Στον βωμό της αέναης ευεξίας

Υπήρξε μια περίοδος στην καριέρα της Νικόλ Κίντμαν κατά την οποία υποδύθηκε παρωδίες γυναικών που ενσάρκωναν υπερβολική τελειότητα, όπως στην ταινία του 1995 «Ετοιμη για όλα». Σήμερα η όψη της δείχνει να επιδιώκει το αψεγάδιαστο στοιχείο και να μη βρίσκει την παρωδία αυτού του είδους διασκεδαστική. «Η Νικόλ μοιάζει με κάτι λίγο από κάποια άλλη», γράφει η Λίζα Αρμστρονγκ στην «Telegraph» για την όψη της ηθοποιού όπως εμφανίζεται στο εξώφυλλο της βρετανικής «Vogue» αυτού του μήνα.

Η ίδια σχολιάζει ότι «είναι ένας συνδυασμός από Κάιλι Μινόγκ, Μισέλ Πφάιφερ και Μαντόνα». Σε αυτό το αλόγιστο αισθητικό μείγμα κατανάλωσης, ματαιοδοξίας και ανασφάλειας έχουμε να προσθέσουμε ότι ο δημοφιλής τραγουδιστής Γιώργος Μαζωνάκης έριξε πυκνή σκιά με το θλιβερό τέλος της δικής του περίπτωσης.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έπεσε στην παγίδα της ευεξίας και της αιώνιας αναζωογόνησης κυνηγώντας την κατασκευή του ευατού του όπως την ορίζουν τα πρώτυπα του λάιφσταϊλ. Δεν ήταν ο μόνος, αλλά ο πιο άτυχος.

Από την εποχή του Γκαίτε αυτά τα θέματα αφορούν φαουστικές διαπραγματεύσεις και φυσικά δημιουργούν ωραίες αφορμές για ιστορίες αλλόκοτες που μία ικανή ηθοποιός όπως η Κίντμαν μπορεί με ευκολία να ερμηνεύσει. Η σειρά φωτογραφιών της που αναφέρονται σε τρόπους ας τους αποκαλέσουμε «θελκτικού ντυσίματος» μας δείχνει μία νέα κατηγορία κοινωνικού διαχωρισμού, που η ταυτότητά της προσδιορίζεται από το μεταμοντέρνο με τεχνητά μέσα επίτευγμα της άφθαρτης ύλης.

Η σύγχρονη αλχημιστική περιπέτεια να μετατρέψεις το απορριπτέο σε χρυσό συνεχίζεται με μία 4.0 εκδοχή λαμπερού νεανικού προσώπου και σώματος που αδυνατεί να βαρύνει, να αφεθεί στον χρόνο. Το πνεύμα δεν είναι αμέτοχο, καθώς αρνείται να επεξεργαστεί τη μετάβαση στην επόμενη ηλικιακή φάση. Αντίθετα υποδέχεται και αφοσιώνεται στις ακολουθίες δαπανηρών εξειδικευμένων πρωτοκόλλων «αντιγήρανσης» (να μια επικίνδυνη λέξη της μόδας).

Ενώ οι αισθητικοί δερματοχειρουργοί προβάλλουν στα social media θεραπείες που η εφαρμογή τους προσφέρει τα επιθυμητά «ιδανικά σχήματα» σε μάτια, ζυγωματικά, μέτωπο, σαγόνι, η Νικόλ Κίντμαν και οι ωραίες συνομήλικές της, ακόμα και όσες δεν έχουν τα καλά γονίδια που προϋποθέτει μία στερεοτυπική όμορφη όψη, με την επιθετική τεχνητή νεανική τους εικόνα εκδηλώνουν τη βία του πλούτου τους.

