Επικίνδυνα για τους δημοκρατικούς θεσμούς παιχνίδια

Δεν ξέρω αν πράγματι η υπερπροβολή της αποφυλάκισης Κασιδιάρη είχε, όπως υποστηρίχτηκε, τις ευλογίες του Μεγάρου Μαξίμου με την ελπίδα ότι η απήχησή της θα συνέβαλε στον περιορισμό του ζωτικού χώρου, όπου θα μπορούσε να αναπτυχθεί το κυοφορούμενο κόμμα Σαμαρά. Ούτε ξέρω  ποια συνέχεια μπορεί να προοιωνίζεται η ηθελημένη ή μη επικοινωνιακή υποβοήθηση των δράσεων του παλιού χρυσαυγίτη. Ξέρω, πάντως, ότι μια τέτοια επιλογή θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα άκρως επικίνδυνο για τους δημοκρατικούς θεσμούς παιχνίδι, και μάλιστα ενόψει μιας προεκλογικής χρονιάς, που όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι θα οδηγήσει τον κομματικό ανταγωνισμό σε μια κατεξοχήν πολωτικού χαρακτήρα αναμέτρηση.

Σημαίνει, άραγε, αυτό ότι θα ήταν προτιμότερο να επιβληθεί ένα σιωπητήριο για τις κινήσεις της ελληνικής φασίζουσας Ακροδεξιάς ανάλογο με αυτό που είχε επιβληθεί στον Τύπο προ της εξουδετέρωσης της 17ης Νοέμβρη ως προληπτικό μέτρο εναντίον της τρομοκρατίας;

Ασφαλώς όχι! Γιατί, εκτός των άλλων, είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι κάτι τέτοιο μάλλον θα συνέβαλε στην ηρωοποίηση παρά στην απομυθοποίηση των νοσταλγών της Χρυσής Αυγής. Πολύ, δε, περισσότερο που οι κρατούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, σε συνδυασμό με το κοινό αίσθημα που υπάρχει στους κόλπους των νεότερων γενεών, ευνοούν τα μάλα την ανάπτυξη του αντισυστημισμού που, ως γνωστόν, αποτελεί το προνομιακότερο όχημα διακίνησης του ακροδεξιού εξτρεμισμού.

Είναι, υπό αυτές ακριβώς τις συνθήκες, που ο τελευταίος μπορεί να μετατραπεί σε σπίρτο που ανάβει μέσα σε αχυρώνα. Και είναι αυτός ένας λόγος παραπάνω που δεν θα πρέπει να αφεθεί να ενσωματωθεί σιωπηρά στην καθημερινότητα της πολιτικής ζωής ωσάν να μη συμβαίνει τίποτα.

Αν, ωστόσο, η σιωπή ισούται με συνενοχή, δεν αρκεί να σπάσει μόνον με αντιδράσεις που αντιλαμβάνονται την υποχρέωση να προστατευτεί η δημοκρατία με συστηματική και δημόσια αποκάλυψη των κινδύνων που κρύβει η επανεμφάνιση Κασιδιάρη στο πολιτικό προσκήνιο.

Χρειάζεται επιπλέον η επίγνωση της σημασίας του γεγονότος ότι κανένα θεσμικό-απαγορευτικό πλαίσιο δεν είναι ικανό από μόνο του να μειώσει την απήχηση κινημάτων, των οποίων η ατζέντα έχει ήδη υιοθετηθεί από τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα του συνταγματικού τόξου και τα μηνύματα των οποίων βρίσκουν ευήκοα ώτα μεταξύ ακροατηρίων που αισθάνονται αποκλεισμένα, εκτός του νυμφώνος των προνομιούχων τάξεων και των κέντρων της εξουσίας και αναζητούν απεγνωσμένα απλές απαντήσεις και γρήγορες λύσεις στα προβλήματά τους, χωρίς κατά τα άλλα να πολυνοιάζονται για τις σχέσεις των επιθυμιών τους με την πραγματικότητα, ούτε και για τις σχέσεις  των πεποιθήσεών τους με τον ορθολογισμό.

Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι την προσοχή αυτών των ακροατηρίων αποσπά περισσότερο ο θόρυβος που παράγουν οι πρωταγωνιστές των πολιτικών συγκρούσεων, παρά τα επιχειρήματα που ανταλλάσσουν οι μετέχοντες στον δημόσιο διάλογο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο σημείο να αντιγράφουμε στην Ελλάδα τις συνταγές που έκαναν παγκοσμίως διάσημο τον Στιβ Μπάνον, τον θεωρητικό της αμερικανικής Ακροδεξιάς. Θυμίζω ότι ήταν αυτός που σύστηνε στους ομοϊδεάτες του να «φλομώνουν την περιοχή στα σκουπίδια» ( «flood the zone with shit») προκειμένου να μη λάμψει η αλήθεια. Πλην, όμως, κανείς δεν μας λέει ότι δεν θα πλησιάσουμε επικίνδυνα.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής