«Κι αν σηκωθούν;…»

«Κι αν σηκωθούν από τον καναπέ;..». Μακάρι! Στο ερώτημα που έχει προκύψει, κυρίως δημοσιογραφικά και δημοκοπικά ακόμα, για κινητικότητα που προκαλεί η φιλολογία περί δημιουργίας νέων κομμάτων, η απάντηση μόνο πολιτική μπορεί να είναι. Η συμμετοχή ενισχύει τη Δημοκρατία, φέρνει την πολιτική στο προσκήνιο, δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής κινητοποίησης, αυξάνει τον πολιτικό ανταγωνισμό, αναγκάζει όλους να παρουσιάσουν προτάσεις, πρόγραμμα, ομάδα.

Κανείς δεν πρέπει να φοβάται τη συμμετοχή νέων ή και παλαιών ψηφοφόρων που απέχουν συστηματικά από τις εκλογικές διαδικασίες. Αλλωστε τα τελευταία 20 χρόνια περισσότεροι από 1,5 εκατ. ψηφοφόροι έχουν δείξει τάσεις αποχωρητισμού. Αυτό, κάτι πρέπει να μας λέει.

Η πρόκληση που γεννάται είναι μια. Διαρκής και βαθιά θεσμική. Τουλάχιστον για όσους πιστεύουν, ότι η ενδυνάμωση της συμμετοχής του πολίτη διευρύνει τη Δημοκρατία μας. Η κινητοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων συμπολιτών μας προς μια θετική ψήφο, μια ψήφο αισιοδοξίας και προοπτικής.

Αυτή είναι η επιδίωξη μας και η επίτευξή της προϋποθέτει:

Πρώτον, απεύθυνση στο σύνολο της κοινωνίας. Η πολιτική και η πρότασή μας για το μέλλον απευθύνεται σε όλους τους πολίτες. Τους εντός και εκτός «τειχών», χωρίς αποκλεισμούς. Κι αυτό γιατί μια αποσπασματική αντίληψη για την κατεύθυνση της χώρας, εμποδίζει τον πολίτη να εντάξει τον εαυτό του σε ένα συλλογικό όραμα, σε μια κοινή προσπάθεια. Ετσι, απονευρώνεται ο συνεκτικός ιστός μια πολιτικής που δεν αφήνει κανέναν πίσω.

Δεύτερον, το αποτέλεσμα. Η εμπιστοσύνη στην πολιτική μας ενισχύεται από το πόσο καταφέρνεις να αλλάξεις τη ζωή προς το καλύτερο. Στους περίπου 16 μήνες μέχρι τις εκλογές, οι προτεραιότητες είναι σαφείς. Οικονομική ανάπτυξη που φέρνει αποτέλεσμα σε κάθε πολίτη, δημογραφικό και στεγαστικό, παραγωγικός μετασχηματισμός της οικονομίας και περιφερειακή ανάπτυξη. Και βέβαια, προσήλωση στην προάσπιση του εθνικού συμφέροντος με οδηγό τις Αρχές μας, το δίκαιο και την εγρήγορση και προσαρμοστικότητα που απαιτούν οι δυσερμήνευτοι καιροί και το ραγδαία μεταβαλλόμενο παγκόσμιο περιβάλλον.

Τρίτον, ρεαλιστική προσδοκία και σχέδιο για την επόμενη μέρα. Μια οικονομία που δίνει ευκαιρίες και μια κοινωνία που έχει αξίες. Πρόοδος, κοινωνική κινητικότητα, αξιοκρατία, ισότητα – Αρχές που πρέπει να διέπουν το σχέδιό μας και την επόμενη μέρα. Αλλωστε στα 200 χρόνια που συμπληρώνονται το 2030 από τη γενέθλιο πράξη του σύγχρονου ελληνικού κράτους, θα πρέπει να αποφασίσουμε συλλογικά ότι αφήνουμε οριστικά πίσω παθογένειες.

Η κυβέρνηση επεξεργάζεται ήδη το σχέδιο για την Ελλάδα του 2035 με ενδιάμεσο σταθμό το 2030. Με μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις, λαμβάνοντας υπόψη και τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και τις προτεραιότητές του. Αμυνα, ανταγωνιστικότητα της οικονομίας αλλά και κοινωνική συνοχή.

Τέταρτο και τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό. Θα έλεγα καθοριστικό: το πώς συνομιλούμε με την κοινωνία. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Σε μια εποχή που ο καθένας μπορεί με τη βοήθεια της τεχνολογίας να απευθυνθεί και να επηρεάσει τη συλλογική συνείδηση και κοινωνική ηθική, το δημόσιο ύφος και ήθος που παράγεται, έχει μεγάλη σημασία. Το επιχείρημα και η λογική πρέπει πάντα να κερδίζουν, αλλά για να κερδίσουν θα πρέπει να υπάρχει συναισθηματική συνταύτιση με την κοινωνία, εγγύτητα. Η ειλικρινής και η αυθόρμητη, όχι η επιτηδευμένη. Σημασία δεν έχει να υψώνουμε δίχως λόγο φωνή, αλλά να υψώνουμε το επίπεδο.

Ο διάλογος να είναι το αυτονόητο. Η κρίση με τις αγροτικές κινητοποιήσεις απέδειξε, ότι ο διάλογος που συνοδεύεται από ουσιαστική πολιτική πράξη και ειλικρίνεια, φέρνει αποτέλεσμα. Δεν είναι αφέλεια, αλλά δύναμη. Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, η πραγματική δύναμη υπάρχει στην αναζήτηση όσων μας ενώνουν και μας πάνε μπροστά. Συμμετέχοντας ενισχύουμε την πατρίδα, δίχως φόβο και ισοπέδωση, με αισιοδοξία και σχέδιο.

Ο Θανάσης Κοντογεώργης είναι υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