Η Δημοκρατία ως εχθρός

Το πρόσωπό του φωτιζόταν  κάθε που αφηγείτο το πώς οι κομμουνιστές εργάτες της Θεσσαλονίκης, με το άκουσμα της σάλπιγγας του Εργατικού Κέντρου, παράταγαν σπίτια και δουλειές και έτρεχαν στην εβραϊκή συνοικία για να γίνουν ασπίδα απέναντι στον φανατισμένο όχλο, κάθε φορά που η Εκκλησία και οι φασίστες οργάνωναν  πογκρόμ κατά των Εβραίων.

Ηταν ο Αγις Στίνας (Σπύρος Πρίφτης). Ενας «ερημίτης» επαναστάτης και ταυτόχρονα «…ένας τύπος ανθρώπου που η σημερινή κοινωνία δεν φαίνεται ικανή πια να δημιουργήσει, ούτε καν να ανεχθεί» (Κ. Καστοριάδης, «Ο Θρυμματισμένος Κόσμος»).

Ο οποίος αποτελούσε «ανθρωποπαγή» απόδειξη ότι οι προκαταλήψεις και οι παρανοϊκές θεωρίες συνωμοσίας κατά των Εβραίων δεν είχαν θέση στην ιστορία της Αριστεράς.

Αλλωστε, οι φορείς του μίσους κατά των Εβραίων βρίσκονταν στην Ακροδεξιά και προγενέστερα στην Εκκλησία.

Ενα μίσος όμως το οποίο αδυνατεί η Ακροδεξιά να μετατρέψει σε εγκληματικό ακτιβισμό, μετά τον εγκλεισμό στη φυλακή όλης της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, για την εγκληματική της δράση.

Και παραδόξως, το κενό που άφησε η Ακροδεξιά έσπευσε να το «καλύψει» η αυτόχθων σταλινογενής Αριστερά, αναβιώνοντας την απεχθή παράδοση της «Μαύρης Μαγείας» του αντιεβραϊκού μίσους.

Ετσι είδαμε αλλόφρονες ομάδες της Αριστεράς να κυνηγάνε εβραίους τουρίστες στα λιμάνια, ασκώντας το «βέτο του τραμπούκου», σε όποιον εβραίο τουρίστα επισκεπτόταν τη χώρα μας.

Οχι για κάτι που έπραξαν αλλά για λόγους ταυτότητας. Παραβιάζοντας δηλαδή τη μέγιστη κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού, σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι ευθύνονται μόνο για τις πράξεις τους και ποτέ για την ταυτότητά τους.

Ενα φαινόμενο το οποίο, λόγω απουσίας αντιεβραϊκών προκαταλήψεων στην Αριστερά, δεν μπορούσε να εξηγηθεί με όρους «φυλετικής» προκατάληψης ή έστω κάποιας ψυχικής διαταραχής των «Κυνηγών Εβραίων», που τροφοδοτείται από προλήψεις.

Αρα, η εξήγηση της «κακοήθους νεοπλασίας» της Αριστεράς να κινητοποιεί αγέλες οπαδών της με αντιεβραϊκό μίσος πρέπει να αναζητηθεί στην πολιτική.

Και η εξήγηση βρίσκεται στην αντίληψή της ότι η Δύση είναι η πηγή όλων των κακών. Οχι επειδή είναι δαιμονική, αλλά επειδή είναι δημοκρατική.

Διότι η σταλινογενής Αριστερά είναι προσδιορισμένη γενετικά από το «…διαζύγιο του μπολσεβικισμού με την πολιτική δημοκρατία».

Οταν ο Λένιν διέλυσε τη Συντακτική Συνέλευση της Ρωσίας, επειδή ήταν δημοκρατικά εκλεγμένη. Ως άχρηστο προϊόν της «τυπικής δημοκρατίας» (Θανάσης Γιαλκέτσης, «Η ουτοπία στην εξουσία»).

Αρα το μίσος της σταλινογενούς Αριστεράς κατά του Ισραήλ οφείλεται αποκλειστικά στη σχέση του Ισραήλ με τη Δημοκρατία.

Επειδή είναι η κορυφαία – εκτός Ευρώπης – ευρωπαϊκή χώρα, η οποία υπερασπίζεται τη Δύση και τη Δημοκρατία.

Απόδειξη της δυσανεξίας της Αριστεράς με τη Δημοκρατία είναι η άρνησή της και να εκστομίσει τη λέξη «Δημοκρατία» για τους Παλαιστίνιους, χωρίς την οποία όμως δεν μπορούν να υπάρξουν ελεύθεροι Παλαιστίνιοι.

Και επιπλέον, είναι το μοναδικό πολίτευμα που δίνει νόημα σε κάθε ανθρώπινη ζωή, αφού επιτρέπει την ύπαρξη ενός κοινού κόσμου, όπου όλοι έχουν θέση.

Ωσπου ήρθε η φοβερή σιωπή της Αριστεράς, απέναντι στη θυσία χιλιάδων Ιρανών που πέθαιναν για τη Δημοκρατία.

Η οποία σιωπή πήρε το αποκρουστικό νόημά της από τον παράλληλο αγώνα της Αριστεράς για τα «δικαιώματα» κάθε τριτοκοσμικού τυράννου…

Ο Κώστας Κούρκουλος είναι δικηγόρος