Δυναμώνουν οι εσωκομματικές αναταράξεις στη ΝΔ

Το στοίχημα είναι διαρκές και αναμένεται να φτάσει το κυβερνών κόμμα έως τις εκλογές: πώς συμβιβάζεται η διατήρηση της παραδοσιακής δεξιάς πτέρυγας με την κεντρώα στρατηγική;

Το πρώτο προκαλεί αγωνίες στις τάξεις της γαλάζιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά σε μια υπαρκτή εδώ και πολλούς μήνες, αλλά μέχρι πρότινος μόνο παρασκηνιακή, εσωκομματική συζήτηση για τη φυσιογνωμία της ΝΔ.

Το δεύτερο δεν το εγκαταλείπει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από τη στιγμή που παραμένει βασικό ζητούμενο η αύξηση της γαλάζιας εκλογικής επιρροής. Η ισορροπία η οποία κάποτε κρατιόταν χωρίς εσωτερικές ταλαντώσεις – τουλάχιστον χωρίς αυτές να υπάρχουν στο προσκήνιο – από τον μητσοτακικό μετασχηματισμό του κόμματος, δυσκολεύει στο σημερινό περιβάλλον γενικευμένης δυσφορίας, παρότι αυτό δείχνει να διαχέεται χωρίς, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, να βρίσκει ενιαία εκπροσώπηση. Διότι η αδυναμία του κόμματος για ένα άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά, που θα του επέτρεπε να μιλάει με ρεαλισμό για διεκδίκηση αυτοδυναμίας – δηλαδή για ορατό μάζεμα των αμφίπλευρων απωλειών του όπως καταγράφηκαν από τις εθνικές εκλογές στην ευρωκάλπη –, φέρνει στο φως τις εσωκομματικές αντιθέσεις με μεγαλύτερη ένταση από ποτέ στη δεκαετία του Μητσοτάκη στη ΝΔ.

Και, με δεδομένες τις πιέσεις εκ δεξιών, με αναταράξεις εκ των έσω και με ορίζοντα επόμενης ημέρας της ΝΔ, το εσωκομματικό παίγνιο για τον προσανατολισμό της ΝΔ αποκτά όλο και περισσότερους παίκτες  – ανοιχτά πια. Στο εσωτερικό της ΝΔ δυναμώνουν οι φωνές που τάσσονται υπέρ της στενότερης σύνδεσης με τις γαλάζιες «ρίζες» – ενδεικτικές οι προ ημερών τοποθετήσεις του Νίκου Δένδια για το «DNA της παράταξης» και για την ανάγκη η κομματική έκφραση της ΝΔ να επανέλθει «στο εύρος της παράταξης». Ταυτόχρονα, αναγνωρίζεται από τους κυβερνητικούς, χωρίς βεβαίως να ομολογείται ανοιχτά, το ειδικό εσωκομματικό βάρος που έχουν οι αιχμηρές παρεμβάσεις διαρκείας από τους δύο πρώην πρωθυπουργούς Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, όσο δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι μπορούν να καλυφθούν οι (μεγάλες) αποστάσεις της σημερινής ηγεσίας με τον Μακεδόνα ή να ξαναπέσουν γέφυρες με τον Μεσσήνιο.

Σηκώνει το γάντι

Αντίθετα, υπάρχει σαφής αλλαγή πλεύσης προσωπικά του Μητσοτάκη. Αφήνει στην άκρη την τακτική «ουδέν σχόλιο» στις τοποθετήσεις των πρώην και όχι μόνο ανάβει πράσινο φως στην κυβέρνηση να σηκώνει το γάντι, αλλά επιπλέον επιλέγει να μπει και ο ίδιος σε δρόμο κλιμάκωσης με οξεία αντεπίθεση. Για πρώτη φορά υπήρξαν τόσο ψυχροί τόνοι και σκληρές διατυπώσεις μετά την τελευταία παρέμβαση Σαμαρά για όρους της «τελευταίας στιγμής» στις συμβάσεις με τη Chevron για έρευνες υδρογονανθράκων που υποδηλώνουν, κατά τον ίδιο, «δυνητική εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων». Ο Μητσοτάκης κάρφωσε «επαγγελματίες ανησυχούντες», μίλησε για «ηττοπαθή μανία καταδίωξης» και «μίζερη αμφισβήτηση». Το Μαξίμου δεν θέλει να αφήσει χώρο για χτυπήματα σε ένα κεφάλαιο που η κυβέρνηση κρατά στην πρώτη γραμμή, πατώντας στο απρόβλεπτο διεθνές περιβάλλον και προσδοκώντας και πολιτικά οφέλη – με τα λόγια του Μητσοτάκη στους υπουργούς του, «η ενεργειακή μας πολιτική αναδεικνύεται σε κεντρικό πυλώνα της εξωτερικής μας πολιτικής».

