Η τοξική κληρονομιά του 20ού αιώνα: Το δηλητήριο που κυκλοφορούσε στη βενζίνη και οι αθέατες συνέπειές του

Όσοι θυμούνται τις εποχές που στα πρατήρια καυσίμων υπήρχαν επιλογές βενζίνης με και χωρίς μόλυβδο, γνωρίζουν ότι η δηλητηρίαση από μόλυβδο δεν αντιμετωπιζόταν πάντα με τη σοβαρότητα που της αξίζει σήμερα. Εκτός από τα καυσαέρια των αυτοκινήτων, το επικίνδυνο νευροτοξικό στοιχείο υπήρχε σε βαφές, σωληνώσεις ύδρευσης και στις κολλήσεις μεταλλικών κονσερβών.

Δεν υπάρχει ασφαλές επίπεδο πρόσληψης μολύβδου. Πέρα από τις θανατηφόρες δηλητηριάσεις, μπορεί να προκαλέσει καρδιαγγειακές και νεφρικές παθήσεις, οστεοπόρωση και υπέρταση. Η χρήση του τοξικού μετάλλου περιορίστηκε δραστικά μετά την ίδρυση της Environmental Protection Agency (EPA) το 1970· η χρήση μολυβδούχων βαφών σταμάτησε σε κατοικίες μετά το 1978, ενώ η υπηρεσία απαγόρευσε τη μολυβδούχο βενζίνη το 1996. Ωστόσο, ανησυχίες παραμένουν για την έκθεση σε μόλυβδο που εξακολουθεί να υπάρχει σε παλαιά κτίρια και υποδομές.

Η μελέτη της ομάδας του Thure Cerling

Παρά το δυσοίωνο παρελθόν, η χρήση του μολύβδου έχει μειωθεί εντυπωσιακά από τη δεκαετία του ’70, κάτι που αποδεικνύεται πλέον και επιστημονικά. Στη Γιούτα, ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον γεωλόγο και βιολόγο Thure Cerling από το Πανεπιστήμιο της Γιούτα μελέτησε δείγματα μαλλιών που είχαν διατηρηθεί σε οικογενειακά λευκώματα για πάνω από έναν αιώνα, ώστε να εντοπίσει τα επίπεδα μολύβδου με την πάροδο του χρόνου.

Ο Cerling διαπίστωσε ότι πριν από την εφαρμογή των κανονισμών, τα επίπεδα μολύβδου στα μαλλιά ήταν περίπου εκατό φορές υψηλότερα σε σχέση με τα μεταγενέστερα χρόνια. Εντόπισε επίσης σαφή μείωση που αντιστοιχεί στις παρεμβάσεις της EPA τη δεκαετία του 1970 και του 1990. Τα πιο πρόσφατα δείγματα δείχνουν σημαντική πτώση των επιπέδων μολύβδου έως τη δεκαετία του 2020.

«Τα σωματίδια που περιέχουν [μόλυβδο] συσσωρεύονται στην επιφάνεια της τρίχας και επομένως τα επίπεδα [μολύβδου] στα μαλλιά αντικατοπτρίζουν την έκθεση μέσω εισπνοής, δερματικής επαφής ή κατάποσης», ανέφερε ο Cerling σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο PNAS. «Στη μελέτη συμμετείχαν άτομα που μπορούσαν να συνεισφέρουν τόσο σύγχρονα δείγματα μαλλιών όσο και παλαιότερα δείγματα από την παιδική τους ηλικία».

Η ιστορική ρύπανση στη Γιούτα

Τα δείγματα προήλθαν από κατοίκους της περιοχής Salt Lake City, τμήμα του λεκανοπεδίου Wasatch Front, όπου παλαιότερα εντοπίζονταν υψηλά επίπεδα μολύβδου στο περιβάλλον. Οι μεταλλουργικές δραστηριότητες στην κοιλάδα ξεκίνησαν στα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίστηκαν ως τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν λειτουργούσε εκεί το μεγαλύτερο χυτήριο μολύβδου στις ΗΠΑ.

Η εμφάνιση της μολυβδούχου βενζίνης τη δεκαετία του 1920 επιδείνωσε την κατάσταση. Ο Thomas Midgley Jr., γνωστός ως «ο άνθρωπος-περιβαλλοντική καταστροφή», ανακάλυψε ότι η προσθήκη μολύβδου στη βενζίνη βοηθούσε τους κινητήρες να λειτουργούν πιο ομαλά και να γίνονται αποδοτικότεροι.

Η πτώση των επιπέδων μολύβδου

Δείγματα από το 1916 έως το 1969 εμφάνισαν περιεκτικότητα σε μόλυβδο από 28 έως σχεδόν 100 μέρη ανά εκατομμύριο (ppm). Μετά την υποχρέωση της EPA τη δεκαετία του 1970 να πωλείται αμόλυβδη βενζίνη παράλληλα με τη μολυβδούχο, τα επίπεδα έπεσαν στα 50 ppm. Η πτωτική πορεία συνεχίστηκε τη δεκαετία του 1990 (10 ppm) και έφτασε κάτω από 1 ppm τη δεκαετία του 2020.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι χάρη στις ενέργειες της EPA, η έκθεση σε μόλυβδο στην περιοχή έχει μειωθεί εκατονταπλάσια, με τους κατοίκους των αστικών περιοχών της Γιούτα να εκτίθενται πλέον σε ελάχιστα επίπεδα του τοξικού μετάλλου.

Οι επόμενες κινήσεις της EPA

Η υπηρεσία σχεδιάζει τώρα την αντικατάσταση και σταδιακή κατάργηση των σωληνώσεων μολύβδου που εξακολουθούν να μολύνουν το νερό για χρήση στο πλύσιμο, το μπάνιο και την κατανάλωση. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά, ακόμη και κατά την κύηση, που εκτίθενται σε υψηλά επίπεδα μολύβδου, είναι πιο πιθανό να επιδείξουν παραβατική συμπεριφορά αργότερα στη ζωή τους.

Εξαιτίας του κινδύνου για τα μικρά παιδιά, τα οποία μπορεί να καταπιούν κατά λάθος σωματίδια βαφής ή άλλα υλικά που περιέχουν μόλυβδο και δεν μπορούν να τον μεταβολίσουν αποτελεσματικά, η EPA σχεδιάζει νέες ρυθμίσεις για να περιορίσει περαιτέρω την έκθεση.

«Η ανάλυση μαλλιών που καλύπτει έναν αιώνα δείχνει ότι οι δεκαετίες με περιορισμένα περιβαλλοντικά πρότυπα οδήγησαν σε ανθυγιεινή έκθεση σε [μόλυβδο], η οποία όμως μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιστημονικά τεκμηριωμένους κανονισμούς», δήλωσε ο Cerling.

Παρά τις ανησυχίες ότι η σημερινή κυβέρνηση ενδέχεται να χαλαρώσει κάποιες ρυθμίσεις, ο Cerling εκτιμά πως τα δείγματα μαλλιών αποδεικνύουν μια σαφή και διαρκή βελτίωση που θα συνεχιστεί και στο μέλλον.