Η αυτοακύρωση ενός εκπροσώπου
Από τις εκλογές του 2023 που ανέλαβε την εκπροσώπηση της κυβέρνησης, ο Παύλος Μαρινάκης κινήθηκε στο ίδιο επίπεδο της χαμηλών πτήσεων επάρκειας που χαρακτήρισε τους περισσότερους προκατόχους του, με ελάχιστες εξαιρέσεις, εδώ και πολλά χρόνια. Εκπλήρωνε το βασικό έργο του κυβερνητικού εκπροσώπου: να διαχειρίζεται την πολιτική καθημερινότητα.
Η προώθηση της κεντρικής ατζέντας έχει πάψει πια να αποτελεί μέρος της εντολής του εκπροσώπου. Υλοποιείται με διαφορετικές, πιο σύγχρονες και πιο αποτελεσματικές μεθόδους – από τη θεματολογία των φιλικών μέσων ενημέρωσης, κυρίως ιστοσελίδων, μέχρι τα βιντεάκια στα social media, εκεί όπου η πολιτική αναμειγνύεται με τη σαχλαμάρα για να γίνεται πιο εύπεπτη. Κάθε Κυριακή παρεμβαίνει ο Πρωθυπουργός με τακτικές αναρτήσεις στην προνομιακή για μεσηλίκους πλατφόρμα του Facebook, εκτάκτως και κανένα Τik Τok.
Ο εκπρόσωπός του αρκεί να μην ενοχλεί και να μην μπορεί να κατηγορηθεί η κυβέρνηση ότι κρύβεται. Σε αυτό το έργο, ο κ. Μαρινάκης είχε πλήρως ανταποκριθεί. Το προτέρημά του ήταν ότι δεν έκανε γκάφες. Η εκφορά του λόγου του ήταν γενικά μετρημένη, ο ίδιος καλλιεργούσε το προσωπικό του δίκτυο σχέσεων χωρίς να ανοίγει μέτωπα και χωρίς να προκαλεί ιδιαίτερες εντάσεις – είτε εσωκομματικά είτε με την αντιπολίτευση. Δεν είναι μικρό πράγμα, ούτε εύκολο.
Αλλά μωραίνει Κύριος ον υποψήφιον βούλεται απολέσαι. Με τη σκέψη στον βόρειο τομέα όπου θα ζητήσει τον σταυρό προτίμησης όσων επιλέξουν τη ΝΔ αποφάσισε να ανοίξει θέμα διάρκειας της καταβολής επιδόματος ανεργίας. Από το πουθενά. Κανείς δεν το είχε θέσει, κανείς δεν το είχε σκεφθεί. Τέτοια ζητήματα εισάγονται στον δημόσιο διάλογο για δύο λόγους – επειδή τα δημόσια οικονομικά πιέζονται ή/και επειδή μια Ακροδεξιά προβάλλει τα επιδόματα ως προνόμιο των μη αυτοχθόνων. Στην Ελλάδα, καμία εκδοχή Ακροδεξιάς – κι έχουμε αποκτήσει αρκετές – δεν το έθεσε. Και η κυβέρνηση έχει σημαία της τα δημοσιονομικά πλεονάσματα.
Ο κ. Μαρινάκης αποφάσισε ότι το επίδομα ανεργίας πρέπει να δίνεται μόνο για δύο μήνες, επειδή – λέει – υπάρχει μεγάλη προσφορά θέσεων απασχόλησης, άρα όποιος δεν τις παίρνει είναι απλώς τεμπέλης και επιδοματοεισπράκτορας. Γιατί δύο μήνες; Γιατί όχι έναν, ή τρεις; Επειδή έτσι του ήρθε – δεν παρουσίασε καμία μελέτη, καμία ανάλυση, κανένα αριθμητικό στοιχείο. Μια παρόλα σε ένα τηλεοπτικό πάνελ. Αν το είχε πει ένα οποιοδήποτε στέλεχος, δεν θα το θυμόταν κανείς.
Αλλά ο κ. Μαρινάκης ξέχασε την ιδιότητα του εκπροσώπου, πάνω στη ζέση του υποψηφίου που πιστεύει ότι στον βόρειο τομέα οι εργοδότες-ψηφοφόροι είναι περισσότεροι από τους εργαζόμενους (και σίγουρα από τους εργαζόμενους που φοβούνται για τη δουλειά τους). Τα υπόλοιπα ήταν προβλέψιμα. Οι αιτιάσεις για κρυφή ατζέντα της κυβέρνησης – μάλλον απίθανο γιατί θα ήταν ακραίος ερασιτεχνισμός και προεκλογική αυτοχειρία, κι αυτή η κυβέρνηση διακρίνεται για τον επικοινωνιακό επαγγελματισμό της. Η υπενθύμιση από την αρμόδια υπουργό (και συνυποψήφια) ότι οι εργαζόμενοι πληρώνουν για το ταμείο ανεργίας τους. Ολα ορθά και δευτερεύοντα.
Το πρόβλημα για τον Πρωθυπουργό βρίσκεται αλλού. Η καθημερινή παρουσία του κ. Μαρινάκη θα συντηρεί εφεξής στην επικαιρότητα μια ανοιχτή πληγή για την κυβέρνηση. Θα είναι μια συνεχής φθορά στα πιο ευάλωτα για τη ΝΔ ακροατήρια. Τα πράγματα είναι απλά. Ο κ. Μαρινάκης μπορεί να είναι άλλος ένας υποψήφιος. Ως κυβερνητικός εκπρόσωπος αποτελεί πια βάρος.