Αλλο η Γαλλία, άλλο η Ευρώπη

«Μία επίθεση κατά της Κύπρου είναι επίθεση κατά ολόκληρης της Ευρώπης» είπε ο πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν επισκεπτόμενος τη Δευτέρα το νησί για να συναντηθεί με τον πρόεδρο της χώρας Χριστοδουλίδη και τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Μητσοτάκη. Και ασφαλώς αυτό μετράει. Και μετράει πολύ. Ομως, συνοδεύεται από ένα μεγάλο ερωτηματικό: είναι ακριβώς έτσι;

Η απάντηση είναι αρνητική. Οχι, ο Μακρόν δεν υποκρίνεται ως προς τη δική του πρόθεση και τη βούληση της Γαλλίας. Αυτό είναι δεδομένο – και αυτό μετράει. Ομως η χρήση της έννοιας «Ευρώπη» είναι εκ μέρους του υπερφιλόδοξη, κατ’ ουσίαν καταχρηστική. Η στάση της Γαλλίας κάθε άλλο παρά εκφράζει την υποτιθέμενη «Ευρώπη» στο σύνολό της, η οποία ούτε τη συμμερίζεται, ούτε υπάρχει ελάχιστη πιθανότητα να την ακολουθήσει. Και ο Μακρόν το γνωρίζει: δεν περνάει από το χέρι του.

Αυτό καθίσταται αμέσως σαφές απλώς και μόνον από τη θέση που έλαβε το Βερολίνο αμέσως μετά το χτύπημα στο Ακρωτήρι της Κύπρου: ήταν μία από τις πιο ντροπιαστικές σελίδες της ούτως ή άλλως θλιβερής πλέον κατάντιας της υποτιθέμενης «ενωμένης» Ευρώπης.

Την ώρα λοιπόν που η Γερμανία – γιατί αυτή διοικεί την δήθεν «Ενωση» για όποιον δεν το έχει καταλάβει ακόμα – καλεί τους πάντες να ετοιμάζονται για έναν σύντομα επερχόμενο πόλεμο με τη… Ρωσία, που όμως κυρίως το Βερολίνο φαίνεται να επιθυμεί, η καγκελαρία δηλώνει ξεκάθαρα: «Η γερμανική κυβέρνηση δεν σχεδιάζει στρατιωτική υποστήριξη προς την Κυπριακή Δημοκρατία. Η Γερμανία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στην Κύπρο και βρίσκεται σε επαφή με τη Λευκωσία και τους ευρωπαίους εταίρους.

Η κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στην ασφάλεια των γερμανών πολιτών και στρατιωτών στην περιοχή». Και, όπως επίσης λέει το Βερολίνο, επιχειρώντας ανεπιτυχώς βέβαια να κάνει το μαύρο άσπρο, αυτό είναι «αποτέλεσμα στενού συντονισμού με τους εταίρους και  καταμερισμού εργασίας και όχι επιφυλακτικότητας ή αδιαφορίας για την ασφάλεια της Κύπρου».

Αυτή είναι η «ενωμένη Ευρώπη» της γερμανικής ηγεμονίας. Αντί γι’ αυτές τις αστειότητες, γιατί δεν λέει καλύτερα ότι η Γερμανία δεν έχει καμία διάθεση να ενοχλήσει ούτε καν εμμέσως την Τουρκία, αλλά και ότι δεν κόπτεται για το τι μπορεί να συμβεί στην Κύπρο, καθώς ουδεμία σχέση έχει με τα εθνικά της συμφέροντα και τον ζωτικό της χώρο; Οχι μόνον το ότι οι Γερμανοί δηλώνουν ωμά απρόθυμοι να συνδράμουν την Κύπρο, αλλά και η αιτιολόγηση που δίνουν, συνιστά όνειδος. Τέτοιο άδειασμα γκρεμίζει κάθε ελπίδα.

Αντί όμως για το μυθώδες της «κοινής Ευρώπης», ήδη οι πολλαπλές κρίσεις έχουν ενεργοποιήσει παντού το αυτονόητο: κάθε κράτος χαράζει και ακολουθεί τη δική του εθνική πολιτική με όλα της τα χαρακτηριστικά. Ευρώπη, μηδέν, πουθενά. Βερολίνο ναι, Παρίσι ναι, άλλες πρωτεύουσες επίσης, όσο τουλάχιστον θέλουν ή μπορούν, μίλησαν και έπραξαν ή όχι. Μα ως ολότητα, η Ευρώπη αδιαφόρησε εκκωφαντικά για το μοναδικό κράτος της Ενωσης που βρέθηκε στο στόχαστρο των πυραύλων του Ιράν. Και μετά πιστεύουν ότι έχουν κύρος και αξιοπιστία, ενώ το μόνο που διαθέτουν είναι απύθμενα αποθέματα υποκρισίας. Γι’ αυτό και λογίζονται πάντα ως ουραγοί και κομπάρσοι. Και ουδείς τους λαμβάνει σοβαρά υπόψη, ούτε ασφαλώς έχει κάτι να περιμένει από αυτούς.

Οι πραγματικές συμμαχίες έχουν ήδη εκφραστεί. Και, από την Ευρώπη, για την Ελλάδα και την Κύπρο δεν υπάρχει άλλη από εκείνη με τη Γαλλία. Καμία άλλη χώρα της ΕΕ δεν μπορεί να λογίζεται ως ουσιώδης σύμμαχος έναντι σοβαρών απειλών.

Ομως αυτό δεν είναι πρόβλημα: όταν η συμμαχία με τη Γαλλία λειτουργεί αληθινά, όλα τα υπόλοιπα που αφορούν την ΕΕ είναι εντελώς περιττά…