Η θρυλική Χάιδω μιλάει στα ΝΕΑ: «Εγώ και άλλα 100 άτομα κρατήσαμε ζωντανό τον Ηρακλή»
Απόγευμα Κυριακής στο Ιβανώφειο… Πριν οι παίκτες Ηρακλή και Ολυμπιακού πάρουν θέσεις για το τζάμπολ, μία μόνο στιγμή κατάφερε να κάνει τον γύρο της Ελλάδος μέσα σε λίγη ώρα.
Είναι αυτή η ωραία πλευρά των social media, χάρη στα οποία όλοι αντίκρισαν μία από τις πιο γοητευτικές εικόνες της φετινής σεζόν στον ελληνικό αθλητισμό.
Μία από εκείνες τις στιγμές που θυμίζει σε όλους αυτή την ανιδιοτελή αγάπη ενός οπαδού για την ομάδα του. Μαζί στα εύκολα και ακόμα περισσότερο στα δύσκολα.
Η θρυλική Χάιδω, η πιο πιστή οπαδός του Ηρακλή, πάτησε στο παρκέ του Ιβανωφείου και συναντήθηκε… με τον εαυτό της.
Με τη μασκότ του Γηραιού βασικά, η οποία είναι εμπνευσμένη από μία γυναίκα που έχει βάλει τον Ηρακλή πάνω από την ίδια τη ζωή της. «Το ήξερα ότι θα γίνει αυτό. Αλλά τι να σου πω… Δεν περιγράφεται με λόγια αυτό που ένιωσα», είπε στα «ΝΕΑ» με τρεμάμενη φωνή και εμφανώς συγκινημένη η κυρία Χάιδω.
Μία γυναίκα που για δεκαετίες ολόκληρες αποτελεί ένα σύμβολο για ένα ολόκληρο κλαμπ. Και η βράβευσή της την περασμένη Κυριακή ήταν απλά ένας μικρός φόρος τιμής μπροστά σε όσα έχει προσφέρει.
«Πήρα μεγάλη χαρά και ψυχολογικά με ανέβασαν πολύ. Εδωσα όλη τη ζωή μου για τον Ηρακλή. Εχασα τον άνδρα μου, παιδιά δεν είχαμε και έτσι αφοσιώθηκα στον Ηρακλή. Και πού δεν πήγα για τον Ηρακλή...».
Οπως όλοι οι οπαδοί του Ηρακλή, έτσι και η κυρία Χάιδω πέρασε εννέα δύσκολα χρόνια, περιμένοντας καρτερικά την επιστροφή του ποδοσφαιρικού τμήματος στην 1η κατηγορία. Ηταν ο καημός της…
«Δεν μπορώ να το καταπιώ αυτό με το ποδόσφαιρο εννέα χρόνια. Οταν έκανα την προσευχή μου, πρώτα έκανα στον Θεό να έχει τον κόσμο καλά και μετά για τον Ηρακλή. ”Σε παρακαλω Πατέρα μου, δεν μπορεί να σου κρυφτεί κανένας.
Ξέρεις τι ψυχούλα έχω. Σε παρακαλώ, στείλε μας έναν άνθρωπο να πάρει τον Ηρακλή”. Αυτά προσευχόμουν. Δεν ήθελα εκατομμυριούχο. Εναν τίμιο καλό άνθρωπο.
Ετσι είναι ο κ. Μονεμβασιώτης. Πριν από αυτόν πέρασαν άνθρωποι που δεν έφτασαν απλά στον πάτο του βαρελιού την ομάδα. Πήραν και το βαρέλι μαζί. Πόσο έκλαιγα. Πόσο πόνεσα», είπε με παράπονο αλλά και μία ανακούφιση που κατακλύζει πλέον την ψυχή της βλέποντας την αγαπημένη της ομάδα ξανά στα μεγάλα σαλόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου.
«Εμείς την κρατήσαμε ζωντανή την ομάδα. Εγώ και άλλα 100 άτομα, για να έρθει ο κ. Μονεμβασιώτης. Θα είχε σβήσει η ομάδα. Τι τους έκανε ο Ηρακλής;
Με τα εγχειρισμένα μου γόνατα θα πέσω και θα ζητήσω συγγνώμη αν κάναμε κάτι κακό»… Λόγια μιας γυναίκας που… κουβαλάει το δικό της μαράζι για τα δύσκολα χρόνια του Γηραιού.
Ηταν άλλωστε πάντα εκεί. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Από μικρή, όταν άφηνε το σπίτι της στον Πολύγυρο της Χαλκιδικής για να πάρει το λεωφορείο και να κατέβει στη Θεσσαλονίκη. Για να δει την αγαπημένη της ομάδα στο Καυτανζόγλειο.
Το… καύσιμο που τη γέμιζε και θα τη γεμίζει πάντα, είναι το μπλε και το λευκό του Ηρακλή. Η επιτυχία είναι το… κερασάκι σε ένα παράδειγμα οπαδικής αφοσίωσης, έχοντας κερδίσει τον σεβασμό όλων.
Μία γυναίκα που για κάποιους, απλά στηρίζει μία ομάδα. Για εκείνην, όμως, ο Ηρακλής είναι το «οξυγόνο» που την κρατάει όρθια ακόμα και τώρα στα 80 χρόνια της ζωής της.
Τα πόδια της αρχίζουν να την προδίδουν. Αλλά το μπαστουνάκι της, ποτέ. Μία περήφανη «γριά», η οποία έχει εξελιχθεί σε πρέσβειρα του Ηρακλή.