Και σου φταίει ο διαιτητής, το VAR, o κόσμος όλος

Ο Χοσάμ Χασάν, προπονητής της Αιγύπτου (και πρώην παίκτης του ΠΑΟΚ για να μην ξεχνιόμαστε), υποστηρίζει ότι η ομάδα του αδικήθηκε στο ματς με την Αργεντινή. Πιστεύει ότι οι αποφάσεις του VAR εναντίον της ομάδας ήταν καθοριστικές για την έκβαση του αποτελέσματος. Μπορεί να έχει και δίκιο. Ωστόσο αν κάποιος αδίκησε κάποιον ήταν σίγουρα η Αίγυπτος τον εαυτό της.

Περίπτωση

Ο Χοσάμ Χασάν μοιάζει να είναι μια ωραία περίπτωση ανθρώπου, περισσότερο ίσως και από προπονητή. Πανηγύρισε την πρόκριση της Αιγύπτου απέναντι στην Αυστραλία ανοίγοντας τη σημαία της Παλαιστίνης μπροστά στην εξέδρα των δημοσιογράφων.

Αφιέρωσε στην Παλαιστίνη την πορεία της ομάδας του λέγοντας μάλιστα ότι δεν πρέπει να υπάρχει κάποιος στον κόσμο που να μη λυπάται για το δράμα του λαού της αν αισθάνεται λίγο άνθρωπος. Αλλά δεν νομίζω ότι στις διαμαρτυρίες του έχει δίκιο.

VAR

Ας θυμηθούμε τις φάσεις. Το πέναλτι που κερδίζει η Αργεντινή δεν χρειάζεται VAR: υπάρχει φάουλ – οι Αιγύπτιοι το δέχονται αδιαμαρτύρητα. Στο γκολ του Ζίκο που ακυρώνεται, φαίνεται δυστυχώς στο ξεκίνημα της φάσης να υπάρχει φάουλ από παίκτη της Αιγύπτου.

Δεν μοιάζει να υπάρχει επίσης ανατροπή του Σαλάχ λίγο πριν από την αντεπίθεση της Αργεντινής που φέρνει το τελικό 3-2 για την ομάδα του Σκαλόνι. Καταλαβαίνω ότι τον καιρό του VAR έχουν δοθεί και τέτοια πέναλτι για επαφές. Αλλά δεν είναι κανόνας.

Και από τη στιγμή που είναι ζήτημα κρίσης, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση απόφασης για το ποιος θα κερδίσει το ματς (καθώς χρόνος για άλλη φάση δεν υπάρχει…) ήταν κομμάτι δύσκολο το VAR να ακυρώσει ένα γκολ της Αργεντινής και την ίδια στιγμή να δώσει πέναλτι στους Aιγύπτιους. Θα έπρεπε να έχει συμβεί κάτι εξόφθαλμο για να υπάρξει μια τέτοια απόφαση. Αλλά τίποτα τέτοιο δεν υπήρξε.

Ενσταση

Οι Αιγύπτιοι πικράθηκαν από το τελικό αποτέλεσμα και απ’ ό,τι φαίνεται ήθελαν να κάνουν και ένσταση ζητώντας την επανάληψη του ματς. Δεν είναι οι πρώτοι που θα το έκαναν.

Κάτι ανάλογο ήθελε να κάνει και η Τουρκία στο παιχνίδι της στον όμιλο απέναντι στην Παραγουάη, όταν και ηττήθηκε. Ισχυρίζονταν ότι υπήρξε μια φάση αποβολής αμυντικού της Παραγουάης που το VAR αρνήθηκε να επισημάνει στον διαιτητή.

Η ιστορία καλά καλά δεν κυκλοφόρησε καθώς οι ίδιοι οι Τούρκοι την έκαναν γνωστή μόνο εντός της χώρας τους χρησιμοποιώντας την ως δικαιολογία για την αποτυχία τους. Ωστόσο λίγο τα παράπονα του Χασάν, λίγο το ίδιο περιπετειώδες φινάλε του παιχνιδιού της Αργεντινής με την Αίγυπτο και μια ωραία συζήτηση παγκοσμίως ξεκίνησε.

Που βασίζεται στην ερώτηση για το αν ο Μέσι είναι το αγαπημένο παιδί της FIFA και πρέπει να προστατεύεται γιατί με την παρουσία του ομορφαίνει την διοργάνωση και μεγαλώνει το ενδιαφέρον.

Χρόνια

Πρέπει να πω ότι αυτά όλα τα άκουγα για χρόνια και όταν ο Μέσι αγωνιζόταν στην Μπαρτσελόνα. Τότε ήταν η UEFA αυτή που τον προστάτευε. Στη θέση του Χασάν υπήρχαν προπονητές όπως ο Μουρίνιο π.χ. έτοιμοι να αφήσουν υπονοούμενα. Τι κατάφεραν; Απλά να μεγαλώσουν τον μύθο του Μέσι.

