Mπακασέτας, το πρόσωπο της (πράσινης) τραγωδίας

Εκανε εντύπωση σε αρκετούς το πώς συμπεριφέρθηκε το (ευρύ) κοινό στον Τάσο Μπακασέτα κατά τη διάρκεια του αγώνα του Παναθηναϊκού με τη Λάρισα στη Λεωφόρο. Γκρίνια. Στα όρια της αποδοκιμασίας, οσάκις ο μεσοκυνηγός είχε την μπάλα στα πόδια του και επιχειρούσε να επιτεθεί. Ή και σφυρίγματα. Είναι δε χαρακτηριστικό πως ο αρχηγός των Πρασίνων, όταν σημείωσε το γκολ, λες και δίχασε τους οπαδούς, γιατί υπήρχαν ορισμένοι που δεν άλλαξαν στάση και άλλοι που χειροκρότησαν.

Αρα, για όλα τα δεινά του Παναθηναϊκού ευθύνεται ο Μπακασέτας; Φέρει όλο το βάρος για τα κακώς κείμενα της ομάδας του Μπενίτεθ; Ας μην είμαστε υπερβολικοί στις κρίσεις μας και ας δούμε τη μεγάλη εικόνα. Ο κάπτεν (και) της εθνικής ομάδας έχει υψηλό συμβόλαιο, κατά συνέπεια πρώτος θα εισπράξει την αγανάκτηση των οπαδών όταν κάτι δεν πάει καλά. Παντού και πάντα αυτό συμβαίνει.

Επιπρόσθετα, ο Μπακασέτας έχει… παίξει μπάλα και σε δηλώσεις ή τοποθετήσεις του. Για παράδειγμα, μετά το 4-1 επί της Γιουνγκ Μπόις στη Βέρνη είχε εκστομίσει το «συγχαρητήρια στον προπονητή γιατί παρά τις λίγες μέρες, μας έχει βοηθήσει σε πολλά επίπεδα». Ηταν μια άμεση στήριξη στον Χρήστο Κόντη, με τρόπο που δεν έκανε ούτε την εποχή του Ρουί Βιτόρια αλλά ούτε και αργότερα όταν τα ηνία του Τριφυλλιού άρχισε να κρατά ο Μπενίτεθ. Δεν είναι μυστικό πως στα ενδότερα του Παναθηναϊκού, όλο αυτό συζητήθηκε. Και καθόλου τυχαία, ο Βιτόρια μετά την απομάκρυνσή του από το Κορωπί, απέφυγε να πάει να χαιρετήσει τους άσους του Παναθηναϊκού. Προφανώς κάτι τον ενόχλησε ή, αν προτιμά κάποιος, δεν ήθελε να δει όλα τα πρόσωπα που υπήρχαν στο προπονητήριο.

Χθες, τον Μπακασέτα στήριξε ο πρόεδρος των ποδοσφαιριστών, ο Γιώργος Μπαντής και σε ανάρτησή του μεταξύ άλλων ανέφερε τα εξής: «Προτείνω στους προπονητές των ακαδημιών, αντί για προπόνηση να δείξουν το βίντεο του αγώνα του Παναθηναϊκού με την ΑΕΛ. Να αναδείξουν τον βαθμό πίεσης που ασκήθηκε σε έναν αθλητή και το πόσο άδικη ήταν η συμπεριφορά απέναντί του. Σε κανένα σημείο του αγώνα δεν λύγισε, δεν κρύφτηκε, ζητούσε συνεχώς την μπάλα για να δημιουργήσει για τους συμπαίκτες του και, στο τέλος, ο ίδιος σκόραρε. Για εμένα, έτσι είναι οι ηγέτες. Οχι όσοι δεν νιώθουν φόβο, αλλά εκείνοι που τον νικούν».

Ισως δεν έχει άδικο ο παλαίμαχος γκολκίπερ. Αλλά και οι ηγέτες, στον αντίποδα, πρέπει να γνωρίζουν τι να πουν και τι όχι, ποιος είναι ο ακριβής τους ρόλος και έως πού φτάνει η κριτική που ασκούν.