Δολοφόνοι

Το νόημα της λέξης «δολοφονία» είναι γνωστό ακόμη και στα μικρά παιδιά. Πρόκειται για «προμελετημένο φόνο με δόλιο τρόπο», αλλά και για «πρόκληση βλάβης κυρίως θανατηφόρας, που είναι αποτέλεσμα εγκληματικής αδιαφορίας, αμέλειας ή σκοπιμότητας». Με τη δεύτερη έννοια, οι διακινητές προσφύγων και μεταναστών μπορούν πράγματι να χαρακτηριστούν δολοφόνοι, αφού η αδιαφορία για την ασφάλειά τους οδηγεί συχνά σε πρόκληση θανατηφόρας βλάβης, όπως είναι ο πνιγμός. Ο χαρακτηρισμός ισχύει ακόμη κι αν ληφθεί υπόψη ότι οι πρόσφυγες και μετανάστες συνήθως γνωρίζουν πως οι διακινητές δεν ενδιαφέρονται για τους ίδιους, παρά μόνο για το χρήμα, και παρά ταύτα είναι διατεθειμένοι να τους εμπιστευθούν τη ζωή τους προκειμένου να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια ή, αύριο, την κλιματική αλλαγή.

Ο Θάνος Πλεύρης δεν είχε έτσι τελείως άδικο όταν είπε στη Βουλή, έστω και στη δική του αργκό, ότι οι «διακινητές έπνιξαν χθες και σκότωσαν 15 άτομα». Πράγματι, αν δεν υπήρχαν οι διακινητές, τα άτομα αυτά πιθανότατα θα πέθαιναν στα χέρια των Ταλιμπάν (κάτι που ουδόλως ενδιαφέρει φυσικά τον υπουργό Μετανάστευσης) και όχι στ’ ανοιχτά της Χίου. Μόνο που οι άνθρωποι δεν πνίγηκαν λόγω μιας θαλασσοταραχής, ή μιας πρόσκρουσης σε ξέρα, αλλά λόγω της σύγκρουσης με ένα σκάφος του Λιμενικού υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, για τις οποίες ο αναρμόδιος υπουργός έσπευσε αναρμοδίως να βγάλει πόρισμα.

Η ανακοίνωση για την πραγματοποίηση ΕΔΕ δεν πείθει κανέναν: δυόμισι χρόνια μετά το ναυάγιο με εκατοντάδες νεκρούς στ’ ανοιχτά της Πύλου κανείς δεν γνωρίζει – και ούτε θα μάθει προφανώς ποτέ – τι ακριβώς συνέβη. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι έχει ασκηθεί ποινική δίωξη κατά του αρχηγού του Λιμενικού και 20 ακόμη κορυφαίων στελεχών του. Η αποκάλυψη ότι η κάμερα που υπάρχει στο σκάφος του Λιμενικού δεν είχε ενεργοποιηθεί χθες είναι δυσοίωνη: κατά σύμπτωση, ούτε στην Πύλο είχαν καταγραφεί τα θλιβερά γεγονότα. Το ότι η ελληνική κοινωνία, και όχι μόνο αυτή, διάκειται σε μεγάλο βαθμό εχθρικά απέναντι στους μετανάστες εγγυάται ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να δεχθεί πίεση για να φτάσει στην αλήθεια.

Τι μένει: Το τρομακτικό υπουργικό ύφος, σε συνεννόηση φυσικά με το Μαξίμου. Η «τραμποποίηση» της διαχείρισης ενός ευαίσθητου και δυσεπίλυτου κοινωνικού προβλήματος. Η διάταξη του υπό συζήτηση νομοσχεδίου που καταργεί τη χορήγηση άδειας διαμονής δεκαετούς διάρκειας σε ασυνόδευτα παιδιά που ενηλικιώθηκαν στην Ελλάδα και ολοκλήρωσαν επιτυχώς τρία χρόνια στο ελληνικό σχολείο. Δεκαεπτά οργανώσεις απευθύνουν έκκληση στο Κοινοβούλιο να απορρίψει αυτή τη διάταξη. Η Ειρήνη Αγαπηδάκη, που είχε δείξει στο παρελθόν μεγάλη ευαισθησία για τα ασυνόδευτα, δεν έχει τίποτα να πει;

Καλύπτεται στ’ αλήθεια η ίδια, και όλη η κυβέρνηση, από τη δήλωση του Πλεύρη ότι όποιος ζητά εξηγήσεις για τη χθεσινή τραγωδία και όποιος δεν ψηφίσει τις διατάξεις του νομοσχεδίου είναι με τους διακινητές;