Ανεμομαζώματα

Στην πολιτική πάντα ισχύει μια παλιά αλήθεια. Οποιος πιστεύει ότι το δύσκολο είναι να ιδρύσεις κόμμα, μάλλον δεν έχει ιδρύσει ποτέ κόμμα.

Το εύκολο είναι να το ανακοινώσεις. Το δύσκολο είναι να μείνει όρθιο μέχρι τον επόμενο μήνα.

Η Μαρία Καρυστιανού δεν ήταν πολιτικό πρόσωπο. Μια κβαντική γιατρός ήταν (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) που εισέβαλε στη δημόσια σφαίρα μέσω του τρομερού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών. Εχοντας χάσει την κόρη της, βρέθηκε να εκφράζει ένα κίνημα οργής, κατ’ αρχάς αντικυβερνητικό, που στηρίχτηκε σε ένα συνωμοσιολογικό αφήγημα και στον μιντιακό θόρυβο που ξεσήκωσε.

Σύμφωνα με το αφήγημα αυτό, η κυβέρνηση προσπάθησε να κρύψει κάτι μεγάλο, κάποια μεγάλη παρανομία, κάποια μεγάλη εξυπηρέτηση σε κάποιον ή σε κάποιους – και ταυτόχρονα τη δική της ευθύνη για το δυστύχημα.

Συνεπικουρούμενη από την αυτοαποκαλούμενη προοδευτική αντιπολίτευση αλλά, ταυτόχρονα, και από τους θεωρούμενους «ψεκασμένους», η Μαρία Καρυστιανού επιχείρησε και κατάφερε να πάρει πάνω της την έκφραση όλης της συνωμοσιολογικής δυσαρέσκειας που κυκλοφόρησε.

Υποτίθεται ότι με μια πύρινη ρομφαία, η συγκεκριμένη κυρία θα αποκάλυπτε το άγνωστο φορτίο που μετέφερε το ένα τρένο – φορτίο που το έκρυβε η κυβέρνηση, γι’ αυτό και «μπάζωσε» τον τόπο του δυστυχήματος, για να κρύψει τα ίχνη του. Το φορτίο ήταν ξυλόλιο, είπε ο Κυριάκος Βελόπουλος, κι έσπευσαν διάφοροι να υιοθετήσουν τη θεωρία του.

Αποκύημα της θεωρίας αυτής ήταν ένα κίνημα Νέων Αγανακτισμένων. Επικεφαλής του, ως ηγερία ενός συναισθηματικού στρατού έτοιμου να τιμωρήσει την κυβέρνηση που συνωμοτούσε με τίμημα τη ζωή των παιδιών μας, η κβαντική γιατρός έχρισε τον εαυτό της.

Αυτό ήταν το υπόβαθρο του προσωπικού κόμματος που έφτιαξε η Μαρία Καρυστιανού, συνεπικουρούμενη από τη Μαρία Γρατσία, πρώην στέλεχος της Νίκης, και από έναν δημοσιογράφο που τα τελευταία χρόνια διακρίνεται ως μεταφορέας στα ελληνικά των θέσεων του πουτινισμού.

Η πρώτη σύγκρουση του μορφώματος αυτού, που η ιδρύτριά του το αποκαλεί κίνημα, ήταν με τους παλιούς συνοδοιπόρους της, με τον αριστερό αντισυστημισμό. Η κοινότητα θέσεων σε πολλά, και ιδίως στον αντιδυτικισμό, συγκρουόταν με τις πολιτικές ιδιοτέλειες της Αριστεράς, όπως εκφράστηκαν στο άλλο προσωπικό κόμμα που γέννησε η εποχή, την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα.

Η δεύτερη σύγκρουση ήταν με την πραγματικότητα. Και με τις προσωπικές φιλοδοξίες διαφόρων σε ένα μόρφωμα που, πίσω από τη διαχείριση της αντισυστημικής οργής, δεν διαθέτει οργάνωση, δομές, εσωτερική ιεραρχία, σχέδιο.

Οι εξελίξεις στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, κατά συνέπεια, είναι οι αναμενόμενες. Αποδείχτηκαν τα αυτονόητα. Η οργή είναι καύσιμο, δεν είναι πρόγραμμα.

Ανεμομαζώματα, δηλαδή.