Ντέιβιντ Ντεπτούλα στα «Νέα»: Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ θα εξαρτηθεί από τη φύση της σύγκρουσης

Εάν το Ιράν εξακολουθήσει να διεξάγει συνεχείς επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο, η σύγκρουση θα μετατραπεί σε περιφερειακό πόλεμο και ο κίνδυνος παρατεταμένης σύγκρουσης θα αυξηθεί, εκτιμά στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο αντιστράτηγος εν αποστρατεία Ντέιβιντ Ντεπτούλα και κοσμήτορας σήμερα του Ινστιτούτου Mitchell για Σπουδές Αεροδιαστημικής Ισχύος. Ο αμερικανός πρώην στρατηγός θεωρεί ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιχειρήσουν με χερσαίες δυνάμεις, ενώ επισημαίνει ότι το χτύπημα στην Κύπρο δείχνει πώς οι συγκρούσεις μπορούν να εξαπλωθούν μέσω των δυνατοτήτων επιθέσεων μεγάλου βεληνεκούς.

Ο Τραμπ και ο Ρούμπιο έχουν κάνει λόγο για ακόμη πιο ισχυρά αμερικανικά πλήγματα. Τι να περιμένουμε;

Εάν οι ΗΠΑ ακολουθήσουν μια τέτοια ρητορική, πιθανότατα θα σημαίνει σημαντικά διευρυμένες επιθέσεις. Ιστορικά, τα μηνύματα «μέγιστης δύναμης» των ΗΠΑ αναφέρονται σε συντονισμένες, πολυτομεακές επιχειρήσεις: μεγάλα κύματα πυραύλων κρουζ ακριβείας, επιθέσεις με αεροσκάφη stealth, κυβερνοεπιχειρήσεις και καταστολή της εχθρικής αεράμυνας για την ταχεία διάλυση κρίσιμων στρατιωτικών υποδομών.

Οι στόχοι πιθανότατα θα περιλαμβάνουν εγκαταστάσεις εκτόξευσης πυραύλων, κόμβους διοίκησης και ελέγχου, συστήματα αεράμυνας και χώρους αποθήκευσης που υποστηρίζουν τις ιρανικές δυνατότητες επιθέσεων. Ο στόχος θα ήταν να υποβαθμιστεί η ικανότητα προβολής ισχύος του Ιράν, ενώ παράλληλα θα σηματοδοτείται μια συντριπτική κυριαρχία κλιμάκωσης.

Το Ιράν επιτίθεται σε αμερικανικές βάσεις σε Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ιορδανία, Κατάρ και ΗΑΕ. Ποιες συνέπειες βλέπετε;

Εάν το Ιράν εξακολουθήσει να διεξάγει συνεχείς επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο, η σύγκρουση θα μετατραπεί ουσιαστικά σε περιφερειακό πόλεμο και όχι σε διμερή αντιπαράθεση. Τα κράτη του Κόλπου φιλοξενούν κρίσιμες αεροπορικές, ναυτικές και υλικοτεχνικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ, επομένως οι επιθέσεις εναντίον τους πιθανότατα θα αναγκάσουν αυτές τις κυβερνήσεις να συνεργαστούν πιο άμεσα σε αμυντικές επιχειρήσεις, ακόμη και αν αρχικά προσπάθησαν να παραμείνουν ουδέτερες.

Η εμπλοκή τους μπορεί να επεκτείνει δραματικά το πεδίο της μάχης, φέρνοντας στη μάχη δίκτυα αεροπορικής άμυνας, περιφερειακούς στρατούς και επιχειρήσεις θαλάσσιας ασφάλειας. Μπορεί επίσης να απειλήσει τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας, επειδή μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου και LNG ρέει μέσω του Περσικού Κόλπου και των Στενών του Ορμούζ. Από στρατηγική άποψη, όταν εμπλέκονται άμεσα πολλά κράτη του Κόλπου, η δυναμική της κλιμάκωσης γίνεται πιο δύσκολο να ελεγχθεί και ο κίνδυνος παρατεταμένης σύγκρουσης αυξάνεται.

Το Ιράν προειδοποιεί τις ευρωπαϊκές χώρες να μην εμπλακούν στον πόλεμο. Πόσο μακριά θα μπορούσε να φτάσει; Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιο είδος πυρηνικών όπλων;

Η προειδοποίηση του Ιράν προς την Ευρώπη είναι πρωτίστως ένα αποτρεπτικό μήνυμα που στοχεύει στην αποθάρρυνση της συμμετοχής του ΝΑΤΟ ή της υλικοτεχνικής υποστήριξης για τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ. Το Ιράν διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα βαλλιστικών πυραύλων στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων συστημάτων μικρής και μεσαίας εμβέλειας ικανών να φτάσουν σε αμερικανικές βάσεις και σε ορισμένα μέρη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Ωστόσο, το ότι απειλεί την Ευρώπη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι διαθέτει απεριόριστα αποθέματα πυραύλων, έχει να κάνει περισσότερο με την αντίληψη της εμβέλειας και της ικανότητας αντιποίνων. Οσον αφορά τα πυρηνικά όπλα, το Ιράν εκτιμάται ευρέως ότι διαθέτει δυνατότητες πυρηνικού εμπλουτισμού, αλλά όχι επιβεβαιωμένο λειτουργικό πυρηνικό οπλοστάσιο. Η χρήση πυρηνικών όπλων θα αποτελούσε μια εξαιρετική κλιμάκωση με καταστροφικές συνέπειες για το ίδιο το Ιράν, καθιστώντας το ένα εξαιρετικά απίθανο βήμα.

