Θαλάσσια πάρκα

Οι ιδιορρυθμίες του κράτους, για να το θέσω επιεικώς. Αυτός νόμιζα ότι ήταν ο λόγος, για τον οποίο είχαμε καθυστερήσει τη θέσπιση των θαλάσσιων πάρκων στα ελληνικά χωρικά ύδατα και χρειάστηκε η απειλή των ευρωπαϊκών κυρώσεων για να τα βάλουμε μπροστά.

Βλέπετε, οι πόροι είναι εκ των πραγμάτων πεπερασμένοι, ενώ οι προτεραιότητες όπως πάντα είναι άπειρες και ολοένα προστίθενται καινούργιες. (Και μόνο το ότι χρησιμοποιούμε πληθυντικό αριθμό σε μια λέξη που θα έπρεπε να έχει μόνο ενικό, αφού η προτεραιότητα δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μία, είναι ενδεικτικό της σύγχυσης μέσα στην οποία λειτουργεί το κράτος). Αλλωστε, για να μην κρυβόμαστε από τον εαυτό μας, αφορούσαν ένα θέμα που γενικώς δεν μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως.

Τα θαλάσσια πάρκα επινοήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ενωση για τον σκοπό της προστασίας του περιβάλλοντος, η οποία στην Ελλάδα δεν είναι προτεραιότητα, παρότι συγκαταλέγεται στις «προτεραιότητες». Βέβαια, γίνεται πολύς λόγος γι’ αυτήν από τους πολιτικούς και τους ψηφοφόρους, θεσπίζονται μάλιστα νόμοι και κανονισμοί πολύ αυστηροί για την προστασία του περιβάλλοντος. Την αληθινή προτεραιότητα, όμως, θα τη δείτε στον ρυθμό με τον οποίο χτίζονται οι Κυκλάδες.

Αυτό πίστευα ότι εξηγούσε την ολιγωρία της χώρας μας στο συγκεκριμένο ζήτημα. Αυτό, έλεγα, ήταν πίσω από την καθυστέρηση. Η εκτίμησή μου όμως, μολονότι λογική, ήταν εσφαλμένη. Το κατάλαβα, βλέποντας τις αντιδράσεις του πολιτικού κόσμου από την αντίστοιχη κίνηση της Τουρκίας. Καταλαβαίνω, λοιπόν, ότι ο λόγος που καθυστερούσαμε ήταν επειδή οι γείτονες θα απαντούσαν και με το παραπάνω. Και αυτό έκαναν, έναν χρόνο ακριβώς μετά τα δικά μας θαλάσσια πάρκα, ανακοίνωσαν τα δικά τους, που φυσικά εκτείνονται μέσα στα δικά μας, αφού ο σκοπός τους είναι προσχηματικός. Από εδώ και πέρα λοιπόν ξεκινούν τα δύσκολα, καθώς περιμένουμε να δούμε κατά πόσον το εννοούν αυτό που ανακοίνωσαν, αλλά και πώς σκοπεύουν να το εφαρμόσουν, ενώ πριν από τα θαλάσσια πάρκα είχαμε την ησυχία μας και τα ήρεμα νερά. Τι θα κάνουμε, λ.χ., αν η Τουρκία αποφασίσει να προστατεύσει το «θαλάσσιο περιβάλλον» με κανονιοφόρους και μάλιστα εντός ελληνικών χωρικών υδάτων;

Πόλεμος αποκλείεται – αν σας πέρασε από το μυαλό ξεχάστε το. Διότι από κάπου θα ακούσατε ότι η Τουρκία, μαζί με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, υπέγραψαν συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής υποστήριξης, στην οποία λέγεται ότι θα προσχωρήσει εν ευθέτω χρόνω και η Αίγυπτος. Δεν πρόκειται για ένα ΝΑΤΟ των Σουνιτών, όπως το αποκαλούν αρκετοί, όμως δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε κάτι παρεμφερές, αφού το μόνο που έχει γίνει γνωστό για το περιεχόμενο της συμφωνίας μέχρι τώρα είναι ότι περιλαμβάνει τη δική τους εκδοχή του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, που ορίζει ότι επίθεση εις βάρος ενός μέλους της συμμαχίας θεωρείται ως επίθεση εναντίον όλων. Ας τιθασεύσουμε λοιπόν την παλικαριά μας, γιατί δεν μας παίρνει. Εκτός βέβαια αν θέλουμε να επεκτείνουμε την κρίση του Μεσανατολικού και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, έτσι για ποικιλία.

Επομένως, τι μένει; Το ασφαλές παραμύθι της Ευρώπης – ασφαλές, επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να πραγματοποιηθεί. Το παραμύθι, δηλαδή, ότι εμείς κάτι θα κάνουμε και η ΕΕ θα πάρει πάνω της το ζήτημα και θα το τακτοποιήσει υπέρ των προαιώνιων και απαράγραπτων ελληνικών δικαίων. Δυστυχώς, ποτέ δεν προσδιορίζεται τι είναι αυτό που επιτέλους θα κάνει τους Ευρωπαίους να δουν το πρόβλημά μας ως πρόβλημά τους, ίσως επειδή δεν υπάρχει. Αυτό όμως εμείς δεν θέλουμε να το ξέρουμε, γιατί τσαλακώνει τον μύθο μέσα στον οποίο ζούμε. Επιπλέον, διευκολύνεται και ο ρυθμός της πολιτικής ζωής, εφόσον πιστεύουμε ότι υπάρχει μια ανώτερη δύναμη που θα μας σώσει, διότι έτσι μπορούμε να κατηγορούμε την εκάστοτε κυβέρνηση που δεν το κατάφερε και να υποσχόμαστε ότι εμείς θα το καταφέρουμε. Το μόνο που δεν συζητούμε ποτέ είναι πώς θα μπορούσαμε να λύσουμε τα θέματα με την Τουρκία. Αλλά και αυτή η άρνηση έχει τη λογική της, διότι, προκειμένου να σκεφτούμε πώς λύνονται ορισμένα προβλήματα, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν. Και αυτό είναι εκείνο στο οποίο αντιστεκόμαστε μανιωδώς τόσα χρόνια.