Η πρόκριση δεν είναι… χαλί για να κρυφτεί η σκόνη
Ο Παναθηναϊκός έφυγε από τη Σόφια με αυτό που έπρεπε. Την πρόκριση. Και στα προκριματικά του Αυγούστου αυτό είναι πάντα το πρώτο και βασικό ζητούμενο.
Όμως κάποιες φορές, το αποτέλεσμα λειτουργεί σαν… κουρτίνα. Κλείνει μπροστά από τα προβλήματα και σε βοηθά να τα αγνοήσεις.
Καλό θα ήταν για τον Νίστρουπ, η αγωνιστική εικόνα του Παναθηναϊκού στα παιχνίδια με την ΤΣΣΚΑ 1948, να τον βοηθήσει να αντιληφθεί καλύτερα τις ατέλειες που έχει η ομάδα του. Τώρα που είναι ακόμα νωρίς.
Οι «πράσινοι» πέρασαν. Αλλά πέρασαν με την ψυχή στο στόμα, στην παράταση, απέναντι σε έναν αντίπαλο που σε επίπεδο ποιότητας και οικονομικής δυναμικής δεν μπορεί να συγκριθεί με τον Παναθηναϊκό. Κι αυτό είναι κάτι που ο Τζέικομπ Νίστρουπ οφείλει να κοιτάξει κατάματα.
Υπήρχαν απουσίες στα άκρα της άμυνας και εξηγούν σε έναν βαθμό την επιλογή της τριάδας στα μετόπισθεν. Δεν… αθωώνουν, όμως, τον προπονητή των Πράσινων από όσα ακολούθησαν και ιδιαίτερα για την προβληματική διαχείριση του ματς.
Ο Καμαρά και ο Τσιριβέγια έδωσαν ασφάλεια στο κέντρο, όχι όμως και δημιουργία. Η φαντασία έλειψε – και ο Γιάγκουσιτς – και η ΤΣΣΚΑ 1948 βρήκε αυτό ακριβώς που ήθελε. Ένα παιχνίδι αργό, κλειστό, χωρίς μεγάλη πίεση.
Και τότε ήρθε ο Λιβάι.
Στο ντεμπούτο του και με ελάχιστο χρόνο προσαρμογής, ο Γκαρσία έδωσε στον Παναθηναϊκό αυτό που του έλειπε. Προσωπικότητα!
Το γκολ του έμοιαζε με το σημείο όπου το παιχνίδι μπορούσε να αλλάξει οριστικά κατεύθυνση. Ο αντίπαλος είχε δεχθεί το χτύπημα, ο Παναθηναϊκός είχε το μομέντουμ και υπήρχε η ευκαιρία να τελειώσει την υπόθεση πρόκριση.
Εκεί όμως ο Νίστρουπ έκανε ίσως τη χειρότερη επιλογή της βραδιάς.
Αντί να «χτίσει» πάνω στο γκολ, προσπάθησε να το προστατεύσει. Ίσως βέβαια και να είναι αυτογνωσία, αν αναγνωρίζει αδυναμίες στο ρόστερ του Παναθηναϊκού. Αλλά αυτή είναι μια διαφορετική συζήτηση…
Αντί ο Δανός να κάνει τον αντίπαλο να φοβηθεί περισσότερο, έδειξε ότι φοβάται μήπως χάσει αυτό που μόλις είχε αποκτήσει.
Ο Παναθηναϊκός υποχώρησε, έδωσε μέτρα, έχασε την επιθετικότητά του και ουσιαστικά προσκάλεσε την ΤΣΣΚΑ 1948 να επιστρέψει στο παιχνίδι. Και η βουλγαρική ομάδα αποδέχθηκε την πρόσκληση.
Το 1-1 λίγο πριν από το τέλος δεν ήταν απλώς μια κακή στιγμή. Ήταν το προϊόν μιας αγωνιστικής φιλοσοφίας που έγινε πιο συντηρητική απ’ όσο απαιτούσαν οι περιστάσεις.
Και λίγο έλειψε ο Παναθηναϊκός να πληρώσει ακριβά αυτή την επιλογή. Ωστόσο βρήκε τη λύση στην παράταση από τον Ντέσερς που έκανε ονειρική επιστροφή.
Ο Νίστρουπ είπε μετά το παιχνίδι ότι στα προκριματικά μετράει η ουσία και ότι οι «λιγότερο σέξι» εμφανίσεις είναι συχνά αυτές που οδηγούν στις προκρίσεις. Έχει δίκιο. Κανείς δεν θα θυμάται σε λίγους μήνες αν ο Παναθηναϊκός έπαιξε όμορφα, εφόσον φτάσει στη League Phase.
Η πρόκριση δίνει χρόνο. Ωστόσο δεν μασκάρει τα προβλήματα. Και ο Νίστρουπ έχει τώρα μπροστά του την ευκαιρία να αποδείξει ότι αυτή η βραδιά ήταν ένα μάθημα. Για όλους.