Δύο κούκοι, ένας αρχηγός και μια… καταιγίδα
Μια νέα πράσινη παρέα συστήνεται στο κοινό του Παναθηναϊκού και υπόσχεται καλύτερες ημέρες με την προσθήκη των παλιοσειρών και ένα τοπ προπονητή στην άκρη του πάγκου.
Ο Ανδρέας (Τετέι), ο Παύλος (Παντελίδης), αλλά και ο αρχηγός Τάσος (Μπακασέτας) έδεσαν γρήγορα και τούτη η γαλανόλευκη αύρα φέρνει κάτι το διαφορετικό στο Τριφύλλι. Σαν το δροσερό αεράκι μέσα στο κατακαλόκαιρο είναι η παρουσία των Διούσκουρων εκ Κηφισιάς ορμόμενων, σαν το παλιό καλό κρασί (ναι, ξέρω, πολυχρησιμοποιημένο) ο κάπταιν Μπακασέτας.
Ο λαός μας λέει ότι ένας κούκος δεν αρκεί να φέρει την άνοιξη. Δύο όμως μπορούν; Ο χρόνος θα δείξει, γιατί ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει δει… πολλά. Ωστόσο τούτη η χημεία του διδύμου Τετέι – Παντελίδη, τούτη η δίψα για διάκριση που έχουν οι δυο τους, ίσως παρασύρει και τους υπόλοιπους παίκτες του Παναθηναϊκού.
Γιατί αυτό χρειάζεται άμεσα ο Παναθηναϊκός. Φρεσκάδα. Όχι μόνο αγωνιστική, αλλά και πνευματική. Βλέπεις τον Τετέι και νομίζεις ότι είναι ο Ηρακλής που κρατά το ρόπαλό του και τα βάζει με το λιοντάρι της Νεμέας. Παρακολουθείς τον Παντελίδη και στον συγκρίνεις με τον φτερωτό Ερμή. Και μια μάσκα να τους βάλεις και να καλύψεις τα μάτια τους, θα βρεθούν στο γρασίδι. Τόσο μεγάλο είναι το ποδοσφαιρικό δέσιμο τους και τόσο σημαντικό να το εκμεταλλευτεί ο Παναθηναϊκός.
Αυτά τα vibes – που θα έλεγε και η νεότερη γενιά – δεν μένουν εγκλωβισμένα σε αυτό το ποδοσφαιρικό δίδυμο. Το άρωμα τους έχει απλωθεί παντού. Ο Μπακασέτας μπορεί να γίνει καταλύτης μέσα σε ένα καλό σύνολο, όχι όμως μοναχικός ήρωας. Το ποδόσφαιρο δεν σηκώνει μοναξιές. Ακόμη και ο νεαρός Μπόκος, που βρέθηκε ξαφνικά στην ενδεκάδα, ακόμη και ο Κώτσιρας από το αριστερό άκρο, μπορούν να αναδειχθούν όταν το περιβάλλον τους το επιτρέπει. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η ψυχολογία, το κλίμα, τα αποτελέσματα, όλα συνεργούν για να χτιστεί το μέταλλο μιας ομάδας.
Δεν αρκούν λίγες σταγόνες βροχής. Χρειάζεται καταιγίδα για να καθαρίσει την ατμόσφαιρα, να παρασύρει τα σπασμένα κλαδιά και τα σαπισμένα φύλλα. Ο Ράφα Μπενίτεθ μοιάζει να έχει ήδη ξεκινήσει τον δικό του χορό της βροχής.
Ας βρέξει, λοιπόν. Και αυτή τη φορά, ας κρατήσει.