Σκιάχτρο

Η Μαρία Καρυστιανού, λέει ότι ο Νίκος Καραχάλιος, που τη συμβούλευε στην εκκίνηση του πολιτικού της βηματισμού, χρειάζεται ψυχίατρο. Είναι κάπως άκομψη η διαπίστωση, ειδικά όταν προέρχεται από επιστήμονα υγείας, και μάλιστα της κβαντικής Ιατρικής.

Μετά ο Καραχάλιος βγήκε στην πρωινή τηλεόραση και υπαινίχθηκε ότι η κυρία Καρυστιανού πρέπει να λάβει επαγγελματική υποστήριξη το συντομότερο δυνατόν. Και ύστερα έλεγε για ένα γκρουπ που είχαν, με την πρόεδρο Μαρία, το Νίκο Νικολόπουλο και την αστρολόγο από το Harvard. Αλλά η Καρυστιανού αποχώρησε και έκανε τον Καραχάλιο administrator. Ε, δεν είναι και λίγο. Να σε κάνει ολόκληρο administrator και μετά να παριστάνει ότι δεν σε ξέρει;

Τώρα πάρτε αυτή την κατάσταση και τοποθετήστε τη μέσα σε μία δημοσκόπηση. Θα σας δείξει το δεύτερο κόμμα. Και στο βάθος μπορείτε να διακρίνετε τον σκύλο Πίνατ να κουνάει χαρούμενος την ουρά του. Διότι με την Καρυστιανού στη δεύτερη θέση και τον Τσίπρα στην τρίτη, ο Μητσοτάκης δύναται να βγει στο προεκλογικό μπαλκόνι και να μας πει ότι το δίλημμα είναι ανάμεσα στον ίδιο και στο χάος. Ναι, τις είδα και εγώ τις δημοσκοπήσεις που κλίνουν προς την επιλογή του χάους. Ομως όταν στήνονται οι κάλπες και τα πράγματα σοβαρεύουν, μέσα στο παραβάν παραμονεύουν οι δεύτερες σκέψεις.

Η λογική λέει ότι όσο ενισχύεται η Καρυστιανού τόσο στο Μαξίμου θα στρέφουν τους προβολείς πάνω της. Και μπορεί η ίδια να είναι συμπαθής και φωτογενής, πλην όμως η φιγούρα της φτιάχνει το τέλειο σκιάχτρο. Τώρα σκέφτομαι, εκ του πονηρού, ότι ακόμα και οι επιθέσεις που δέχθηκε από στελέχη της κυβέρνησης ήταν μέρος σχεδίου. Να τη δημιουργήσουν ως αντίπαλο, να σηκώνουν ψηλά και να επιδεικνύουν τη φωτογραφία της ως φόβητρο για τους νοικοκυραίους, τους συνετούς, τους κεντρώους. Το ερώτημα είναι αν θα αντέξει ή αν θα αποδειχθεί χιονάνθρωπος που θα λιώσει με τις πρώτες ζέστες και την κόπωση του ακροατηρίου της. Διότι πήρε τον δρόμο πριν χαράξει. Και μέχρι να φτάσει στο τέρμα μπορεί να ξεμείνει από δυνάμεις ή να την κάψει ο ήλιος.

Τι είναι παράνομο;

Είναι παράνομο να κόβεις τη χώρα στα δύο», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ενδιαφέρουσα διαπίστωση, απλώς καθυστέρησε ελαφρώς, μόλις σαράντα μέρες. Ομως αυτή η καθυστέρηση κρύβει μέσα της αγνό, ανόθευτο, ελληνικό σουρεαλισμό. Διότι αν κάτι είναι παράνομο ύστερα από σαράντα μέρες, σημαίνει ότι ήταν παράνομο και ύστερα από σαράντα ώρες. Ωστόσο δεν πάει έτσι, υπάρχει σταδιακή κλιμάκωση.

Οταν βγαίνουν τα τρακτέρ στα μπλόκα, βρισκόμαστε μπροστά σε δίκαια αιτήματα που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με κατανόηση. Κανένας δεν τολμά να σημειώσει ότι το κλείσιμο των δρόμων συνιστά παρανομία. Η απόκλιση από την έννομη τάξη συνήθως διαπιστώνεται έπειτα από μέρες, όταν ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί να διερευνηθεί το ενδεχόμενο τέλεσης αξιόποινων πράξεων. Και, ειλικρινά, απορώ πώς θα το διερευνήσουν οι τοπικοί εισαγγελείς. Αφού το βλέπουν κάθε μέρα στα δελτία. Η έννοια της νομιμότητας συστέλλεται και διαστέλλεται κατά βούληση. Και είναι πάντα, σε αυτές τις περιπτώσεις, η τελευταία καταφυγή των κυβερνήσεων. Κανένας δεν σκέφτεται ότι θα μπορούσε να είναι η πρώτη.

Η αμήχανη ψήφος

Η δημοσκόπηση βασίζεται σε υποθέσεις, αλλά, μεταξύ μας, όλοι γνωρίζουμε ότι πατάει και με τα δύο πόδια στην αλήθεια. Το κόμμα Καρυστιανού βρίσκεται στη δεύτερη θέση και ακολουθείται, με μικρή διαφορά, από το κόμμα Τσίπρα. Και μετά είναι το ΠΑΣΟΚ. Ναι, αυτό που θέλει να κερδίσει τις εκλογές με μία ψήφο διαφορά και να φέρει προοδευτική πολιτική αλλαγή. Και ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα; Οτι ελάχιστοι, από την κοινωνία, ασχολούνται με το ΠΑΣΟΚ. Δεν το βρίσκεις στις συζητήσεις, εκεί μονοπωλεί το ενδιαφέρον η Καρυστιανού, άντε και ο Τσίπρας. Ας το παραδεχθούν και στο ΠΑΣΟΚ. Στη συνείδηση των ψηφοφόρων καταλαμβάνει θέση υποδοχής για την αμήχανη ψήφο των κεντρώων. Μόνο που αν η Καρυστιανού και ο Τσίπρας επιδείξουν δημοσκοπικό σφρίγος, ακόμα και αυτοί, οι αμήχανοι, θα βάλουν την ψήφο τους σε ένα σακ βουαγιάζ και θα πάνε στου Μητσοτάκη.

O Star της ημέρας

Χρυσές Σφαίρες. Τελετή απονομής βραβείων. Ο Σον Πεν ανάβει τσιγάρο. Και η σχετική εικόνα προκαλεί σοκ, γεννάει ποταμούς λέξεων. Είναι ο ορισμός της πολιτισμικής εξέλιξης. Το τσιγάρο σε κλειστό χώρο σοκάρει όσο θα προκαλούσε και η χρήση ναρκωτικών. Και τώρα αναρωτιέμαι πώς επιβιώναμε κάποτε σε ντουμανιασμένες αίθουσες. Τι άνθρωποι ήμασταν;