Για τα συνδικάτα

Και στην περίπτωση του δυστυχήματος των Τεμπών διάφορα σωματεία είχαν προειδοποιήσει και μάλιστα με εξώδικες διαμαρτυρίες. Και στην περίπτωση του εργατικού δυστυχήματος στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα το εκεί εργατικό κέντρο αναφέρει ότι επανειλημμένα ζητούσε να ληφθούν μέτρα προστασίας. Πολλά μπορεί κανείς να πει για τον συνδικαλισμό όλα αυτά τα χρόνια και για πολλές δεκαετίες. Μέρος του όντως έγινε οργανικό κομμάτι του κράτους. Διαμόρφωσε έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό συχνά με αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις. Σε πολλές άλλες φάσεις έδωσε και συναινέσεις εκεί που κανονικά δεν θα έπρεπε. Και έφτιαξε ένα κέλυφος αμηχανίας και παθητικότητας σε αυτό που λέγεται ιστορικά εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Σε όλες αυτές τις συμπεριφορές και με όλες αυτές τις διαδικασίες είχαν ως αποτέλεσμα τη χαμηλή συνδικαλιστική πύκνωση. Δηλαδή τη χαμηλή έως και ανύπαρκτη πολλές φορές συμμετοχή των εργαζομένων στα πρωτοβάθμια σωματεία και στις ενώσεις τους.

Υπήρξαν ακόμα πιο ακραίες περιπτώσεις όπου ο συνδικαλισμός έγινε σχεδόν βρισιά και κατηγορία. Αλλοι πάλι εργατοπατέρες ανελίχθηκαν και μεταπήδησαν με τη μέθοδο της περιστρεφόμενης πόρτας σε πολιτικά κόμματα. Εγιναν ισόβια στελέχη σωματείων και στη συνέχεια ισόβια στελέχη κομμάτων. Πίεζαν εσωτερικά τα κόμματά τους με τη δύναμη του σωματείου τους. Πίεζαν εσωτερικά τα σωματεία με τη δύναμη των πολιτικών και κομματικών τους ιδιοτήτων. Δίπλα στον φόβο ή στην ατομικότητα των εργαζομένων προστέθηκε για πολλά χρόνια και η απαξία για κάθε είδους αυτο-οργάνωσης. Ολα αυτά επιμόλυναν την πραγματική δημοκρατική διάσταση του συνδικαλισμού. Τον τρόπο που εκείνος μπορεί και διαμεσολαβεί ιστορικά ανάμεσα στις μεγάλες εργοδοτικές πιέσεις και στα δικαιώματα και τη διεύρυνσή τους. Η γενικευμένη και ισοπεδωτική απαξία των συνδικάτων και των σωματείων επέφερε και μία υποχώρηση του πραγματικά μαχητικού συνδικαλισμού. Εκείνου που μπορεί να έχει επαφή με αυτό που λέγεται βάση των εργαζομένων και ταυτόχρονα ξέρει καλά τα όρια, τις νομοθεσίες πάνω στις οποίες διαρθρώνεται η εργατική δυναμική και μέρος του κοινωνικού συμβολαίου.

Και η περίπτωση των Τρικάλων και εκείνη των Τεμπών αλλά και άλλοι κλάδοι, τομείς οικονομίας, μονάδες παραγωγής που σημειώνονται παραβάσεις και παρατυπίες είναι παραδείγματα πάνω στα οποία μπορεί όχι απλώς να αναστραφεί η τάση για να ανανεωθεί ο συνδικαλισμός. Αλλά και να ξαναγίνει ένας διάλογος πάνω στο πόσο η οργάνωση των εργαζομένων μπορεί να αποτελέσει δύναμη πίεσης και ταυτόχρονα διαπραγμάτευσης για διεύρυνση περισσότερων ελευθεριών. Η δε συκοφάντηση των σωματείων κλιμακώθηκε την εποχή των μνημονίων για ευνόητο λόγο. Η συσπείρωση πρωτογενώς στον τόπο εργασίας εξάλλου αποτελεί την πρώτη ύλη για μια ευρύτερη συνειδητοποίηση. Οι ίδιοι που συχνά εγκαλούν τον κόσμο για τη μη συμμετοχή του στην πολιτική, αποστρέφονται κάθε σωματειακή διεκδίκηση. Εύκολα κατανοητό γιατί.