جهان بينی، اراده ی برتر، و تقدير نوعیِ انسان

به بيان اريش فروم، مکاتبی که ميان خود با اديان، هيچ پيوندی قائل نيستند، می توانند فقط پوشش های ظريفی باشند کشيده شده بر اديانی به مراتب، ابتدايی تر از مذاهب قبايل سرخپوست. و وقتی که انسان معاصر حتی به توتميسم و پرستش گوساله ی طلايی، در شکل جديد اما با ماهيت يکسان، عقب نشينی می کند، بيش از پرداختن به اعتقاد او به اين دين و آن دين، بايد به درونياتی پرداخت که او اين دين و آن دين را از آن عبور می دهد و آن ها را پس از تغيير دادنشان به نفع آنچه خود در اندرون خود دارد، به عنوان يک باور، منعکس می کند.