Στην πραγματικότητα σε κανένα ποδοσφαιριστή δεν έχουν κάνει κακό αυτές οι συζητήσεις για λάθη που διαιτητές κάνουν υπέρ του: μάλλον μεγαλώνουν την υστεροφημία του. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη.

Όποιοι τον αγαπούν, τον αγαπούν και γιατί πέτυχε γκολ με το χέρι κόντρα στους Αγγλους. Δεν βλέπουν σ’ αυτόν μία απίστευτη διαιτητική εύνοια, αλλά κάτι συμβολικό. Γιατί τα κατορθώματα των μεγάλων παικτών, όπως κι αν προκύπτουν, μεγαλώνουν απλά την αγάπη του κόσμου για αυτούς.

Θολώνει

Ο κόσμος γνωρίζει ότι το αληθινά σπάνιο είναι να δημιουργήσεις ιστορία ανατρέποντας σε 15 λεπτά το σε βάρος της ομάδας σου 0-2 όπως έκανε ο Μέσι στο ματς με την Αίγυπτο προκαλώντας το πρώτο γκολ της Αργεντινής και σκοράροντας το δεύτερο.

Κατά τα άλλα, σφυρίγματα παίρνουν και δεν παίρνουν όλοι. Κι όσο πιο πολύ συζητάμε για αυτά τόσο περισσότερο ο μύθος των μεγάλων παικτών δυναμώνει: το πώς γίνονται τα θαύματα ενδιαφέρει πάντα πολύ λιγότερο από τα ίδια τα θαύματα.

Ασε που συχνά οι φωνές των προπονητών είναι απλές δικαιολογίες για δικά τους λάθη. Ο Χασάν π.χ. είδε την ομάδα του να δέχεται γκολ στο 96′ γιατί ήταν όλη μπροστά κι αμυντικά ακάλυπτη. Είναι κάτι για το οποίο έχει ευθύνη πρώτα απ’ όλα ο ίδιος. Αλλά όταν στο 78′ έβλεπες την ομάδα σου να κερδίζει 2-0 και στο τέλος βλέπεις τον αντίπαλο να πανηγυρίζει το μυαλό θολώνει. Και σου φταίνε οι διαιτητές, το VAR, η FIFA, ο κόσμος όλος…

Προημιτελικά

Η οκτάδα των προημιτελικών μετά τις προκρίσεις της Αργεντινής και της Ελβετίας δικαιώνει δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές προβλέψεις οι οποίες κυκλοφόρησαν πριν από την έναρξη του Μουντιάλ η μία και μετά τη λήξη της φάσης των ομίλων η άλλη.

Με βάση την πρώτη πρόβλεψη αυτό θα ήταν το Μουντιάλ των εκπλήξεων: η παρουσία της Ελβετίας, του Βελγίου, της Νορβηγίας αλλά και του Μαρόκου τη δικαιολογεί.

Η δεύτερη πρόβλεψη, η οποία προέκυψε μετά το τέλος της φάσης των ομίλων, είναι ότι κυρίως εξαιτίας των εντυπωσιακών εμφανίσεων κάποιων μεγάλων ποδοσφαιριστών του καιρού μας (Μέσι, Εμπαπέ, Χάρι Κέιν κ.λπ.) είναι πολύ δύσκολο να έχουμε αποκλεισμούς μεγάλων ομάδων αν αυτές δεν βρεθούν αντιμέτωπες.

Και αυτή την πρόβλεψη τη δικαιώνει η παρουσία της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Αργεντινής και της Ισπανίας στα προημιτελικά. Παραδόξως έχουμε και μεγάλες εκπλήξεις και επέλαση των φαβορί. Μάλιστα το σατανικό είναι ότι στα προημιτελικά δεν υπάρχουν δύο φαβορί που αγωνίζονται μεταξύ τους: κάθε φαβορί αγωνίζεται και με μια έκπληξη. Η Αργεντινή με την Ελβετία. Η Αγγλία με τη Νορβηγία. Η Ισπανία με το Βέλγιο. Και η Γαλλία απόψε με το Μαρόκο.

Φοβάμαι

Απίθανο ως εξέλιξη. Αλλά μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στην Αμερική. Το Χόλιγουντ θέλει και μεγάλους πρωταγωνιστές και σενάρια με ανατροπές. Με βάση αυτά θα τολμήσω κι εγώ μία πρόβλεψη. Στα ημιτελικά θα έχουμε δύο φαβορί και δύο εκπλήξεις.

Αν με ρωτάτε τι θα ήθελα, ομολογώ ότι θα ήθελα να προκριθούν τα τέσσερα φαβορί: να έχουμε ημιτελικούς Γαλλία – Ισπανία και Αγγλία – Αργεντινή. Αλλά πολύ φοβάμαι μη δούμε στους ημιτελικούς το Μαρόκο να αντιμετωπίζει το Βέλγιο και την Ελβετία να ψάχνει τρόπο να σταματήσει τον Χάαλαντ. Τίποτα δεν αποκλείεται…