Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος, «Σκιές στο περιστύλιο»
Αν και έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τότε που εκδόθηκε το μυθιστόρημα του Γ. Χρ. Παπαχρήστου «Σκιές στο περιστύλιο», θα έλεγες πως εκδόθηκε, ή μάλλον γράφηκε, μόλις χθες – ενώ έχουν αλλάξει τόσα πολλά στη χώρα μας και στον κόσμο ολόκληρο.
Το ακόμη πιο αξιοπαρατήρητο είναι πως, αν και πρόκειται για ένα «πολιτικό» μυθιστόρημα – και όχι βέβαια γιατί συμβαίνει η ηρωίδα του, η Ολγα Ραζή, να είναι υπουργός Πολεοδομίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος – που μάλιστα δεν διστάζει – ο συγγραφέας πια – να καταγγείλει, χωρίς ίχνος φιλολογίας, αλλά με νόμιμους αφηγηματικούς τρόπους, το «αντικαταστατό» της πολιτικής, το μυθιστορηματικό σκηνικό έχει συντεθεί όπως ακριβώς το απαιτεί μια γνήσια ερωτική ιστορία.
Ετσι ώστε το ερωτικό στοιχείο, όπως σε όλα τα μυθιστορήματα, είτε πρόκειται για τους «Αθλιους» του Ουγκώ και την «Αννα Καρένινα» του Τολστόι είτε για το «Τρίτο στεφάνι» του Ταχτσή, αν και άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτική, να αυτονομείται σε βαθμό που οποιοδήποτε, ή μάλλον όσο διαφορετικό και αν ήταν το πολιτικό περιβάλλον, είναι αυτό που κυρίως θα μας ενδιέφερε.
Αν τελικά η υπουργός και το δεύτερο σκέλος του ερωτικού ζεύγους, ο δημοσιογράφος Αργύρης Πλατάκης, φαίνεται να ολοκληρώνουν με τον δεσμό τους μια σειρά περιπετειών που ακόμη και προβλεπόμενες θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει κανείς, δεν παύει να παραμένουν τόσο συνειδητοί ο καθένας για λογαριασμό του, ως προς το τι ακριβώς τους συμβαίνει μέσα σε αυτή την αισθηματική λαίλαπα, ώστε να εξαίρονται σε εξόχως αυτεξούσια και ολοκληρωμένα μυθιστορηματικά πρόσωπα.
Διαφορετικά θα ήταν αδύνατον να διατυπωθεί ως «κλειδί» του δράματός τους η σπαραχτική, αν και συγκρατημένη εκφραστικά, φράση: «Είχαν δημιουργήσει γύρω τους ένα ολόκληρο κοινωνικό πλέγμα που τους απαγόρευε την πρόσβαση στη χαρά». Τόσο πολιτικό και τόσο ερωτικό το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ώστε μια διαδήλωση που μέσα της γεννήθηκε ένας μεγάλος έρωτας να μπορεί να μεταβάλλεται σε έναν «τόπο» προορισμένο, παντού στον κόσμο, για ανάλογα συγκλονιστικά γεννητούρια.