Ποιος φοβάται το reunion; – Η επιστροφή στο παρελθόν και η συνάντηση με τον εαυτό μας
«Ποιος φοβάται το reunion;» έλεγε ο τίτλος ενός βιβλίου που κυκλοφόρησε στην αγορά πριν από σχεδόν έναν χρόνο. Παρότι η πλοκή του περιστρεφόταν γύρω από μια αστυνομική ιστορία, το ερώτημα που έθετε είναι απολύτως υπαρκτό σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκος. Η συνάντηση παλαιών συμμαθητών ύστερα από 10, 20 ή και 30 χρόνια, δεν είναι απλώς μια ξενόφερτη τάση που κερδίζει έδαφος τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι, όπως λένε οι ειδικοί, μια αποκάλυψη του εαυτού μας με θεατή πρώτα απ’ όλα τον ίδιο μας τον εαυτό, μια αναγκαστική συνάντηση με τον καθρέφτη.
Επιστρέφοντας στο παρελθόν δεν έρχεσαι αντιμέτωπος μόνο με φίλους ή γνωστούς μιας άλλης εποχής αλλά με όσα υπήρξες και εσύ τότε. Η διαδικασία της επανένωσης ενεργοποιεί ερωτήματα: Τι απέγιναν τα όνειρα και οι φιλοδοξίες των νεανικών σου χρόνων; Πόσοι στόχοι επιτεύχθηκαν; Σε ποιο σημείο της διαδρομής ματαιώθηκες; Πότε χάθηκε η ανεμελιά, πόσο άλλαξε η ματιά σου;
Αλλωστε, στη σύγχρονη εποχή, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν διογκώσει ακόμα περισσότερο τον φόβο του να μην ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των άλλων και, κατ’ επέκταση, την αγωνία για ένα επερχόμενο reunion. Γιατί να μην το αποφύγει κάποιος όταν υπάρχει η δυνατότητα να συστηθεί στο περιβάλλον με ένα ελεγχόμενο προφίλ, φιλτραρισμένο, ενίοτε πλήρως ξένο από την πραγματικότητα, σε κάθε περίπτωση προστατευμένος από την αφοπλιστική αλήθεια της διά ζώσης επικοινωνίας;
Η ψυχολογία των reunion
«Οσο ευχάριστη κι αν είναι η συμμετοχή μας σε reunion συμμαθητών και συμφοιτητών, δεν παύει να αποτελεί μια ευκαιρία να ανταμώσουμε, εκτός από παλιά, αγαπημένα (περισσότερο ή «λιγότερο») πρόσωπα και, με την άτεγκτη υπενθύμιση της φθοράς του χρόνου που παίρνει μαζί του τις παιδικές στιγμές, τα απεριόριστα μελλοντικά ενδεχόμενα και ίσως και – κάποιους από – τους αγαπημένους μας. Πράγματι, η οριστικά χαμένη παιδική μας ηλικία ποτέ δεν πίστεψε ούτε ότι θα γεράσει ούτε ότι θα πεθάνει ούτε πόσο πονάνε – πραγματικά – οι αποχαιρετισμοί αγαπημένων, αλλά παραμένει παντοτινά πιασμένη στην πολιτισμική αφέλεια των σχολικών μας χρόνων» λέει ο Χρήστος Λιάπης, MD, MSc, PhD, επίκουρος καθηγητής Ψυχιατρικής ΔΠΘ.
«Συνεπώς, η συμμετοχή σε ένα reunion μοιάζει με τη μαγνητοσκοπημένη παρακολούθηση στιγμιοτύπων ενός παλιού ποδοσφαιρικού αγώνα, στις ηλεκτρονικές οθόνες ενός σταδίου, στις κερκίδες του οποίου κάθονται οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές και οι φίλαθλοι με ανάμεικτα συναισθήματα. Οδυνηρά όταν μέσα από τις αλλαγές προσδιορίζεις τον χρόνο που περνάει. Γλυκόπικρα όταν βλέπεις τους αγωνιζόμενους, στο ενεργό γήπεδο της ζωής, “ποδοσφαιριστές” να είναι πια μικρότεροι από εσένα και να μην μπορείς να ονειρευτείς πως όταν μεγαλώσεις θα τους μοιάσεις. Γιατί έχεις ήδη μεγαλώσει και το μόνο που μένει ίδιο είναι τα ματωμένα σου γόνατα στις αλάνες του χρόνου…».
Και τελικά αν κάποιος αποφασίσει να πάει σε αυτό το «ραντεβού» υπενθύμισης της φθοράς του χρόνου, πώς πρέπει να πάει; Αποδεχόμενος αυτό που είναι ή ως κάτι διαφορετικό; «Στην προέκταση του παραπάνω “ποδοσφαιρικού” συλλογισμού, αν δεν επιλέξεις τον δρόμο της “ναρκισσιστικής απόσυρσης” και αποφασίσεις να πας στο reunion, ο καλύτερος τρόπος είναι να πας σαν “βετεράνoς λίμπερο” μιας μεσήλικης ανατομίας, σαν τελευταίος αμυντικός μιας σωματοεικόνας που ακόμη μαρκάρει ασφυκτικά τον επελαύνοντα επιθετικό της φθοράς του χρόνου» λέει, μεταξύ άλλων, ο Χρήστος Λιάπης.