Το «δίκαιο του ισχυρού»
Μια νέα διεθνής τάξη δείχνει να διαμορφώνεται τον τελευταίο χρόνο και να κάνει ακόμα πιο έντονη την παρουσία της στο ξεκίνημα του 2026. Είναι φτιαγμένη όμως από παλιά υλικά. Ο ιστορικός Τίμοθι Σνάιντερ θυμίζει τη μακρά ιστορία παρεμβάσεων των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική αλλά και πως οι πολεμικές τους επιχειρήσεις αντλούν από τους πολέμους που νομιμοποίησαν τα φασιστικά καθεστώτα πριν από την ήττα τους το 1945 – όταν τα επιχειρήματα αφορούσαν αντιπάλους που ενεργούσαν για λογαριασμό ξένων εχθρών και διεθνών συνωμοσιών.
O συγγραφέας Ιαν Μπουρούμα διερευνά τις ρίζες της βαθιάς αντιπάθειας του προέδρου Τραμπ προς την Ευρώπη και τον θαυμασμό του για τον Βλαντίμιρ Πούτιν και την άσκηση ωμής, απεριόριστης εξουσίας από τον ρώσο πρόεδρο καθώς και την καταπάτηση κάθε είδους δικαίου. Ο καθηγητής Βάλι Νασρ διαπιστώνει πως οι τωρινές διαδηλώσεις στο Ιράν μπορεί να μοιάζουν με παλαιότερες όμως η αντιμετώπισή τους δείχνει διαφορετική, καθώς το καθεστώς της Τεχεράνης βρίσκεται σήμερα σε δεινότερη θέση σε σχέση με το παρελθόν και θεωρεί πως η ιρανική ισλαμική επανάσταση πλησιάζει πλέον στο τέλος της.
Τα προηγούμενα της επιχείρησης του Τραμπ στη Βενεζουέλα
Υπάρχει μακρά ιστορία παρεμβάσεων των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, βασισμένη σε ένα σιωπηρό, αν και αυτοανακηρυγμένο, δικαίωμα να επιλέγουν τους ηγέτες της περιοχής. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η τοποθέτηση ενός ηγέτη ή μιας κυβέρνησης εγκεκριμένων από αξιωματούχους των ΗΠΑ συνήθως παρουσιαζόταν ως σταυροφορία υπέρ της δημοκρατίας, με τη λογική ότι το κύριο κίνητρο της Αμερικής ήταν να σταματήσει τον κομμουνισμό.
Ο φόβος και η απέχθεια του Τραμπ για την Ευρώπη
Τον περασμένο Νοέμβριο, η κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανέφερε στην Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας της ότι η Ευρώπη βρίσκεται στο χείλος του «πολιτισμικού αφανισμού». Ηταν ένας περίεργος ισχυρισμός σε επίσημο έγγραφο στρατηγικής. Ακόμα πιο παράξενο ήταν το κυρίαρχο επιχείρημα ότι η Ευρώπη, όχι η Κίνα ή η Ρωσία, είναι το κύριο πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα. «Ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ» είναι καταδικασμένα να γίνουν «στην πλειοψηφία τους μη Ευρωπαίοι» προέβλεψαν οι συντάκτες του.
Γιατί αυτή η φορά είναι διαφορετική για το Ιράν
Oι Ιρανοί έχουν κατέβει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την κατάρρευση του εθνικού νομίσματος και τον καλπάζοντα πληθωρισμό, με πολλούς να ζητούν το τέλος της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ωστόσο, η αντίδραση της κυβέρνησης διαφέρει από προηγούμενα κύματα αναταραχών. Ενώ οι κυβερνώντες στο Ιράν έσπευσαν να καταστείλουν το Πράσινο Κίνημα του 2009 και την εξέγερση «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» του 2022, οι δυνάμεις ασφαλείας αντέδρασαν αργά καθώς οι τωρινές διαδηλώσεις κλιμακώνονταν. Αντί για μια βίαιη καταστολή, ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν αρχικά απάντησε με μέτρα λιτότητας για την εξοικονόμηση πόρων ώστε να χρηματοδοτήσει επιδοτήσεις για τους φτωχούς.