Η Βρετανία αποφάσισε να μη συμμετάσχει στις επιχειρήσεις, ισχυριζόμενη ότι μετά το Ιράκ δεν μπορεί να εμπλακεί σε παράνομους πολέμους χωρίς ένα «βιώσιμο» σχέδιο.

Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει σε επιθετικές επιθέσεις κατά του Ιράν αλλά εξακολουθεί να συμμετέχει στην αμυντική πλευρά της σύγκρουσης. Βρετανικά αεροσκάφη και δυνάμεις στην περιοχή βοηθούν στην αναχαίτιση ιρανικών drones και πυραύλων κρουζ που στοχεύουν βάσεις των ΗΠΑ και εταίρους στον Κόλπο και το Ηνωμένο Βασίλειο παρέχει πληροφορίες, υλικοτεχνική υποστήριξη και πρόσβαση σε βάσεις όπως η RAF Ακρωτηρίου στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, το Λονδίνο προσπαθεί να επιτύχει μια προσεκτική ισορροπία, υποστηρίζοντας τους συμμάχους και προστατεύοντας την περιφερειακή σταθερότητα, αποφεύγοντας παράλληλα την άμεση συμμετοχή σε επιθετικές στρατιωτικές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να κλιμακώσουν περαιτέρω τη σύγκρουση.

Θα χρειαστεί τελικά οι ΗΠΑ να στείλουν δυνάμεις στο έδαφος και θα ήταν αναπόφευκτη η εμπλοκή του ΝΑΤΟ;

Οι μεγάλης κλίμακας χερσαίες επιχειρήσεις εντός του Ιράν είναι εξαιρετικά απίθανες, επειδή το στρατιωτικό και πολιτικό κόστος θα ήταν τεράστιο. Το Ιράν είναι γεωγραφικά μεγάλο, πυκνοκατοικημένο και ικανό να κινητοποιήσει σημαντική αντίσταση, καθιστώντας μια εισβολή πολύ πιο περίπλοκη από τις προηγούμενες επεμβάσεις των ΗΠΑ στην περιοχή. Οι ΗΠΑ πιθανότατα θα συνεχίσουν να βασίζονται σε αεροπορική ισχύ, ναυτικές δυνάμεις, χτυπήματα ακριβείας μεγάλης εμβέλειας και περιφερειακούς εταίρους για να επιτύχουν τους στόχους τους.

Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ θα εξαρτηθεί επίσης από τη φύση της σύγκρουσης. Εκτός εάν η Τουρκία επικαλεστεί το Αρθρο 5, αφού έχει δεχθεί επίθεση από το Ιράν, η Συμμαχία πιθανότατα θα περιορίσει τον ρόλο της στην υποστήριξη λειτουργιών όπως η ανταλλαγή πληροφοριών, η εφοδιαστική και οι αμυντικές αναπτύξεις αντί για άμεσες πολεμικές επιχειρήσεις.

Το Ιράν χτύπησε την Κύπρο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Απειλείται η Ευρώπη και τι μας λέει αυτό το περιστατικό για τη φύση του πολέμου στις μέρες μας;

Εάν τα ιρανικά συστήματα ή οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από το Ιράν χτυπούν στόχους τόσο μακριά όσο η Κύπρος, αυτό υπογραμμίζει πώς η σύγχρονη σύγκρουση έχει γίνει γεωγραφικά διάχυτη και τεχνολογικά ασύμμετρη. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλου βεληνεκούς και τα όπλα τύπου πυραύλων κρουζ επιτρέπουν στα κράτη και τους αντιπροσώπους τους να φτάνουν σε στόχους πολύ πέρα ​​από τις παραδοσιακές γραμμές του μετώπου με σχετικά χαμηλό κόστος.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η Ευρώπη πρόκειται να γίνει ένα κύριο πεδίο μάχης, αλλά δείχνει πώς οι συγκρούσεις μπορούν να εξαπλωθούν σε περιοχές μέσω των δυνατοτήτων επιθέσεων μεγάλου βεληνεκούς. Το ευρύτερο μάθημα είναι ότι ο σύγχρονος πόλεμος περιλαμβάνει όλο και περισσότερο κατανεμημένες επιθέσεις σε υποδομές, βάσεις και δίκτυα logistics αντί για συμβατικές εμπλοκές χερσαίων δυνάμεων, γεγονός που περιπλέκει την άμυνα και διευρύνει τον στρατηγικό αντίκτυπο των περιφερειακών πολέμων.