Κόλλημα

Ακούω αναλύσεις ότι το κόμμα Τσίπρα έχει κολλήσει. Και τις βρίσκω μάλλον ισοπεδωτικές. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν έχει κολλήσει το κόμμα Τσίπρα, έχουν κολλήσει όλα τα νέα κόμματα.

Το κόμμα Καρυστιανού βρίσκεται στο όριο. Το κόμμα Κασσελάκη και η Νέα Αριστερά κινούνται κάτω από το όριο. Το κόμμα Σαμαρά πορεύεται στο άγνωστο. Και το κόμμα Τσίπρα μάλλον ζορίζεται να ξεπεράσει το 15%.

Για να είμαστε ειλικρινείς λοιπόν κανένα νέο κόμμα δεν σπάει ταμεία.

Κι αυτό έχει μια απλή εξήγηση. Συμβαίνει επειδή καμία από αυτές τις πολιτικές προσπάθειες δεν κατάφερε έως τώρα να πει κάτι καινούργιο, ούτε να προσκομίσει κάτι διαφορετικό. Δεν μπόρεσε να γοητεύσει κι ακόμη λιγότερο να συνεπάρει.

Καλώς ή κακώς όμως δεν αρκεί στην πολιτική να βρίζεις την κυβέρνηση, ούτε να ανεβάζεις βιντεάκια με σαχλαμάρες κι εξυπνάδες. Δεν φτάνει να φωνάζεις και να διαμαρτύρεσαι για το δίκιο ή το έθνος.

Ο κόσμος περιμένει να ακούσει και κάτι σοβαρότερο. Κάτι πιο ουσιαστικό.

Η περίπτωση Καρυστιανού ίσως είναι η πιο χαρακτηριστική. Η απαξίωση επήλθε σταδιακά διότι η επικεφαλής του εγχειρήματος δεν κατάφερε να μετατρέψει το κεφάλαιο συμπάθειας που είχε συσσωρεύσει για τα Τέμπη σε μια συγκροτημένη πολιτική πρόταση.

Διότι ωραίο το πένθος αλλά κάτι πρέπει να γίνει και με το κόστος της ενέργειας.

Οι υπόλοιποι δεν είχαν καν ένα κεφάλαιο συμπάθειας να αξιοποιήσουν. Περιορίστηκαν λοιπόν σε γενικότητες, φούμαρα και ταυτολογίες.

Λογικά δεν μας εξέπληξαν κι ούτε βλέπω μεγάλες πιθανότητες να μας εκπλήξουν στο μέλλον. Αποδεικνύοντας τουλάχιστον ότι η πολιτική δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Κι αυτό είναι ένα χρήσιμο δίδαγμα. Μια τρέχουσα φιλολογία ανακυκλώνει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να κάνει πολιτική ο καθένας απλώς περιφέροντας δεξιά κι αριστερά τον πόνο ή την εμμονή του.

Η πολιτική όμως δεν μοιάζει με τηλεοπτικό πάνελ. Δεν είναι μια παρλαπίπα στο χέρι του καθενός, ούτε αρκεί η μίρλα για να περάσεις το δικό σου.

Δείτε τα παλαιά και ιστορικά κόμματα. Η ΝΔ που έκλεισε χθες τα 52 χρόνια, το ΠΑΣΟΚ που τα συμπλήρωσε τον Σεπτέμβριο, ακόμη και το ΚΚΕ που πέρασε έναν αιώνα στον κόσμο του, αποδεικνύουν ότι η παρέμβαση στα δημόσια έχει και πάνω και κάτω. Δεν είναι καλαμπούρι, ούτε περίπατος.

Χρειάζεται λοιπόν διάρκεια, αντοχές και προσαρμογές. Χρειάζεται και ακροατήριο.

Δεν λέω κάτι καινούργιο, ούτε κάτι έξυπνο. Στη δημοκρατία προφανώς όποιος θέλει μπορεί να φτιάξει κόμμα, ομάδα ή ορχήστρα.

Αλλά αν θα τον ακούσουν είναι μια εντελώς άλλη υπόθεση.