Προβάλλουν την παράξενη εικόνα ενός post Human πλάσματος που μοιάζει όχι με το άτομο που το γνωρίζουμε από το όνομά του, την όψη του και τους ρόλους των ταινιών όπου εμφανίστηκε. Αλλά με το αλγεβρικό άθροισμα συγκεκριμένων τεχνικών και συνδυασμών υψηλών τεχνολογικών συσκευών και ενέσιμων θεραπειών, διαμοιρασμένων στις ζώνες του προσώπου τους και του σώματός τους.

Βρισκόμαστε στο σημείο που το κοινό της ποπ κουλτούρας ξεπέρασε τη μόδα της αισθητικής πολυμορφίας, που το 2020 πλήθος άρθρων είχε καλωσορίσει. Αυτό που έμεινε είναι η κατασκευασμένη θέλησή μας να μοιάζουμε ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι.

Διανύουμε την εποχή που οι post Human υπάρξεις «ευδοκιμούν» (η γενιά Χ χρησιμοποιούσε αυτό το ρήμα για να εκφράσει αυτό που η σημερινή Gen Ζ θεωρεί ότι «τρεντάρει»). Και αυτές οι υπάρξεις επιδιώκουν να αποκτήσουν επιδερμίδα διάφανης πορσελάνης, με στόχο να δείχνουν νέες με απροσδιόριστη ηλικία. Κάποιες πιο απενοχοποιημένες, τολμούν να δείξουν ανεπαίσθητα σημεία φυσικής φθοράς, υποδηλώνοντας ότι μεγαλώνουν με χάρη, σα να μην έχουν κάνει botox, ούτε έχουν προσθέσει όγκο εκεί όπου η φύση αφαιρεί, καθώς περνά ο χρόνος.

Η επιστημονική προσέγγιση συμπληρώνει την εμπειρική διαπίστωση πως όταν μας βομβαρδίζουν συνεχώς με εικόνες που μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους, αλλάζει το οπτικό μας πλαίσιο αναφοράς. Μια μελέτη του 2011 από τον Michael Α Webster, καθηγητή ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, ανεξάρτητα από το πόσο η εμπειρία μας βοηθά να διακρίνουμε ό,τι είναι αλήθεια (για παράδειγμα ότι στη σύγχρονη φωτογραφία χρησιμοποιούνται καλός φωτισμός και φίλτρα), εξακολουθούμε να γοητευόμαστε από ορισμένα αποτελέσματα. Εξαιτίας τους τα φυσιολογικά σημάδια γήρανσης αρχίζουν να φαίνονται ηθικά και αισθητικά «λάθος». Και η ατομικότητα αρχίζει να μοιάζει με ατέλεια.

Χαριτωμένο γήρας

Το παράδειγμα της αψεγάδιαστης Νικόλ Κίντμαν στο εξώφυλλο Σεπτεμβρίου της βρετανικής Vogue απενεργοποιεί το καμπανάκι του χρόνου. Αναφέρεται στο αλλόκοτο φαινόμενο της ομοιομορφίας κατασκευασμένο με τη συμβολή των υψηλών τεχνικών που επικοινωνεί η σύγχρονη αισθητική κοσμετολογία δίνοντας έμφαση σε μία διαρκή αναζωογόνηση.

Για την 59 ετών ηθοποιό η ζωή συνεχίζει να είναι μοιρασμένη σε παιχνίδια μεταμορφώσεων, νύχτες για διασκέδαση σε κλαμπ, νέες κοινωνικές γνωριμίες. Και άλλες νεανικές συμπεριφορές που θα γεμίσουν την πολυσέλιδη συνέντευξή της προκειμένου να αποδείξει ότι όχι μόνο είναι ποθητή σταρ αλλά έχει και την απαιτούμενη ενεργητικότητα μιας νέας γυναίκας που συνεχίζει να την απασχολεί το ερωτικό παιχνίδι. Το αν γίνεται και πόσο κόστος έχει στην ψυχή, στο σώμα και στην τσέπη δεν θα το δηλώσει ανοιχτά.