Η αλήθεια για το Τσάμπιονς Λιγκ και τον Ολυμπιακό
Με λίγα λόγια τα είπε όλα ο Μεντιλίμπαρ μετά τον αποκλεισμό των Ερυθρολεύκων από τη συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ. Πως πρέπει όλοι να είναι ευχαριστημένοι από τη διαδρομή της ομάδας και το γεγονός πως ο Ολυμπιακός τερμάτισε σε έναν ενιαίο όμιλο 18ος σε σύνολο 36 ομάδων. Ναι, μπροστά του ήταν μεγαθήρια και ισχυρές ομάδες, αλλά και πίσω του μπορούσε κάποιος να δει επίσης δυνατά σύνολα που συχνά πυκνά μετέχουν σε μια απαιτητική διοργάνωση.
Ο Ολυμπιακός επέστρεψε ύστερα από πέντε χρόνια στο Τσάμπιονς Λιγκ. Σε ένα ολότελα διαφορετικό περιβάλλον σε σύγκριση με το παρελθόν και με τότε που έδινε άλλου επιπέδου μάχες σε όμιλο τεσσάρων ομάδων. Ο δε Μεντιλίμπαρ δεν μπορεί κάποιος να πει πως είχε την ξεχωριστή εμπειρία. Κι όμως, ο Ολυμπιακός στάθηκε με επάρκεια και με το παραπάνω. Επιβεβαίωσε πως άξιζε να είναι εκεί και ουδέποτε απέφυγε να κοιτάξει κάποιον αντίπαλο στα μάτια. Ισως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο κέρδος και ήρθε ύστερα από την επιμονή του προπονητή του για ένα συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού.
Αυτό που, κόντρα στη γνώμη αρκετών, ήθελε τα ματς να αντιμετωπίζονται πάνω – κάτω το ίδιο, χωρίς διαχωρισμούς σε εντός έδρας αναμετρήσεις και δίχως να υπάρχουν άλλες επιλογές για τους πανίσχυρους και τα λιγότερο βαριά χαρτιά. Αρα, οριζόντια προσέγγιση σε όλους; Περίπου. Αυτό ήταν το κεντρικό σκεπτικό, συν τη θαυμάσια φυσική κατάσταση που και πάλι έδειξε το κόκκινο σύνολο, όπως και την αποφασιστικότητα να διεκδικεί καταθέτοντας ένταση και καθόλου διάθεση να «κλέψει» ένα αποτέλεσμα. Ο Μεντιλίμπαρ έμαθε τον Ολυμπιακό να παίζει με δίδυμο τους Πιρόλα και Ρέτσο, συνεπώς να μη φαίνεται η αποχώρηση του Κάρμο, προσπάθησε να ισορροπήσει σε τρεις κεντρικούς κυνηγούς υψηλού επιπέδου (Ελ Κααμπί, Ταρέμι, Γιάρεμτσουκ), έδωσε χώρο στους νεαρούς που ξεπετάχθηκαν στον χώρο του κέντρου (Μουζακίτης, Εσε), είδε τον Τζολάκη όσο κυλούσαν οι μήνες να ανεβάζει θεαματικά την απόδοσή του, και γενικά ο Ολυμπιακός εξελίχθηκε, και αυτό φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού. Δεν κιότεψε στιγμή. Ουδέποτε δείλιασε. Αγωνιστικά «πάτησε» στο Νέο Φάληρο την Αϊντχόφεν και πληγώθηκε με γκολ στο τέλος, νίκησε σε «τελικό» στο Αμστερνταμ τον Αγιαξ, φώναξε «παρών» οσάκις τα κελεύσματα της μοίρας το απαιτούσαν.
Αυτά μοιάζουν με παράσημα μιας πορείας που «γέμισε» το κοινό. Το έκανε περήφανο για τον τρόπο που στάθηκε ο Ολυμπιακός. Και ανοίγει διάπλατα τους ορίζοντες γιατί, πολύ απλά, το χαλί στρώθηκε και η ομάδα μοιάζει έτοιμη για το επόμενο βήμα.