Η μέρα που ξανάγινα 12 χρονών
Το κατάλαβα με το που ξεκίνησαν τα Προσεχώς. Στη γιγαντιαία οθόνη της παγωμένης αίθουσας έπαιξε το τρέιλερ μιας ταινίας με μετα-εξωγήινους, και μετά μιας άλλης με τον Μπρατ Πιτ κι έναν σκύλο με ατσάλινα δόντια, και μετά Γκοτζίλα. Κάτι μέσα μου άρχισε να δονείται, και δεν ήταν μόνο η ηχώ του Κορυφαίου Πολυκαναλικού Ηχου στην ευρύτερη περιοχή του στομαχιού μου: ήταν η Δυνατή Συγκίνηση, η αποκλειστικά προορισμένη για μένα, ετών δώδεκα. Και μετά άρχισε η ταινία.
Μελετημένη προσεκτικά και εκτελεσμένη άψογα. Ολοι οι κωδικοί ήσαν παρόντες για να ενεργοποιήσουν τους δωδεκάχρονους αισθητήρες μου. Ολα όσα θα μπορούσα να ζητήσω εγώ, έφηβος εκπαιδευμένη σε βιντεογκέιμ, βιντεοκλίπ και αφηγήματα συνοπτικού, απροβλημάτιστου, ηθικοπλαστικού καθησυχασμού. Εικόνες τεράστιες, ολοζώντανες, υπέροχες· ήχος συνεχής, μονότονος κι αναλλοίωτος για να με ενημερώνει, χωρίς κόπο, ότι Κάτι Τώρα Θα Συμβεί: χτυπούν τα τύμπανα, θα γίνει μάχη· χτυπούν τα τύμπανα, θα τραβηχτούν σπαθιά, θα συρθούν, θα πετάξουν, θα επιτεθούν τέρατα· χτυπούν τα τύμπανα, Κάτι Σπουδαίο Ειπώθηκε. Α, οι σωστοί διάλογοι: ιδανικά κωδικοποιημένοι ώστε να μη με κουράσουν και να μη με προβληματίσουν, μήπως τυχόν κάτι δεν κατάλαβα, κάτι που θα ‘πρεπε να καταλάβω.
Διάλογοι εξαιρετικής πολυχρηστικότητας, συνεπείς στους κανόνες απλουστευμένης αοριστίας και ασφαλούς ορθότητας, των οποίων τα «μηνύματα» εγώ, ετών δώδεκα, έχω μάθει να αναγνωρίζω. Με τις λέξεις – κλειδιά, αμέσως το ‘πιασα: η πιστή Βασίλισσα με τη σηκωτή μυτούλα ήταν φεμινίστρια, η Θεά της σοφίας και της φρόνησης ήταν ένα πλάσμα κατά βάθος πονεμένο, η Μάγισσα – Χουντίνι ήταν μία ακόμα κακοποιημένη από την ανδρική βία γυναίκα, η κουκλάρα Νύμφη ήταν μια αδικημένη, pro bono ψυχοθεραπεύτρια αθανασίας και αιώνιας νεότητας.
Θαύμασα που ο ευαίσθητος Πρίγκιπας έκανε την εφηβική του επανάσταση («Είμαι άντρας πια, mom») και που ο σιδηρόφρακτος πολεμιστής με τη σηκωτή μυτούλα που μιλούσε σαν τον στρατηγό Πάτον έμοιαζε απορημένος κι αποτροπιασμένος από τις σφαγές σπλάτερ ολόγυρά του – σαν να μην είχε ξαναδεί τέτοιες ποτέ του. Πιο πολύ όμως θαύμασα που αυτός, ο ήρωας της Εποχής του Χαλκού, ήξερε ότι ζει στην Εποχή του Χαλκού (Duh, ήταν πολύτροπος). Μου άρεσε που οι βαρετοί Κακοί τιμωρήθηκαν αφού ήταν κακοί, οι Καλοί όμως δεν ήταν μόνο καλοί αλλά και Προβληματισμένοι, και ο προβληματισμός τους τούς οδήγησε, ευτυχισμένους και ντυμένους μεσαιωνικά, εκεί όπου δύει ο ήλιος.
Το θέαμα δεν θέλει σκέψη. Πόσο με ικανοποιεί αυτό, εμένα ετών δώδεκα. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, μόνο ένα τέλειο θέαμα. Αν υπάρχει και κάποιο «θέμα», το μαθαίνουμε από τον τίτλο της ταινίας, τις συνεντεύξεις των ηθοποιών και, αν επιμένουμε, από τις κριτικές των σινεφίλ που, καλοσύνη τους οι άνθρωποι, εμένα σκέφτονται. Γιατί με καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν δηλαδή ότι υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος σχεδιασμένος και τελειοποιημένος αποκλειστικά για εφήβους, και είναι ο κόσμος που έχει τώρα την ισχύ να δημιουργεί υπερπαραγωγές, υπερθεάματα, υπερεισπράξεις και ουρές γύρω από τετράγωνα, και τελικά να κυριαρχεί και να διοικεί μια τεράστια φέτα του πλανήτη.
Βγαίνοντας από το σινεμά, κουφή από τον Κορυφαίο Πολυκαναλικό Ηχο, ήμουν φυσικά ικανοποιημένη – όμως να που εκεί με περίμενε ο Χρόνος. Καθόλου ευπρόσδεκτος δεν ήταν. Αδίστακτα, χωρίς να τον ρωτήσει κανένας, μου θύμισε ότι δεν είμαι δώδεκα χρονών. Αμέσως, σκέψεις σκοτεινές κι ανώφελες με κύκλωσαν, σαν τις γυμνές Σειρήνες – ινφλουένσερ που ξάπλωναν φιλήδονα στα βράχια. Και μετά, πιάνοντάς με από το μπράτσο, μου ψιθύρισε «Εμένα δουλειά μου δεν ήταν ποτέ τα κοστούμια και το χρώμα της επιδερμίδας σας. Δουλειά μου δεν είναι ο Μπάτμαν και τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια στον Αρη. Ομως, όταν κάνετε ταινία που αφορά την τελετή εμβάπτισης του ανθρώπινου πολισμού» (έτσι το είπε, και μ’ έσφιγγε) «σεβαστείτε με. Γιατί αν δεν με σεβαστείτε, τίποτα δεν θα σας βγει σωστό».
Ναι, ο Χρόνος τελικά με προβλημάτισε. Γιατί μου θύμισε ότι ζω στον κόσμο όπου ένα όλο και πιο εύπεπτο αφήγημα με λίγες λέξεις και τέλειες εικόνες απλώνεται όλο και πιο πλατιά. Και θυμήθηκα (αχ, να είχα λίγο λωτό να το ξεχάσω) ότι ένας ολόκληρος πλανήτης με τον πλανητάρχη του μοιάζουν να με θέλουν έτσι ακριβώς: ετών δώδεκα.