Σημάδια – ποδοσφαιρικής – ζωής στη Βουδαπέστη
Λίγο παλμό έχει ακόμη ο Παναθηναϊκός. Ίσως όχι δυνατό, όχι εκκωφαντικό, αλλά αρκετό για να θυμίσει ότι η καρδιά της ομάδας εξακολουθεί να χτυπά. Στη Βουδαπέστη, μέσα στο ψυχρό χειμωνιάτικο τοπίο, ο παλμός αυτός βρήκε ρυθμό μέσα από τον κόσμο του Τριφυλλιού.
Οι φίλοι της ομάδας ήταν εκεί. Χιλιάδες φωνές (αρκετές εκατοντάδες και εκτός γηπέδου), μια πράσινη… ανάσα που ταξίδεψε ως τις όχθες του Δούναβη και έκανε το «εκτός» να μοιάζει «εντός». Εκείνοι έφυγαν νικητές. Η ομάδα έφυγε με έναν βαθμό. Και όμως, αυτός ο βαθμός άξιζε σαν νίκη, γιατί ήταν αρκετός για να «κλειδώσει» το Τριφύλλι την πρόκριση στα νοκ άουτ του Europa League.
Το γκολ του Ζαρουρί, με την κίνηση και τη δύναμή του, έμοιαζε να καλεί τη Θέμιδα να αποδώσει το δίκιο που άξιζε στο παιχνίδι η ομάδα του. Διότι θα ήταν άδικο – ποδοσφαιρικά άδικο – να φύγει ο Παναθηναϊκός ηττημένος. Είχε ευκαιρίες, είχε πειθαρχία, είχε συνοχή. Μόνο το απρόσεκτο πέναλτι του Πάλμερ-Μπράουν έδωσε στην Φερεντσβάρος το προβάδισμα. Χωρίς αυτή τη στιγμή αδράνειας και κακής εκτίμησης, δύσκολα θα έβρισκε δίχτυα η ουγγρική ομάδα.
Κι όμως, η πραγματική σημασία της βραδιάς δεν βρίσκεται μόνο στην πρόκριση, όσο σημαντική κι αν είναι. Βρίσκεται στο ότι ο Παναθηναϊκός έδειξε πως ζει ακόμη μέσα στο γήπεδο. Ότι, παρά τις ανασφάλειες, τα δυνατά χτυπήματα και τις μεταπτώσεις, εξακολουθεί να παλεύει. Ο παλμός του δεν σίγησε, απλώς έγινε πιο χαμηλός, σαν μια καρδιά που συνέρχεται μετά από μια δύσκολη περίοδο.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι επιλογές του Ράφα Μπενίτεθ αποκτούν ιδιαίτερο νόημα. Ο Ισπανός συνεχίζει να ψάχνει, να δοκιμάζει, να πειραματίζεται. Τρία διαφορετικά συστήματα στα τρία τελευταία παιχνίδια ίσως φαντάζουν υπερβολή, όμως δεν μπέρδεψαν τους Πράσινους. Αντιθέτως, τους κράτησαν ζωντανούς, σε εγρήγορση, αναγκάζοντάς τους να προσαρμοστούν, να σκεφτούν, να κινηθούν περισσότερο ως σύνολο παρά ως μονάδες.
Μέσα από την προσπάθεια και την επιμονή, ο Παναθηναϊκός κέρδισε το δικαίωμα να συνεχίσει το ευρωπαϊκό του ταξίδι. Ίσως χωρίς λάμψη, αλλά με ουσία. Και ένας χτύπος που ίσα – ίσα ακούγεται, “ψιθυρίζει” ότι η ομάδα δεν έχει τελειώσει. Ότι συνεχίζει. Ότι είναι ακόμη εδώ.