Η ίδια χώρα με διαφορετικό πρόσωπο
Η Μιλού έφυγε από τη ζωή στα 16 της χρόνια, στην αγκαλιά του ανθρώπου της. Και μαζί της έκλαψε σχεδόν μια ολόκληρη Ελλάδα. Χιλιάδες άνθρωποι συγκινήθηκαν, έγραψαν, μοιράστηκαν τον πόνο ενός αποχαιρετισμού. Ενα μικρό σκυλί κατάφερε να αγγίξει τις καρδιές ανθρώπων που δεν το είχαν συναντήσει ποτέ.
Και την ίδια ακριβώς στιγμή, στην ίδια χώρα, ένας σκύλος ζει με δεκατέσσερα σκάγια στο κεφάλι. Ενας άλλος σέρνει τα παράλυτα πόδια του από πυροβολισμό. Γάτες πυροβολούνται, σκύλοι ακρωτηριάζονται, ζώα βασανίζονται, πεθαίνουν αβοήθητα. Χωρίς κάμερες, χωρίς χιλιάδες σχόλια, χωρίς ένα πανελλήνιο κύμα συγκίνησης.
Τι βαθιά αντίφαση. Από τη μία, μια κοινωνία που αποδεικνύει ότι μπορεί να αγαπήσει βαθιά ένα ζώο.
Από την άλλη, μια κοινωνία μέσα στην οποία η βία εναντίον των ζώων εξακολουθεί να αποτελεί καθημερινότητα. Δεν είναι, λοιπόν, ότι μας λείπει η ενσυναίσθηση. Είναι ότι συχνά την εξαντλούμε εκεί όπου τελειώνει η συγκίνηση. Δεν γίνεται να θρηνούμε συλλογικά τον φυσικό θάνατο ενός αγαπημένου σκύλου και ταυτόχρονα να εξοικειωνόμαστε με τον βίαιο θάνατο τόσων άλλων.
Η αξία μιας ζωής δεν καθορίζεται από τη δημοφιλία της, ούτε το δικαίωμα στην προστασία από το πόσοι γνωρίζουν το όνομά της. Και η φιλοζωία δεν δοκιμάζεται στις εύκολες στιγμές της συγκίνησης, αλλά στις δύσκολες στιγμές της αντίδρασης.
Εκεί όπου χρειάζεται να μιλήσουμε, να καταγγείλουμε, να απαιτήσουμε δικαιοσύνη.
Η Μιλού μάς απέδειξε ότι αυτή η Ελλάδα έχει καρδιά. Μένει να αποδείξουμε ότι έχει και συνείδηση.