Η ατζέντα αυτή λογίζεται ως καθοριστική για τις έστω μερικές δημοσκοπικές ανάσες της ΝΔ και είναι τους τελευταίους μήνες ο μόνος τομέας πολιτικής που συγκεντρώνει ικανοποιητικό ποσοστό θετικής αποδοχής, παρότι το ισοζύγιο είναι αρνητικό για την κυβέρνηση σε όλα τα θέματα – στα γεωπολιτικά το 33% εκφράζει μάλλον θετικές γνώμες για την κυβέρνηση σύμφωνα με πρόσφατο γκάλοπ (Metron Analysis/Mega). Η αλλαγή στάσης της κυβερνητικής έδρας έχει να κάνει με άλλη μία εκτίμησή της: ότι ο Σαμαράς – ανεξάρτητα από το αν θα προχωρήσει τελικά σε δημιουργία κόμματος για τις εκλογές του 2027, για το οποίο αμφιβάλλουν πολλοί εντός της κυβέρνησης παρότι το περιβάλλον του Μεσσηνίου επιμένει ότι «το σταθμίζει» – διεκδικεί ρόλο στην πιθανή επόμενη ημέρα της ΝΔ με σταθερή κόκκινη γραμμή την αντίληψη περί «αποϊδεολογικοποίησης».

Το «γαλάζιο» DNA

Ταυτόχρονα με το μπλόκο που επιχειρεί σε αμφισβητήσεις ως προς την «αναβάθμιση» της διπλωματικής ισχύος και της επιρροής της Ελλάδας, το Μαξίμου καλείται να διαχειριστεί το εντεινόμενο ντιμπέιτ για το γαλάζιο DNA και δύο διαφορετικές στρατηγικές: από τη μία κάποιοι δείχνουν στην ανάγκη το κόμμα να επαναπροσεγγίσει και ψηφοφόρους που έχουν κατευθυνθεί σε δεξιότερα κόμματα και από την άλλη κάποιοι θεωρούν χαμένο αυτό το παιχνίδι εστιάζοντας σε άλλες δεξαμενές του 2023. Ο Δένδιας άνοιξε το θέμα με έναν αιχμηρό διαχωρισμό «κόμματος» και «παράταξης» στον απόηχο των δημοσκοπήσεων. Κάποιοι, όπως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, συμμερίστηκαν το άγχος να ανακτήσει η ΝΔ τον χώρο τον οποίο παραδοσιακά είχε εκφράσει στις προηγούμενες εκλογές, επιβεβαιώνοντας ότι οι ανησυχίες του υπουργού Αμυνας εκφράζουν και άλλους εντός της ΚΟ. Και άλλα στελέχη (με μητσοτακικές αναφορές κυρίως), όπως ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Μακάριος Λαζαρίδης ή ο γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού του κόμματος Βασίλης Φεύγας, τοποθετήθηκαν κόντρα (και με αιχμές για τη στάση του Δένδια) στις ανησυχίες για το μέλλον της παράταξης. Στον δρόμο για ένα κρίσιμο κομματικό συνέδριο, καθώς θα είναι το τελευταίο πριν από την εθνική αναμέτρηση, αλλά θα είναι και εκλογικό για ανάδειξη της νέας Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, το Μαξίμου επισήμως επιδιώκει χαμηλούς εσωκομματικούς τόνους και περισσότερα συσπειρωτικά σινιάλα. Και ο Μητσοτάκης επιμένει να κρατά στον πυρήνα της προεκλογικής μάχης το ζητούμενο της σταθερότητας. Στο φόντο υπάρχουν μετρήσεις που δείχνουν ότι το αφήγημα περνά ικανοποιητικά στις κεντροδεξιές δεξαμενές, αλλά με τους κεντρώους και τους δεξιούς σχεδόν να μοιράζονται στις απαντήσεις υπέρ της σταθερότητας ή υπέρ της πολιτικής αλλαγής