.

«Αν και πενθούμε την απουσία του, γιορτάζουμε το αιώνιο δώρο της μουσικής του και τις πολύτιμες αναμνήσεις που δημιούργησε, οι οποίες θα ζουν για πάντα», πρόσθεσε η οικογένεια.

Η καλλιτεχνική κοινότητα του Πουέρτο Ρίκο είχε καλέσει σε προσευχές για τον τραγουδιστή και συνθέτη την Παρασκευή, καθώς δεχόταν ιατρική φροντίδα λόγω επιπλοκών στο αναπνευστικό.

Από το Μπρονξ στη σκηνή της σάλσα

Ο Γουίλι Κολόν, μουσικός με ρίζες από το Πουέρτο Ρίκο, γεννήθηκε στις 28 Απριλίου 1950 στο South Bronx της Νέας Υόρκης. Υπήρξε ποιητής, συνθέτης, ενορχηστρωτής, ερμηνευτής, λαογράφος, τρομπονίστας, παραγωγός και μουσικός διευθυντής.

Η γιαγιά του, Αντωνία («Toña»), ήταν εκείνη που του ενστάλαξε την περηφάνια της πουερτορικανικής ταυτότητας και του έμαθε ισπανικά, μια γλώσσα που οι γονείς του είχαν χάσει μεγαλώνοντας στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

Σε ηλικία 16 ετών ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ «El Malo» με τον Héctor Lavoe το 1967. Μαζί σχημάτισαν ένα από τα σημαντικότερα ντουέτα της σάλσα στη δισκογραφική εταιρεία Fania.

Η συνεργασία με τον Héctor Lavoe και η καθιέρωση

Ο Lavoe του μετέδωσε τη θεματολογία των δρόμων και τον δίδαξε τα πρώτα μαθήματα μουσικής, αλλά και τη θαρραλέα στάση που χρειαζόταν για να πειραματιστεί με τον ήχο και τη δομή. Το ταλέντο του Colón κυριάρχησε.

Η μουσική του παιδεία ξεκίνησε με το φλάουτο στο δημοτικό σχολείο, το οποίο έπαιρνε κρυφά στο σπίτι. Στη συνέχεια ανακάλυψε τη σάλπιγγα και αργότερα, στα 13 του, την τρομπέτα, με την οποία άρχισε να μαθαίνει συστηματικά, διαμορφώνοντας το ιδιαίτερο ύφος που τον καθιέρωσε.

Το 1969, το κομμάτι «Che ché colé» αποτέλεσε σημείο καμπής για τη διείσδυση της αφροκαραϊβικής μουσικής στη Λατινική Αμερική. Αν και αρχικά αντιμετωπίστηκε με επιφυλακτικότητα, έγινε σύντομα κλασικό έργο της σάλσα.

Μαζί με τον Lavoe, η ορχήστρα του Colón έκανε γνωστά τραγούδια όπως «Calle Luna, calle Sol», «Abuelita», «El día de mi suerte» και «La murga».

Η προσωπική πορεία και οι συνεργασίες

Το 1976 παρουσίασε το μπαλέτο «El baquiné de los angelitos negros», εγκαινιάζοντας την εποχή της συμφωνικής σάλσα. Έπειτα ακολούθησε σόλο καριέρα με άλμπουμ όπως «The Good, Bad and The Ugly» (1976) και «Solo» (1988).

Το 1977 εισήγαγε στη δισκογραφία τον Rubén Blades με το άλμπουμ «Metiendo mano», εγκαινιάζοντας μια μακρόχρονη συνεργασία.

Η δισκογραφία του Colón περιλαμβάνει πάνω από 40 άλμπουμ, με εννέα χρυσούς και πέντε πλατινένιους δίσκους. Πούλησε περισσότερα από οκτώ εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Lavoe, Blades και Celia Cruz.

Πολυδιάστατη προσωπικότητα και ακτιβισμός

Από το 1979 ακολούθησε σόλο πορεία και προτάθηκε οκτώ φορές για βραβείο Grammy στην κατηγορία της τροπικής μουσικής. Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές όπως «Vigilante», «The Last Fight», «Salsa» και «Miami Vice».

Ο Willie Colón υπήρξε ενεργός κοινωνικός και πολιτικός ακτιβιστής, με μεγάλη επιρροή στη λατινοαμερικανική κοινότητα της Νέας Υόρκης. Ο λόγος του στις ισπανόφωνες γειτονιές ήταν τόσο δυνατός όσο και η μουσική του.

Αγαπούσε την αεροπορία, την πυγμαχία, την ιππασία και τον προγραμματισμό υπολογιστών. Αυτοδίδακτος και ανήσυχο πνεύμα, μελετούσε μόνος του από φυσική μέχρι διοίκηση επιχειρήσεων. Μαζί με τη Julia Colón Craig απέκτησε τρία από τα τέσσερα παιδιά του.

Η τελευταία του εμφάνιση στο Πουέρτο Ρίκο πραγματοποιήθηκε στις 9 Αυγούστου 2025, σε κατάμεστη συναυλία στο Σαν Χουάν, με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Πουέρτο Ρίκο υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Ángel «Cucco» Peña.