Επίθεση στο Ιράν: Οι αρθρογράφοι των «ΝΕΩΝ» αναλύουν
Οι αρθρογράφοι των «ΝΕΩΝ» αναλύουν την κρίση της Μέσης Ανατολής και τις επιθέσεις των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν αλλά και την συνεχή κλιμάκωση των πληγμάτων.
«Σοβαρά» του Γιαννη Πρετεντέρη
Μην κοροϊδευόμαστε. Η επιχείρηση του Ισραήλ και των ΗΠΑ στο Ιράν είναι στρατιωτική επιτυχία. Ξεκλήρισαν μια ολόκληρη ηγεσία με μηδαμινές δικές τους απώλειες.
Χρειάστηκε φυσικά μεθοδική προετοιμασία και κυρίως χρειάστηκε να προηγηθεί η διάλυση της ιρανικής αεράμυνας με τις επιθέσεις του Ιουνίου 2025.
Σοβαρά πράγματα, δηλαδή. Που απέδειξαν σε όποιον κάνει τον μάγκα στη γειτονιά πως δεν αρκούν τα μεταξωτά βρακιά. Χρειάζονται κι άλλα προσόντα.
«Ελπίδες» του Στέφανου Κασιμάτη
Η Αυστραλία και ο Καναδάς δεν τα πάνε καλά με την Αμερική του Τραμπ, γνωστό αυτό. Ο Τραμπ μάλιστα είχε υποστηρίξει εμφανέστατα τους αντιπάλους του Αντονι Αλμπανέζε και του Μαρκ Κάρνι, στις εκλογές στην Αυστραλία και τον Καναδά αντιστοίχως.
«Ο κίνδυνος ενίσχυσης του εξτρεμισμού» του Τριαντάφυλλου Καρατράντου
Η στρατιωτική επέμβαση του Ισραήλ και των ΗΠΑ στο Ιράν θα έχει πολλαπλές επιπτώσεις, αρκετές από τις οποίες μπορεί να γίνουν εντόνως αισθητές βραχυπρόθεσμα. Οπως για παράδειγμα οι επιθέσεις εναντίον βάσεων των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής που ήδη βλέπουμε ή και η διεξαγωγή επιθέσεων μέσω των δικτύων πληρεξουσίων ή και εγκληματικών ομάδων που υποστηρίζει το Ιράν ακόμη και σε δυτικές χώρες.
«Πίσω από τον πόλεμο» του Δημήτρη Ν. Μανιάτη
Θέλει ο Ντόναλντ Τραμπ να προστατέψει την ανθρωπότητα από τα πυρηνικά του Ιράν; Ή να υποβοηθήσει τις αντικαθεστωτικές φιλελεύθερες δυνάμεις εκεί; Και τα δύο είναι επιχειρήματα που κοινώς «μπάζουν». Η συμφωνία του 2015 για αποτροπή των ιρανικών πυρηνικών – που τηρήθηκε για μία τριετία – κουρελιάστηκε και καταργήθηκε από τον αμερικανό πρόεδρο (2018). Και η λογική της εξαγωγής της Δημοκρατίας δεν πείθει και τον πιο καλοπροαίρετο.
«Επίθεση στο Ιράν: Και τώρα τι;» του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Μου είναι αδύνατον να καταλάβω πώς μετά την ομιλία για την Κατάσταση του Εθνους (State of the Union) του προέδρου Τραμπ, που ουσιαστικά προανήγγειλε την επίθεση στο Ιράν (όπως εξήγησα εκείνο το πρωί μιλώντας στο ραδιόφωνο), ολόκληρη σχεδόν η ηγεσία της χώρας αυτής πιάστηκε στον ύπνο και εξολοθρεύθηκε σε λίγες μόνο ώρες. Είτε δεν κατάλαβαν τα μηνύματα που εξέπεμπαν οι ΗΠΑ είτε η πίστη τους στον Αλλάχ τούς αποβλάκωσε και τους τύφλωσε. Το θέμα είναι πως η αναπόφευκτη αμερικανική επίθεση πραγματοποιήθηκε και το ερώτημα είναι τι θα γίνει τώρα.
