از ترس تا تابآوری؛ چگونه از کودکان در سایه اخبار جنگ محافظت کنیم؟
یک پژوهشگر حقوق کودک به خبرآنلاین میگوید: «حتی کودکانی که کیلومترها دور از میدان درگیری زندگی میکنند، ممکن است اضطراب جمعی را تجربه کنند. در جامعه ایران با وجود تجربه تاریخی جنگ، فشارهای اقتصادی و تغییرات اجتماعی، هر تنش جدید میتواند احساس ناامنی را تشدید کند و کودکان نخستین دریافتکنندگان این اضطراب باشند.»
در روزهایی که زمزمهها و تحلیلهای گاهوبیگاه درباره احتمال درگیری نظامی در ایران در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی دستبهدست میشود، اضطراب تنها در سطح معادلات سیاسی باقی نمیماند؛ این نگرانی به درون خانهها نفوذ میکند و در گفتوگوهای خانوادگی، لحن خبرها و حتی سکوت بزرگترها بازتاب مییابد. در چنین فضایی، کودکان، که توان تحلیل این پیچیدگیها را ندارند، پیش از آنکه معنای «جنگ» را بفهمند، نشانههای ناامنی را احساس میکنند.
پرسش اصلی اینجاست که در مواجهه با این فضای ملتهب چه باید کرد؟ آیا باید کودکان را از هر خبر و گفتوگویی دور نگه داشت، یا با زبانی متناسب با سنشان درباره واقعیتها صحبت کرد؟ چگونه میتوان میان آگاهیبخشی و ایجاد احساس امنیت تعادل برقرار کرد تا ترس به اضطراب مزمن تبدیل نشود؟