Γιώργος Γεωργόπουλος: «Θέλω να με οδηγούν οι ιστορίες»

^«Πάντα μου αρέσει να ακούω τι είναι για τον καθένα μία ταινία» λέει ο σκηνοθέτης Γιώργος Γεωργόπουλος, του οποίου η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» προβάλλεται από την περασμένη Πέμπτη στις αίθουσες. «Είναι από τα πιο όμορφα στοιχεία του ταξιδιού μιας ταινίας» συνέχισε ο σκηνοθέτης, του οποίου οι προηγούμενες ταινίες «Tungsten» (2011) και «Δεν θέλω να γίνω δυσάρεστος, αλλά πρέπει να µιλήσουµε για κάτι πολύ σοβαρό» (2019) τον εδραίωσαν στον εγχώριο κινηματογραφικό κόσμο ως μια φωνή ιδιαίτερη και αξιόλογη.

Αν και το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» εντάσσεται κυρίως στον χώρο του τζούντο, όπου με τη βοήθεια ενός σενσέι/εκπαιδευτή, του Γιούρι (Βαγγέλης Μουρίκης), η ηρωίδα του τίτλου (Μορτ Κλωναράκη) προσπαθεί να εδραιωθεί, δεν είναι φυσικά μια ταινία για το τζούντο. Είναι μια ταινία για τα όνειρα που μπορούν ή δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Ή όπως ο ίδιος ο σκηνθοέτης το θέτει, «μια ταινία για εκείνη τη στιγμή που καλούμαστε να αποφασίσουμε ποιοι θέλουμε να είμαστε. Και όλοι έχουμε περάσει από αυτή τη διαδικασία…».

Υπήρξε κάποιος συγκεκριμένος λόγος για τον οποίο επιλέξατε το άθλημα του τζούντο ως φόντο της ιστορίας πέρα από το ότι στο παρελθόν είχατε ο ίδιος μια επαφή μαζί του;

Πέραν της εξοικείωσής μου με το άθλημα και τον κόσμο του, ήταν βασικό για τη σεναριακή συνθήκη να έχουμε ένα άθλημα μαχητικό, το οποίο να βασίζεται στην επαφή των σωμάτων των αντιπάλων. Το τζούντο είναι ένα τέτοιο άθλημα. Σημαντικό ήταν όμως και το πλαίσιο αξιών που διέπει αυτό το σπορ. Είναι ένα άθλημα βασισμένο στον σεβασμό. Ξεκινάς και τελειώνεις με υπόκλιση. Δηλαδή πριν καν αγγίξεις τον άλλον έχεις ήδη αναγνωρίσει την αξία του. Η σύγκρουση δεν είναι εχθρότητα· είναι ένας κοινός χώρος μάθησης. Υπάρχει μια βαθιά ιδέα αμοιβαιότητας εκεί – ότι η πρόοδος δεν είναι ατομικό τρόπαιο, αλλά κοινή διαδικασία. Στο τέλος του αγώνα χαιρετάς τον αντίπαλο, χάσεις – κερδίσεις, γιατί σε έκανε καλύτερο. Το τζούντο δεν είναι απλώς ένα άθλημα σύγκρουσης· είναι μια άσκηση χαρακτήρα. Και οι αξίες του είναι διάχυτες, πιστεύω, σε όλη την ταινία.

Σε καθαρά πρακτικό επίπεδο, για το ίδιο το άθλημα του τζούντο τι χρειάστηκε να κάνουν οι δύο βασικοί ηθοποιοί σας, ο Βαγγέλης Μουρίκης που υποδύεται τον εκπαιδευτή στο τζούντο και ο Μορτ Κλωναράκη που υποδύεται την εκπαιδευόμενη;

Επρεπε να έρθουν σε επαφή, ο καθένας από τον ρόλο του, με τον κόσμο αυτού του αθλήματος. Πήγαμε σε συλλόγους, σε αγώνες, στήσαμε ένα dojo στον χώρο που κάναμε πρόβες και αρχίσαμε προπονήσεις. Ο Βαγγέλης είναι ένας ηθοποιός που του αρέσει να δουλεύει και μόνος του. Ηρθε σε επαφή με πολύ κόσμο του τζούντο για να καταλάβει αυτόν τον χαρακτήρα. Πάντως όλοι οι βασικοί ηθοποιοί μας είχαν από πριν κάποια επαφή με μαχητικά αθλήματα. Αλλά όχι τζούντο. Ολοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί γύρω από τους βασικούς είναι πραγματικοί τζουντόκα.

Υποθέτει κανείς ότι οι πρόβες του Μορτ Κλωναράκη θα ήταν εξαντλητικές. Ηταν όντως;

Ηταν εξαντλητικές. Είχε καθημερινές προπονήσεις, όπως θα είχε και ένας αθλητής. Υπήρξαν μικροτραυματισμοί, φυσικοθεραπείες. Φυσικά δεν προσπαθήσαμε να μάθει όλο το άθλημα από την αρχή. Είχε μια καλή βάση και εστιάσαμε απευθείας στις χορογραφίες των προπονήσεων και των αγώνων. Εξαντλητικές ήταν οι προπονήσεις και των άλλων δύο κοριτσιών, της Φιλίππα Κουτούπα και της Μελίνας Κοτσέλου. Είχαμε πάντα στο πλάι μας δύο δάσκαλους τζούντο που βοήθησαν πολύ. Και γενικά μας βοήθησε όλη η κοινότητα του αθλήματος, Αθλητές, σύλλογοι και φυσικά η Ομοσπονδία. Κάνει και μια cameo εμφάνιση σε μια σκηνή ο ολυμπιονίκης του τζούντο στο Παρίσι, ο Θοδωρής Τσελίδης.

Εσείς, ως Γιώργος Γεωργόπουλος, έτυχε ποτέ να βρεθείτε σε μια θέση παρόμοια είτε με της Δάφνης/Πάττυ ή του Γιούρι;

Μου έχει τύχει να έρθει η ενηλικίωση ακαριαία λόγω γεγονότων, όπως και στη Δάφνη, και μου έχει τύχει επίσης να πρέπει να μάθω να αφήνω χώρο σε ανθρώπους που αγαπάω ακόμα κι αν δεν συμφωνώ με αυτό που θέλουν να κάνουν, όπως συμβαίνει και στον Γιούρι.

Υπήρξε κάποιος συγκεκριμένος λόγος που θελήσατε ο Γιούρι να προέρχεται από την αλλοδαπή (Γεωργία) και γιατί επιλέξατε το νησί της Ικαρίας ως τόπο καταγωγής της Δάφνης/Πάττυ, αφού εντέλει ο τόπος καταγωγής της ηρωίδας δραματουργικά δεν παίζει και τόσο μεγάλο ρόλο;

Η σχέση Ελλάδας – Γεωργίας είναι σχεδόν καρμική για το τζούντο. Η Γεωργία έχει μεγάλη παράδοση σε αυτό το άθλημα. Η άνοδος του αθλήματος στην Ελλάδα (που έφερε ολυμπιακά μετάλλια) οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στην παλιννόστηση ελλήνων προσφύγων από τη Γεωργία. Η δε Ικαρία είναι ένα ακριτικό νησί. Κάθε νέος με μεγάλα όνειρα που μεγαλώνει σε ένα τέτοιο νησί σκέφτεται τη φυγή. Η Δάφνη ξέρει πως δεν έχει καμία ελπίδα εξέλιξης αν δεν φύγει από εκεί. Οταν ο Γιούρι την ανακαλύπτει στο νησί, ξαναέρχεται σε επαφή με τον μύθο του Ικάρου. Εχει χάσει κι αυτός μια αθλήτρια. Βρίσκει μια ταύτιση. Τέτοια που θα ονομάσει τον σύλλογο του «Ικαρο». Φυσικά όμως στην επιλογή ενός location παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες. Καλλιτεχνικοί και παραγωγικοί. Η Ικαρία είναι τόπος καταγωγής μου. Γνωρίζω καλά τους χώρους και υπάρχει πρόσβαση.

Μέσα σε μια περίοδο περίπου 15 χρόνων έχετε κάνει τρεις μεγάλου μήκους ταινίες που δεν μοιάζουν σχεδόν καθόλου η μια με την άλλη. Ως σκηνοθέτης, η θεματική ποικιλία, όπως και η ποικιλία στη γραφή, είναι στόχος σας;

Είναι στόχος. Θέλω να δοκιμάζω νέα πράγματα και να υπάρχει πρόκληση σε αυτά. Το να δοκιμάζομαι σε διαφορετικές ιστορίες και κινηματογραφικά είδη νιώθω ότι με εξελίσσει ως δημιουργό. Αλλά έτσι κι αλλιώς σε κάθε φάση της ζωής μου με ενδιαφέρουν και με συγκινούν πολύ διαφορετικά πράγματα. Και δεν θέλω να προσπαθήσω να βάλω όλα αυτά τα πράγματα σε μια κοινή φόρμα. Θέλω να με οδηγούν οι ιστορίες.

Αλλαξε κάτι μέσα σας (ως δημιουργός) ανάμεσα στο «Tungsten» (2011), την πρώτη ταινία σας, και το «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ»;

Εχω αλλάξει ως άνθρωπος και κατ’ επέκταση σαν δημιουργός. Αλλάζει ο κόσμος, αλλάζει και το πώς στέκομαι απέναντι στον κόσμο. Και νομίζω ότι αποτυπώνεται έντονα αυτό στις ταινίες μου. Εχω όμως πάντα την ίδια φλόγα για να κάνω ταινίες. Χωρίς να φοβάμαι ότι μπορεί και να αποτύχω.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το περιβάλλον που αυτή τη στιγμή επικρατεί στον ελληνικό οπτικοακουστικό χώρο; Είναι ενθαρρυντικό;

Θεωρώ ενθαρρυντικό ότι υπάρχει σύμπνοια στην κινηματογραφική κοινότητα σε σχέση με τις αυτονόητες διεκδικήσεις της. Και ακόμα πιο ενθαρρυντικό ότι συνεχίζουν να γίνονται ελληνικές ταινίες και μάλιστα αρκετές από αυτές είναι πολύ καλές.