«Ποιος μας ζήτησε φρεγάτες και F-16;» του Γίωργου Παπαχρήστου
Αν όλοι, και πρώτα απ’ όλα οι Κύπριοι, θεωρούν ότι η Κύπρος δεν αποτελεί στόχο των Ιρανών, τότε ποιος ο λόγος να στείλουμε δύο φρεγάτες στην περιοχή (και μεταξύ τους και τον «Κίμωνα») και τέσσερα F-16; Και τον υπουργό Δένδια επικεφαλής της εκστρατείας; Η απορία μου γεννήθηκε έπειτα από όλα αυτά που συνέβησαν χθες, και τα οποία απαντούν καταφατικά στο ερώτημα των χθεσινών «ΝΕΩΝ», αν «Απειλούμαστε».
«Νεοσυντηρητισμός α λα Τραμπ» του Άγγελου Χρυσόγελου
Οι βομβαρδισμοί των ΗΠΑ στο Ιράν σηματοδοτούν το οριστικό πέρασμα του Ντόναλντ Τραμπ στο στρατόπεδο που κάποτε ο ίδιος κατηγορούσε ως προδότες του αμερικανικού λαού, αυτό των υποστηρικτών των διεθνών επεμβάσεων και της βίαιης αλλαγής κυβερνήσεων και καθεστώτων (regime change). Η επέμβαση στο Ιράν δεν φαίνεται, προς το παρόν, να παίρνει τη μορφή εισβολής, όμως η ρητορική του Τραμπ, που κάλεσε τους Ιρανούς να ανατρέψουν την κυβέρνησή τους και να «φέρουν τη δημοκρατία» στη χώρα τους, δεν διαφέρει στην ουσία της από την κυρίαρχη λογική των ελίτ που μέχρι πρότινος ο Τραμπ στηλίτευε.
«Προκλήσεις ασφάλειας και η σημασία της σταθερότητας» του Δημήτρη Αβραμόπουλου
Η νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή αποκαλύπτει, για ακόμη μία φορά, τα όρια της ευρωπαϊκής στρατηγικής παρουσίας. Την ώρα που απειλούνται κρίσιμες ενεργειακές και θαλάσσιες οδοί και διακυβεύεται η ασφάλεια ευρωπαίων πολιτών, η Ευρωπαϊκή Ενωση κινείται κυρίως με τα εργαλεία που γνωρίζει καλύτερα: συνεδριάσεις, εκκλήσεις για αυτοσυγκράτηση και ανακοινώσεις. Η συζήτηση για την επικαιροποίηση των κανόνων εμπλοκής της επιχείρησης Aspides είναι ενδεικτική.
«Επιλογές» της Καρολίνας Παπακώστα
Εχει, διαβεβαίωσε ο Τραμπ τους «NYT», «τρεις πολύ καλές επιλογές» για να αναλάβουν την ηγεσία του Ιράν. Δεν τις αποκάλυψε, όμως. Θέλει πρώτα να τελειώσει τη δουλειά, όπως είπε – τον πόλεμο, δηλαδή, ο οποίος υπολογίζει να κρατήσει γύρω στις τέσσερις με πέντε εβδομάδες.
«Οταν οι πύραυλοι συνάντησαν τον κώδικα» του Αθανάσιου Θ. Κοσμόπουλου
Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, η γεωπολιτική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής μεταβλήθηκε βίαια. Καθώς τα αμερικανικά και ισραηλινά μαχητικά διεξήγαγαν αντίστοιχα τις Επιχειρήσεις «Epic Fury» και «Roar of the Lion», πλήττοντας στρατηγικά κέντρα των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), μια παράλληλη, αόρατη καταιγίδα ξέσπασε στον κυβερνοχώρο. Το παράδοξο της σύγχρονης σύγκρουσης αναδείχθηκε με ανατριχιαστική ακρίβεια: ενώ οι πύραυλοι προκαλούσαν εκκωφαντικές εκρήξεις στο έδαφος, η ψηφιακή υποδομή του Ιράν βυθιζόταν στην απόλυτη σιωπή.
«Η Ισλαμική Δημοκρατία σε σταυροδρόμι» του Ehsan Destgheib
Ο θάνατος του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ από το πρώτο κύμα αμερικανοϊσραηλινών πληγμάτων πρόκειται για ορισμένους για το πολυαναμενόμενο αποκεφαλιστικό πλήγμα· για άλλους, για την εναρκτήρια κίνηση μιας ελεγχόμενης μετάβασης. Ωστόσο, ακόμη και υπό έναν ηγέτη που ανήγαγε τη στρατηγική αυταπάτη σε τρόπο διακυβέρνησης, η Ισλαμική Δημοκρατία αποδεικνύεται, για ακόμη μία φορά, πιο ανθεκτική από όσο θα ήθελαν όσοι επιδιώκουν την κατάρρευσή της «κατά παραγγελία».
«Τι παίζεται στο Ιράν» του Ηλία Κανέλλη
Μετά την εντυπωσιακή είσοδο στο Ιράν των ΗΠΑ, με τον βομβαρδισμό και την εξόντωση του ισλαμιστή ηγέτη της χώρας, Αλί Χαμενεΐ, οι Φρουροί της Επανάστασης συντονίζουν μια αντεπίθεση, που για την ώρα εκδηλώνεται με πυραυλικά χτυπήματα στις γειτονικές χώρες «της χλιδής», στο Ισραήλ – κάποια από τα χτυπήματα αυτά έφτασαν στην Κύπρο. Το Ισραήλ χτύπησε ήδη τους εντολοδόχους του Ιράν, τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, και ο Τραμπ υπόσχεται στρατιωτική κλιμάκωση τις επόμενες μέρες. Πού βρισκόμαστε;
«Ενας άδικος πόλεμος» του Μιχάλη Μητσό
Oταν ξεσπάει ένας πόλεμος, το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να δεις τα βασικά: ποιος επιτέθηκε σε ποιον, με τι επιχείρημα, ποιος είναι ο συσχετισμός των δυνάμεων, τι συνέπειες υπάρχουν για την ευρύτερη περιοχή. Το δεύτερο πράγμα είναι να μάθεις τι λέει ο Μάικλ Γουόλτσερ.
«Πόλεμος και ειρήνη» της Κίττυ Ξενάκη
«Χάμπουργκερ για όλους!», έταξε ο Ντόναλντ Τραμπ στους ενθουσιασμένους πελάτες του εστιατορίου Whataburger στο Κόρπους Κρίστι του Τέξας. Λίγο πριν, ο αμερικανός πρόεδρος είχε απευθύνει ομιλία στο λιμάνι της πόλης, συνοδευόταν μάλιστα από τον γνωστό ηθοποιό Ντένις Κουέιντ. Λίγο μετά, ο 47ος κατά σειρά πρόεδρος των ΗΠΑ αποχώρησε από το μπεργκεράδικο κρατώντας στα χέρια μια σακούλα με την παραγγελία υπ’ αριθμόν 47. Ηταν 5:30 το απόγευμα, Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου. Εννέα ώρες αργότερα, μέσα στη νύχτα, ο Τραμπ επρόκειτο να ανακοινώσει πως είχε διατάξει την έναρξη μιας μεγάλης επίθεσης εναντίον του Ιράν. Θα περίμενε κανείς να το κάνει από τον Λευκό Οίκο, από το Οβάλ Γραφείο, όπως προστάζει η αμερικανική πολιτική παράδοση όταν πρόκειται για κάτι τόσο σοβαρό όσο ο πόλεμος. Αλλά όχι.
Live οι εξελίξεις: